Hosea 10–11

10¹Vitis frondosa Israël,

fructus adæquatus est ei:

secundum multitudinem fructus sui multiplicavit altaria,

juxta ubertatem terræ suæ exuberavit simulacris.

²Divisum est cor eorum, nunc interibunt;

ipse confringet simulacra eorum,

depopulabitur aras eorum.

³Quia nunc dicent: Non est rex nobis,

non enim timemus Dominum;

et rex quid faciet nobis?

⁴Loquimini verba visionis inutilis, et ferietis fœdus;

et germinabit quasi amaritudo judicium super sulcos agri.

⁵Vaccas Bethaven coluerunt habitatores Samariæ;

quia luxit super eum populus ejus,

et æditui ejus super eum exsultaverunt

in gloria ejus, quia migravit ab eo.

⁶Siquidem et ipse in Assur delatus est,

munus regi ultori.

Confusio Ephraim capiet,

et confundetur Israël in voluntate sua.

⁷Transire fecit Samaria regem suum

quasi spumam super faciem aquæ.

⁸Et disperdentur excelsa idoli, peccatum Israël;

lappa et tribulus ascendet super aras eorum:

et dicent montibus: Operite nos,

et collibus: Cadite super nos.

⁹Ex diebus Gabaa peccavit Israël;

ibi steterunt.

Non comprehendet eos in Gabaa

prælium super filios iniquitatis.

¹⁰Juxta desiderium meum corripiam eos:

congregabuntur super eos populi,

cum corripientur propter duas iniquitates suas.

¹¹Ephraim vitula docta diligere trituram,

et ego transivi super pulchritudinem colli ejus:

ascendam super Ephraim,

arabit Judas;

confringet sibi sulcos Jacob.

¹²Seminate vobis in justitia,

et metite in ore misericordiæ.

Innovate vobis novale;

tempus autem requirendi Dominum,

cum venerit qui docebit vos justitiam.

¹³Arastis impietatem,

iniquitatem messuistis:

comedistis frugem mendacii,

quia confisus es in viis tuis,

in multitudine fortium tuorum.

¹⁴Consurget tumultus in populo tuo;

et omnes munitiones tuæ vastabuntur,

sicut vastatus est Salmana a domo ejus qui judicavit Baal

in die prælii, matre super filios allisa.

¹⁵Sic fecit vobis Bethel,

a facie malitiæ nequitiarum vestrarum.

11¹Sicut mane transiit, pertransiit rex Israël.

Quia puer Israël, et dilexi eum;

et ex Ægypto vocavi filium meum.

²Vocaverunt eos, sic abierunt a facie eorum;

Baalim immolabant, et simulacris sacrificabant.

³Et ego quasi nutritius Ephraim:

portabam eos in brachiis meis,

et nescierunt quod curarem eos.

⁴In funiculis Adam traham eos,

in vinculis caritatis;

et ero eis quasi exaltans jugum super maxillas eorum,

et declinavi ad eum ut vesceretur.

⁵Non revertetur in terram Ægypti, et Assur ipse rex ejus,

quoniam noluerunt converti.

⁶Cœpit gladius in civitatibus ejus,

et consumet electos ejus,

et comedet capita eorum.

⁷Et populus meus pendebit ad reditum meum;

jugum autem imponetur eis simul, quod non auferetur.

⁸Quomodo dabo te, Ephraim?

protegam te, Israël?

Quomodo dabo te sicut Adama,

ponam te ut Seboim?

Conversum est in me cor meum,

pariter conturbata est pœnitudo mea.

⁹Non faciam furorem iræ meæ;

non convertar ut disperdam Ephraim,

quoniam Deus ego, et non homo;

in medio tui sanctus,

et non ingrediar civitatem.

¹⁰Post Dominum ambulabunt;

quasi leo rugiet,

quia ipse rugiet,

et formidabunt filii maris.

¹¹Et avolabunt quasi avis ex Ægypto,

et quasi columba de terra Assyriorum:

et collocabo eos in domibus suis, dicit Dominus.

¹²Circumdedit me in negatione Ephraim,

et in dolo domus Israël;

Judas autem testis descendit cum Deo,

et cum sanctis fidelis.