Isaiah 49

49¹Audite, insulæ,

et attendite, populi de longe:

Dominus ab utero vocavit me;

de ventre matris meæ recordatus est nominis mei.

²Et posuit os meum quasi gladium acutum,

in umbra manus suæ protexit me,

et posuit me sicut sagittam electam:

in pharetra sua abscondit me.

³Et dixit mihi: Servus meus es tu Israël,

quia in te gloriabor.

⁴Et ego dixi: In vacuum laboravi;

sine causa et vane fortitudinem meam consumpsi:

ergo judicium meum cum Domino,

et opus meum cum Deo meo.

⁵Et nunc dicit Dominus,

formans me ex utero servum sibi,

ut reducam Jacob ad eum,

et Israël non congregabitur;

et glorificatus sum in oculis Domini,

et Deus meus factus est fortitudo mea.

⁶Et dixit: Parum est ut sis mihi servus

ad suscitandas tribus Jacob,

et fæces Israël convertendas:

ecce dedi te in lucem gentium,

ut sis salus mea

usque ad extremum terræ.

⁷Hæc dicit Dominus,

redemptor Israël, Sanctus ejus,

ad contemptibilem animam, ad abominatam gentem,

ad servum dominorum:

Reges videbunt,

et consurgent principes, et adorabunt

propter Dominum, quia fidelis est,

et Sanctum Israël qui elegit te.

⁸Hæc dicit Dominus:

In tempore placito exaudivi te,

et in die salutis auxiliatus sum tui:

et servavi te, et dedi te in fœdus populi,

ut suscitares terram,

et possideres hæreditates dissipatas;

⁹ut diceres his qui vincti sunt: Exite,

et his qui in tenebris: Revelamini.

Super vias pascentur,

et in omnibus planis pascua eorum.

¹⁰Non esurient neque sitient,

et non percutiet eos æstus et sol,

quia miserator eorum reget eos,

et ad fontes aquarum potabit eos.

¹¹Et ponam omnes montes meos in viam,

et semitæ meæ exaltabuntur.

¹²Ecce isti de longe venient,

et ecce illi ab aquilone et mari,

et isti de terra australi.

¹³Laudate, cæli, et exsulta, terra;

jubilate, montes, laudem,

quia consolatus est Dominus populum suum,

et pauperum suorum miserebitur.

¹⁴Et dixit Sion: Dereliquit me Dominus,

et Dominus oblitus est mei.

¹⁵Numquid oblivisci potest mulier infantem suum,

ut non misereatur filio uteri sui?

Etsi illa oblita fuerit,

ego tamen non obliviscar tui.

¹⁶Ecce in manibus meis descripsi te;

muri tui coram oculis meis semper.

¹⁷Venerunt structores tui;

destruentes te et dissipantes a te exibunt.

¹⁸Leva in circuitu oculos tuos, et vide:

omnes isti congregati sunt, venerunt tibi.

Vivo ego, dicit Dominus,

quia omnibus his velut ornamento vestieris,

et circumdabis tibi eos quasi sponsa;

¹⁹quia deserta tua, et solitudines tuæ,

et terra ruinæ tuæ,

nunc angusta erunt præ habitatoribus;

et longe fugabuntur qui absorbebant te.

²⁰Adhuc dicent in auribus tuis

filii sterilitatis tuæ:

Angustus est mihi locus;

fac spatium mihi ut habitem.

²¹Et dices in corde tuo:

Quis genuit mihi istos?

ego sterilis et non pariens,

transmigrata, et captiva;

et istos quis enutrivit?

ego destituta et sola;

et isti ubi erant?

²²Hæc dicit Dominus Deus:

Ecce levabo ad gentes manum meam,

et ad populos exaltabo signum meum:

et afferent filios tuos in ulnis,

et filias tuas super humeros portabunt.

²³Et erunt reges nutritii tui,

et reginæ nutrices tuæ;

vultu in terram demisso adorabunt te,

et pulverem pedum tuorum lingent.

Et scies quia ego Dominus,

super quo non confundentur qui exspectant eum.

²⁴Numquid tolletur a forti præda?

aut quod captum fuerit a robusto, salvum esse poterit?

²⁵Quia hæc dicit Dominus:

Equidem, et captivitas a forti tolletur,

et quod ablatum fuerit a robusto, salvabitur.

Eos vero qui judicaverunt te, ego judicabo,

et filios tuos ego salvabo.

²⁶Et cibabo hostes tuos carnibus suis,

et quasi musto, sanguine suo inebriabuntur,

et sciet omnis caro

quia ego Dominus salvans te,

et redemptor tuus fortis Jacob.