Isaiah 14–16

14¹Prope est ut veniat tempus ejus,

et dies ejus non elongabuntur.

Miserebitur enim Dominus Jacob,

et eliget adhuc de Israël,

et requiescere eos faciet super humum suam;

adjungetur advena ad eos,

et adhærebit domui Jacob.

²Et tenebunt eos populi,

et adducent eos in locum suum;

et possidebit eos domus Israël

super terram Domini

in servos et ancillas:

et erunt capientes eos qui se ceperant,

et subjicient exactores suos.

³Et erit in die illa: cum requiem dederit tibi Deus

a labore tuo, et a concussione tua,

et a servitute dura qua ante servisti,

⁴sumes parabolam istam

contra regem Babylonis, et dices:

Quomodo cessavit exactor;

quievit tributum?

⁵Contrivit Dominus baculum impiorum,

virgam dominantium,

⁶cædentem populos in indignatione

plaga insanabili,

subjicientem in furore gentes,

persequentem crudeliter.

⁷Conquievit et siluit omnis terra,

gavisa est et exsultavit;

⁸abietes quoque lætatæ sunt super te,

et cedri Libani:

ex quo dormisti, non ascendet

qui succidat nos.

⁹Infernus subter conturbatus est

in occursum adventus tui;

suscitavit tibi gigantes.

Omnes principes terræ

surrexerunt de soliis suis,

omnes principes nationum.

¹⁰Universi respondebunt, et dicent tibi:

Et tu vulneratus es sicut et nos;

nostri similis effectus es.

¹¹Detracta est ad inferos superbia tua,

concidit cadaver tuum;

subter te sternetur tinea,

et operimentum tuum erunt vermes.

¹²Quomodo cecidisti de cælo,

Lucifer, qui mane oriebaris?

corruisti in terram,

qui vulnerabas gentes?

¹³Qui dicebas in corde tuo:

In cælum conscendam,

super astra Dei

exaltabo solium meum;

sedebo in monte testamenti,

in lateribus aquilonis;

¹⁴ascendam super altitudinem nubium,

similis ero Altissimo?

¹⁵Verumtamen ad infernum detraheris,

in profundum laci.

¹⁶Qui te viderint, ad te inclinabuntur,

teque prospicient:

Numquid iste est vir qui conturbavit terram,

qui concussit regna,

¹⁷qui posuit orbem desertum,

et urbes ejus destruxit,

vinctis ejus non aperuit carcerem?

¹⁸Omnes reges gentium

universi dormierunt in gloria,

vir in domo sua;

¹⁹tu autem projectus es de sepulchro tuo,

quasi stirps inutilis pollutus,

et obvolutus cum his qui interfecti sunt gladio,

et descenderunt ad fundamenta laci,

quasi cadaver putridum.

²⁰Non habebis consortium, neque cum eis in sepultura;

tu enim terram tuam disperdidisti,

tu populum tuum occidisti:

non vocabitur in æternum

semen pessimorum.

²¹Præparate filios ejus occisioni,

in iniquitate patrum suorum:

non consurgent, nec hæreditabunt terram,

neque implebunt faciem orbis civitatum.

²²Et consurgam super eos,

dicit Dominus exercituum;

et perdam Babylonis nomen, et reliquias,

et germen, et progeniem, dicit Dominus;

²³et ponam eam in possessionem ericii,

et in paludes aquarum,

et scopabo eam in scopa terens,

dicit Dominus exercituum.

²⁴Juravit Dominus exercituum, dicens:

Si non, ut putavi, ita erit;

et quomodo mente tractavi,

²⁵sic eveniet:

ut conteram Assyrium in terra mea,

et in montibus meis conculcem eum;

et auferetur ab eis jugum ejus,

et onus illius ab humero eorum tolletur.

²⁶Hoc consilium quod cogitavi super omnem terram;

et hæc est manus extenta super universas gentes.

²⁷Dominus enim exercituum decrevit; et quis poterit infirmare?

et manus ejus extenta; et quis avertet eam?

²⁸In anno quo mortuus est rex Achaz, factum est onus istud:

²⁹Ne lætaris, Philisthæa omnis tu,

quoniam comminuta est virga percussoris tui;

de radice enim colubri egredietur regulus,

et semen ejus absorbens volucrem.

³⁰Et pascentur primogeniti pauperum,

et pauperes fiducialiter requiescent;

et interire faciam in fame radicem tuam,

et reliquias tuas interficiam.

³¹Ulula, porta; clama civitas;

prostrata est Philisthæa omnis;

ab aquilone enim fumus veniet,

et non est qui effugiet agmen ejus.

³²Et quid respondebitur nuntiis gentis?

Quia Dominus fundavit Sion,

et in ipso sperabunt pauperes populi ejus.

15¹Onus Moab.

Quia nocte vastata est

Ar Moab, conticuit;

quia nocte vastatus est

murus Moab, conticuit.

²Ascendit domus,

et Dibon ad excelsa,

in planctum super Nabo;

et super Medaba, Moab ululavit;

in cunctis capitibus ejus calvitium,

et omnis barba radetur.

³In triviis ejus accincti sunt sacco;

super tecta ejus et in plateis ejus

omnis ululatus descendit in fletum.

⁴Clamabit Hesebon et Eleale,

usque Jasa audita est vox eorum;

super hoc expediti Moab ululabunt,

anima ejus ululabit sibi.

⁵Cor meum ad Moab clamabit;

vectes ejus usque ad Segor,

vitulam conternantem;

per ascensum enim Luith

flens ascendet,

et in via Oronaim

clamorem contritionis levabunt.

⁶Aquæ enim Nemrim desertæ erunt,

quia aruit herba, defecit germen,

viror omnis interiit.

⁷Secundum magnitudinem operis, et visitatio eorum:

ad torrentem Salicum ducent eos.

⁸Quoniam circuivit clamor terminum Moab;

usque ad Gallim ululatus ejus,

et usque ad puteum Elim clamor ejus.

⁹Quia aquæ Dibon repletæ sunt sanguine;

ponam enim super Dibon additamenta;

his qui fugerint de Moab leonem,

et reliquiis terræ.

16¹Emitte agnum, Domine, dominatorem terræ,

de petra deserti

ad montem filiæ Sion.

²Et erit: sicut avis fugiens,

et pulli de nido avolantes,

sic erunt filiæ Moab

in transcensu Arnon.

³Ini consilium,

coge concilium;

pone quasi noctem umbram tuam

in meridie;

absconde fugientes, et vagos ne prodas.

⁴Habitabunt apud te profugi mei;

Moab, esto latibulum eorum a facie vastatoris:

finitus est enim pulvis, consummatus est miser,

defecit qui conculcabat terram.

⁵Et præparabitur in misericordia solium,

et sedebit super illud in veritate

in tabernaculo David,

judicans et quærens judicium,

et velociter reddens quod justum est.

⁶Audivimus superbiam Moab:

superbus est valde;

superbia ejus, et arrogantia ejus, et indignatio ejus

plus quam fortitudo ejus.

⁷Idcirco ululabit Moab ad Moab;

universus ululabit:

his qui lætantur super muros cocti lateris,

loquimini plagas suas.

⁸Quoniam suburbana Hesebon deserta sunt,

et vineam Sabama

domini gentium exciderunt:

flagella ejus usque ad Jazer pervenerunt,

erraverunt in deserto;

propagines ejus relictæ sunt,

transierunt mare.

⁹Super hoc plorabo in fletu Jazer

vineam Sabama;

inebriabo de lacrima mea,

Hesebon et Eleale,

quoniam super vindemiam tuam et super messem tuam

vox calcantium irruit.

¹⁰Et auferetur lætitia et exsultatio de Carmelo,

et in vineis non exsultabit neque jubilabit.

Vinum in torculari non calcabit qui calcare consueverat;

vocem calcantium abstuli.

¹¹Super hoc venter meus ad Moab

quasi cithara sonabit,

et viscera mea ad murum cocti lateris.

¹²Et erit: cum apparuerit quod laboravit Moab

super excelsis suis,

ingredietur ad sancta sua ut obsecret,

et non valebit.

¹³Hoc verbum quod locutus est Dominus ad Moab ex tunc. ¹⁴Et nunc locutus est Dominus, dicens: In tribus annis, quasi anni mercenarii, auferetur gloria Moab super omni populo multo, et relinquetur parvus et modicus, nequaquam multus.