Isaiah 65–66

65¹Quæsierunt me qui ante non interrogabant;

invenerunt qui non quæsierunt me.

Dixi: Ecce ego, ecce ego,

ad gentem quæ non invocabat nomen meum.

²Expandi manus meas tota die

ad populum incredulum,

qui graditur in via non bona

post cogitationes suas.

³Populus qui ad iracundiam provocat me

ante faciem meam semper;

qui immolant in hortis,

et sacrificant super lateres;

⁴qui habitant in sepulchris,

et in delubris idolorum dormiunt;

qui comedunt carnem suillam,

et jus profanum in vasis eorum;

⁵qui dicunt: Recede a me,

non appropinques mihi, quia immundus es.

Isti fumus erunt in furore meo,

ignis ardens tota die.

⁶Ecce scriptum est coram me:

Non tacebo, sed reddam,

et retribuam in sinum eorum.

⁷Iniquitates vestras, et iniquitates patrum vestrorum simul,

dicit Dominus;

qui sacrificaverunt super montes,

et super colles exprobraverunt mihi;

et remetiar opus eorum primum

in sinu eorum.

⁸Hæc dicit Dominus:

Quomodo si inveniatur granum in botro,

et dicatur: Ne dissipes illud,

quoniam benedictio est:

sic faciam propter servos meos,

ut non disperdam totum.

⁹Et educam de Jacob semen,

et de Juda possidentem montes meos;

et hæreditabunt eam electi mei,

et servi mei habitabunt ibi.

¹⁰Et erunt campestria in caulas gregum,

et vallis Achor in cubile armentorum,

populo meo qui requisierunt me.

¹¹Et vos qui dereliquistis Dominum,

qui obliti estis montem sanctum meum,

qui ponitis fortunæ mensam,

et libatis super eam:

¹²numerabo vos in gladio,

et omnes in cæde corruetis:

pro eo quod vocavi, et non respondistis;

locutus sum, et non audistis;

et faciebatis malum in oculis meis,

et quæ nolui elegistis.

¹³Propter hoc hæc dicit Dominus Deus:

Ecce servi mei comedent,

et vos esurietis;

ecce servi mei bibent,

et vos sitietis;

¹⁴ecce servi mei lætabuntur,

et vos confundemini;

ecce servi mei laudabunt præ exsultatione cordis,

et vos clamabitis præ dolore cordis,

et præ contritione spiritus ululabitis,

¹⁵et dimittetis nomen vestrum in juramentum electis meis;

et interficiet te Dominus Deus,

et servos suos vocabit nomine alio:

¹⁶in quo qui benedictus est super terram

benedicetur in Deo, amen,

et qui jurat in terra

jurabit in Deo, amen:

quia oblivioni traditæ sunt angustiæ priores,

et quia absconditæ sunt ab oculis meis.

¹⁷Ecce enim ego creo cælos novos,

et terram novam;

et non erunt in memoria priora,

et non ascendent super cor.

¹⁸Sed gaudebitis et exsultabitis usque in sempiternum

in his quæ ego creo:

quia ecce ego creo Jerusalem exsultationem,

et populum ejus gaudium.

¹⁹Et exsultabo in Jerusalem,

et gaudebo in populo meo,

et non audietur in eo ultra

vox fletus et vox clamoris.

²⁰Non erit ibi amplius infans dierum,

et senex qui non impleat dies suos,

quoniam puer centum annorum morietur,

et peccator centum annorum maledictus erit.

²¹Et ædificabunt domos, et habitabunt;

et plantabunt vineas, et comedent fructus earum.

²²Non ædificabunt, et alius habitabit;

non plantabunt, et alius comedet:

secundum enim dies ligni erunt dies populi mei,

et opera manuum eorum inveterabunt.

²³Electi mei non laborabunt frustra,

neque generabunt in conturbatione,

quia semen benedictorum Domini est,

et nepotes eorum cum eis.

²⁴Eritque antequam clament, ego exaudiam;

adhuc illis loquentibus, ego audiam.

²⁵Lupus et agnus pascentur simul,

leo et bos comedent paleas,

et serpenti pulvis panis ejus.

Non nocebunt, neque occident

in omni monte sancto meo, dicit Dominus.

66¹Hæc dicit Dominus: Cælum sedes mea,

terra autem scabellum pedum meorum.

Quæ est ista domus quam ædificabitis mihi?

et quis est iste locus quietis meæ?

²Omnia hæc manus mea fecit,

et facta sunt universa ista,

dicit Dominus;

ad quem autem respiciam, nisi ad pauperculum,

et contritum spiritu, et trementem sermones meos?

³Qui immolat bovem, quasi qui interficiat virum;

qui mactat pecus, quasi qui excerebret canem;

qui offert oblationem, quasi qui sanguinem suillum offerat;

qui recordatur thuris, quasi qui benedicat idolo.

Hæc omnia elegerunt in viis suis,

et in abominationibus suis anima eorum delectata est.

⁴Unde et ego eligam illusiones eorum,

et quæ timebant adducam eis;

quia vocavi, et non erat qui responderet;

locutus sum, et non audierunt;

feceruntque malum in oculis meis,

et quæ nolui elegerunt.

⁵Audite verbum Domini,

qui tremitis ad verbum ejus.

Dixerunt fratres vestri odientes vos,

et abjicientes propter nomen meum:

Glorificetur Dominus,

et videbimus in lætitia vestra;

ipsi autem confundentur.

⁶Vox populi de civitate,

vox de templo,

vox Domini

reddentis retributionem inimicis suis.

⁷Antequam parturiret, peperit;

antequam veniret partus ejus,

peperit masculum.

⁸Quis audivit umquam tale?

et quis vidit huic simile?

numquid parturiet terra in die una,

aut parietur gens simul,

quia parturivit et peperit

Sion filios suos?

⁹Numquid ego qui alios parere facio, ipse non pariam?

dicit Dominus.

Si ego, qui generationem ceteris tribuo, sterilis ero?

ait Dominus Deus tuus.

¹⁰Lætamini cum Jerusalem et exsultate in ea,

omnes qui diligitis eam;

gaudete cum ea gaudio,

universi qui lugetis super eam:

¹¹ut sugatis et repleamini

ab ubere consolationis ejus;

ut mulgeatis et deliciis affluatis

ab omnimoda gloria ejus.

¹²Quia hæc dicit Dominus:

Ecce ego declinabo super eam quasi fluvium pacis,

et quasi torrentem inundantem gloriam gentium,

quam sugetis:

ad ubera portabimini,

et super genua blandientur vobis.

¹³Quomodo si cui mater blandiatur,

ita ego consolabor vos,

et in Jerusalem consolabimini.

¹⁴Videbitis, et gaudebit cor vestrum,

et ossa vestra quasi herba germinabunt:

et cognoscetur manus Domini servis ejus,

et indignabitur inimicis suis.

¹⁵Quia ecce Dominus in igne veniet,

et quasi turbo quadrigæ ejus,

reddere in indignatione furorem suum

et increpationem suam in flamma ignis:

¹⁶quia in igne Dominus dijudicabit,

et in gladio suo ad omnem carnem;

et multiplicabuntur interfecti a Domino,

¹⁷qui sanctificabantur et mundos se putabant in hortis

post januam intrinsecus,

qui comedebant carnem suillam,

et abominationem et murem:

simul consumentur, dicit Dominus.

¹⁸Ego autem opera eorum et cogitationes eorum

venio ut congregem,

cum omnibus gentibus et linguis:

et venient, et videbunt gloriam meam.

¹⁹Et ponam in eis signum,

et mittam ex eis qui salvati fuerint, ad gentes

in mare, in Africam, et Lydiam, tendentes sagittam;

in Italiam et Græciam,

ad insulas longe,

ad eos qui non audierunt de me,

et non viderunt gloriam meam.

Et annuntiabunt gloriam meam gentibus;

²⁰et adducent omnes fratres vestros

de cunctis gentibus

donum Domino,

in equis, et in quadrigis, et in lecticis,

et in mulis, et in carrucis,

ad montem sanctum meum

Jerusalem, dicit Dominus:

quomodo si inferant filii Israël munus

in vase mundo in domum Domini.

²¹Et assumam ex eis

in sacerdotes et Levitas, dicit Dominus.

²²Quia sicut cæli novi et terra nova,

quæ ego facio stare coram me, dicit Dominus,

sic stabit semen vestrum et nomen vestrum.

²³Et erit mensis ex mense,

et sabbatum ex sabbato:

veniet omnis caro ut adoret coram facie mea,

dicit Dominus.

²⁴Et egredientur, et videbunt cadavera

virorum qui prævaricati sunt in me;

vermis eorum non morietur,

et ignis eorum non extinguetur:

et erunt usque ad satietatem visionis omni carni.