Isaiah 16

16¹Emitte agnum, Domine, dominatorem terræ,

de petra deserti

ad montem filiæ Sion.

²Et erit: sicut avis fugiens,

et pulli de nido avolantes,

sic erunt filiæ Moab

in transcensu Arnon.

³Ini consilium,

coge concilium;

pone quasi noctem umbram tuam

in meridie;

absconde fugientes, et vagos ne prodas.

⁴Habitabunt apud te profugi mei;

Moab, esto latibulum eorum a facie vastatoris:

finitus est enim pulvis, consummatus est miser,

defecit qui conculcabat terram.

⁵Et præparabitur in misericordia solium,

et sedebit super illud in veritate

in tabernaculo David,

judicans et quærens judicium,

et velociter reddens quod justum est.

⁶Audivimus superbiam Moab:

superbus est valde;

superbia ejus, et arrogantia ejus, et indignatio ejus

plus quam fortitudo ejus.

⁷Idcirco ululabit Moab ad Moab;

universus ululabit:

his qui lætantur super muros cocti lateris,

loquimini plagas suas.

⁸Quoniam suburbana Hesebon deserta sunt,

et vineam Sabama

domini gentium exciderunt:

flagella ejus usque ad Jazer pervenerunt,

erraverunt in deserto;

propagines ejus relictæ sunt,

transierunt mare.

⁹Super hoc plorabo in fletu Jazer

vineam Sabama;

inebriabo de lacrima mea,

Hesebon et Eleale,

quoniam super vindemiam tuam et super messem tuam

vox calcantium irruit.

¹⁰Et auferetur lætitia et exsultatio de Carmelo,

et in vineis non exsultabit neque jubilabit.

Vinum in torculari non calcabit qui calcare consueverat;

vocem calcantium abstuli.

¹¹Super hoc venter meus ad Moab

quasi cithara sonabit,

et viscera mea ad murum cocti lateris.

¹²Et erit: cum apparuerit quod laboravit Moab

super excelsis suis,

ingredietur ad sancta sua ut obsecret,

et non valebit.

¹³Hoc verbum quod locutus est Dominus ad Moab ex tunc. ¹⁴Et nunc locutus est Dominus, dicens: In tribus annis, quasi anni mercenarii, auferetur gloria Moab super omni populo multo, et relinquetur parvus et modicus, nequaquam multus.