Isaiah 64

64¹Utinam dirumperes cælos, et descenderes;

a facie tua montes defluerent;

²sicut exustio ignis tabescerent,

aquæ arderent igni:

ut notum fieret nomen tuum inimicis tuis;

a facie tua gentes turbarentur.

³Cum feceris mirabilia, non sustinebimus;

descendisti, et a facie tua montes defluxerunt.

⁴A sæculo non audierunt, neque auribus perceperunt;

oculus non vidit, Deus, absque te,

quæ præparasti exspectantibus te.

⁵Occurristi lætanti, et facienti justitiam;

in viis tuis recordabuntur tui.

Ecce tu iratus es, et peccavimus;

in ipsis fuimus semper, et salvabimur.

⁶Et facti sumus ut immundus omnes nos,

et quasi pannus menstruatæ universæ justitiæ nostræ;

et cecidimus quasi folium universi,

et iniquitates nostræ quasi ventus abstulerunt nos.

⁷Non est qui invocet nomen tuum;

qui consurgat, et teneat te.

Abscondisti faciem tuam a nobis,

et allisisti nos in manu iniquitatis nostræ.

⁸Et nunc, Domine, pater noster es tu,

nos vero lutum;

et fictor noster tu,

et opera manuum tuarum omnes nos.

⁹Ne irascaris, Domine, satis,

et ne ultra memineris iniquitatis nostræ;

ecce, respice, populus tuus omnes nos.

¹⁰Civitas Sancti tui facta est deserta,

Sion deserta facta est,

Jerusalem desolata est.

¹¹Domus sanctificationis nostræ et gloriæ nostræ,

ubi laudaverunt te patres nostri,

facta est in exustionem ignis,

et omnia desiderabilia nostra versa sunt in ruinas.

¹²Numquid super his continebis te, Domine;

tacebis, et affliges nos vehementer?