Isaiah 27–28

27¹In die illa visitabit Dominus

in gladio suo duro, et grandi, et forti,

super Leviathan, serpentem vectem,

et super Leviathan, serpentem tortuosum,

et occidet cetum qui in mari est.

²In die illa vinea meri cantabit ei.

³Ego Dominus qui servo eam;

repente propinabo ei.

Ne forte visitetur contra eam,

nocte et die servo eam.

⁴Indignatio non est mihi.

Quis dabit me spinam et veprem in prælio?

gradiar super eam,

succendam eam pariter.

⁵An potius tenebit fortitudinem meam?

faciet pacem mihi,

pacem faciet mihi.

⁶Qui ingrediuntur impetu ad Jacob,

florebit et germinabit Israël,

et implebunt faciem orbis semine.

⁷Numquid juxta plagam percutientis se percussit eum?

aut sicut occidit interfectos ejus, sic occisus est?

⁸In mensura contra mensuram,

cum abjecta fuerit, judicabis eam;

meditatus est in spiritu suo duro

per diem æstus.

⁹Idcirco super hoc dimittetur iniquitas domui Jacob;

et iste omnis fructus: ut auferatur peccatum ejus,

cum posuerit omnes lapides altaris

sicut lapides cineris allisos:

non stabunt luci et delubra.

¹⁰Civitas enim munita desolata erit;

speciosa relinquetur, et dimittetur quasi desertum;

ibi pascetur vitulus,

et ibi accubabit, et consumet summitates ejus.

¹¹In siccitate messes illius conterentur.

Mulieres venientes, et docentes eam;

non est enim populus sapiens:

propterea non miserebitur ejus qui fecit eum,

et qui formavit eum non parcet ei.

¹²Et erit: in die illa

percutiet Dominus

ab alveo fluminis usque ad torrentem Ægypti;

et vos congregabimini unus et unus, filii Israël.

¹³Et erit: in die illa clangetur in tuba magna;

et venient qui perditi fuerant de terra Assyriorum,

et qui ejecti erant in terra Ægypti,

et adorabunt Dominum

in monte sancto in Jerusalem.

28¹Væ coronæ superbiæ, ebriis Ephraim,

et flori decidenti, gloriæ exsultationis ejus,

qui erant in vertice vallis pinguissimæ,

errantes a vino.

²Ecce validus et fortis Dominus

sicut impetus grandinis; turbo confringens,

sicut impetus aquarum multarum inundantium

et emissarum super terram spatiosam.

³Pedibus conculcabitur

corona superbiæ ebriorum Ephraim.

⁴Et erit flos decidens gloriæ exsultationis ejus,

qui est super verticem vallis pinguium,

quasi temporaneum ante maturitatem autumni,

quod, cum aspexerit videns,

statim ut manu tenuerit, devorabit illud.

⁵In die illa erit Dominus exercituum corona gloriæ,

et sertum exsultationis residuo populi sui;

⁶et spiritus judicii sedenti super judicium,

et fortitudo revertentibus de bello ad portam.

⁷Verum hi quoque præ vino nescierunt, et præ ebrietate erraverunt;

sacerdos et propheta nescierunt præ ebrietate;

absorpti sunt a vino, erraverunt in ebrietate,

nescierunt videntem, ignoraverunt judicium.

⁸Omnes enim mensæ repletæ sunt vomitu sordiumque,

ita ut non esset ultra locus.

⁹Quem docebit scientiam?

et quem intelligere faciet auditum?

Ablactatos a lacte,

avulsos ab uberibus.

¹⁰Quia manda, remanda; manda, remanda;

exspecta, reexspecta; exspecta, reexspecta;

modicum ibi, modicum ibi.

¹¹In loquela enim labii,

et lingua altera

loquetur ad populum istum.

¹²Cui dixit: Hæc est requies mea,

reficite lassum;

et hoc est meum refrigerium:

et noluerunt audire.

¹³Et erit eis verbum Domini:

Manda, remanda; manda, remanda;

exspecta, reexspecta; exspecta, reexspecta;

modicum ibi, modicum ibi;

ut vadant, et cadant retrorsum,

et conterantur, et illaqueentur, et capiantur.

¹⁴Propter hoc audite verbum Domini, viri illusores,

qui dominamini super populum meum, qui est in Jerusalem.

¹⁵Dixistis enim: Percussimus fœdus cum morte,

et cum inferno fecimus pactum:

flagellum inundans cum transierit, non veniet super nos

quia posuimus mendacium spem nostram,

et mendacio protecti sumus.

¹⁶Idcirco hæc dicit Dominus Deus:

Ecce ego mittam in fundamentis Sion lapidem,

lapidem probatum,

angularem, pretiosum, in fundamento fundatum;

qui crediderit, non festinet.

¹⁷Et ponam in pondere judicium,

et justitiam in mensura;

et subvertet grando spem mendacii,

et protectionem aquæ inundabunt.

¹⁸Et delebitur fœdus vestrum cum morte,

et pactum vestrum cum inferno non stabit:

flagellum inundans cum transierit, eritis ei in conculcationem.

¹⁹Quandocumque pertransierit, tollet vos,

quoniam in mane diluculo pertransibit in die et in nocte;

et tantummodo sola vexatio intellectum dabit auditui.

²⁰Coangustatum est enim stratum, ita ut alter decidat;

et pallium breve utrumque operire non potest.

²¹Sicut enim in monte divisionum stabit Dominus;

sicut in valle quæ est in Gabaon irascetur,

ut faciat opus suum, alienum opus ejus:

ut operetur opus suum, peregrinum est opus ejus ab eo.

²²Et nunc nolite illudere,

ne forte constringantur vincula vestra;

consummationem enim et abbreviationem audivi

a Domino Deo exercituum, super universam terram.

²³Auribus percipite, et audite vocem meam:

attendite, et audite eloquium meum.

²⁴Numquid tota die arabit arans ut serat?

proscindet et sarriet humum suam?

²⁵Nonne cum adæquaverit faciem ejus,

seret gith et cyminum sparget?

et ponet triticum per ordinem, et hordeum,

et milium, et viciam in finibus suis?

²⁶Et erudiet illum in judicio;

Deus suus docebit illum.

²⁷Non enim in serris triturabitur gith,

nec rota plaustri super cyminum circuibit;

sed in virga excutietur gith,

et cyminum in baculo.

²⁸Panis autem comminuetur;

verum non in perpetuum triturans triturabit illum,

neque vexabit eum rota plaustri,

neque ungulis suis comminuet eum.

²⁹Et hoc a Domino Deo exercituum exivit,

ut mirabile faceret consilium, et magnificaret justitiam.