Isaiah 17

17¹Onus Damasci.

Ecce Damascus desinet esse civitas,

et erit sicut acervus lapidum in ruina.

²Derelictæ civitates Aroër

gregibus erunt,

et requiescent ibi, et non erit qui exterreat.

³Et cessabit adjutorium ab Ephraim,

et regnum a Damasco;

et reliquiæ Syriæ

sicut gloria filiorum Israël erunt,

dicit Dominus exercituum.

⁴Et erit in die illa:

attenuabitur gloria Jacob,

et pinguedo carnis ejus marcescet.

⁵Et erit sicut congregans in messe quod restiterit,

et brachium ejus spicas leget;

et erit sicut quærens spicas

in valle Raphaim.

⁶Et relinquetur in eo sicut racemus et sicut excussio oleæ

duarum vel trium olivarum in summitate rami,

sive quatuor aut quinque in cacuminibus ejus fructus ejus,

dicit Dominus Deus Israël.

⁷In die illa inclinabitur homo ad

factorem suum,

et oculi ejus ad Sanctum Israël respicient;

⁸et non inclinabitur ad altaria quæ fecerunt manus ejus;

et quæ operati sunt digiti ejus non respiciet

lucos et delubra.

⁹In die illa erunt civitates fortitudinis ejus

derelictæ sicut aratra, et segetes

quæ derelictæ sunt a facie filiorum Israël;

et eris deserta.

¹⁰Quia oblitus es Dei salvatoris tui,

et fortis adjutoris tui non es recordata:

propterea plantabis plantationem fidelem,

et germen alienum seminabis;

¹¹in die plantationis tuæ labrusca,

et mane semen tuum florebit;

ablata est messis in die hæreditatis,

et dolebit graviter.

¹²Væ multitudini populorum multorum,

ut multitudo maris sonantis;

et tumultus turbarum,

sicut sonitus aquarum multarum.

¹³Sonabunt populi sicut sonitus aquarum inundantium,

et increpabit eum, et fugiet procul;

et rapietur sicut pulvis montium a facie venti,

et sicut turbo coram tempestate.

¹⁴In tempore vespere, et ecce turbatio;

in matutino, et non subsistet.

Hæc est pars eorum qui vastaverunt nos,

et sors diripientium nos.