Ezekiel 17–19

17¹Et factum est verbum Domini ad me, dicens: ²Fili hominis, propone ænigma, et narra parabolam ad domum Israël, ³et dices: Hæc dicit Dominus Deus: Aquila grandis magnarum alarum, longo membrorum ductu, plena plumis et varietate, venit ad Libanum, et tulit medullam cedri. ⁴Summitatem frondium ejus avulsit, et transportavit eam in terram Chanaan: in urbe negotiatorum posuit illam. ⁵Et tulit de semine terræ, et posuit illud in terra pro semine, ut firmaret radicem super aquas multas: in superficie posuit illud. ⁶Cumque germinasset, crevit in vineam latiorem, humili statura, respicientibus ramis ejus ad eam, et radices ejus sub illa erant: facta est ergo vinea, et fructificavit in palmites, et emisit propagines. ⁷Et facta est aquila altera grandis, magnis alis, multisque plumis: et ecce vinea ista quasi mittens radices suas ad eam, palmites suos extendit ad illam, ut irrigaret eam de areolis germinis sui. ⁸In terra bona super aquas multas plantata est, ut faciat frondes, et portet fructum, ut sit in vineam grandem. ⁹Dic: Hæc dicit Dominus Deus: Ergone prosperabitur? nonne radices ejus evellet, et fructus ejus distringet, et siccabit omnes palmites germinis ejus, et arescet, et non in brachio grandi, neque in populo multo, ut evelleret eam radicitus? ¹⁰Ecce plantata est: ergone prosperabitur? nonne, cum tetigerit eam ventus urens, siccabitur, et in areis germinis sui arescet?

¹¹Et factum est verbum Domini ad me, dicens: ¹²Dic ad domum exasperantem: Nescitis quid ista significent? Dic: Ecce venit rex Babylonis in Jerusalem, et assumet regem et principes ejus, et adducet eos ad semetipsum in Babylonem. ¹³Et tollet de semine regni, ferietque cum eo fœdus, et ab eo accipiet jusjurandum. Sed et fortes terræ tollet, ¹⁴ut sit regnum humile, et non elevetur, sed custodiat pactum ejus, et servet illud. ¹⁵Qui recedens ab eo misit nuntios ad Ægyptum, ut daret sibi equos et populum multum: numquid prosperabitur, vel consequetur salutem, qui fecit hæc? et qui dissolvit pactum, numquid effugiet? ¹⁶Vivo ego, dicit Dominus Deus, quoniam in loco regis qui constituit eum regem, cujus fecit irritum juramentum, et solvit pactum quod habebat cum eo, in medio Babylonis morietur. ¹⁷Et non in exercitu grandi, neque in populo multo, faciet contra eum Pharao prælium: in jactu aggeris, et in exstructione vallorum, ut interficiat animas multas. ¹⁸Spreverat enim juramentum, ut solveret fœdus, et ecce dedit manum suam: et cum omnia hæc fecerit, non effugiet. ¹⁹Propterea hæc dicit Dominus Deus: Vivo ego, quoniam juramentum quod sprevit, et fœdus quod prævaricatus est, ponam in caput ejus. ²⁰Et expandam super eum rete meum, et comprehendetur in sagena mea: et adducam eum in Babylonem, et judicabo eum ibi in prævaricatione qua despexit me. ²¹Et omnes profugi ejus, cum universo agmine suo, gladio cadent: residui autem in omnem ventum dispergentur: et scietis quia ego Dominus locutus sum. ²²Hæc dicit Dominus Deus: Et sumam ego de medulla cedri sublimis, et ponam: de vertice ramorum ejus tenerum distringam, et plantabo super montem excelsum et eminentem. ²³In monte sublimi Israël plantabo illud, et erumpet in germen, et faciet fructum, et erit in cedrum magnam: et habitabunt sub ea omnes volucres, et universum volatile sub umbra frondium ejus nidificabit: ²⁴et scient omnia ligna regionis quia ego Dominus humiliavi lignum sublime, et exaltavi lignum humile; et siccavi lignum viride, et frondere feci lignum aridum. Ego Dominus locutus sum, et feci.

18¹Et factus est sermo Domini ad me, dicens: ²Quid est quod inter vos parabolam vertitis in proverbium istud in terra Israël, dicentes: Patres comederunt uvam acerbam, et dentes filiorum obstupescunt? ³Vivo ego, dicit Dominus Deus, si erit ultra vobis parabola hæc in proverbium in Israël. ⁴Ecce omnes animæ meæ sunt: ut anima patris, ita et anima filii mea est: anima quæ peccaverit, ipsa morietur. ⁵Et vir si fuerit justus, et fecerit judicium et justitiam, ⁶in montibus non comederit, et oculos suos non levaverit ad idola domus Israël: et uxorem proximi sui non violaverit, et ad mulierem menstruatam non accesserit: ⁷et hominem non contristaverit, pignus debitori reddiderit, per vim nihil rapuerit: panem suum esurienti dederit, et nudum operuerit vestimento: ⁸ad usuram non commodaverit, et amplius non acceperit: ab iniquitate averterit manum suam, et judicium verum fecerit inter virum et virum: ⁹in præceptis meis ambulaverit, et judicia mea custodierit, ut faciat veritatem: hic justus est; vita vivet, ait Dominus Deus. ¹⁰Quod si genuerit filium latronem, effundentem sanguinem, et fecerit unum de istis: ¹¹et hæc quidem omnia non facientem, sed in montibus comedentem, et uxorem proximi sui polluentem: ¹²egenum et pauperem contristantem, rapientem rapinas, pignus non reddentem, et ad idola levantem oculos suos, abominationem facientem: ¹³ad usuram dantem, et amplius accipientem: numquid vivet? Non vivet: cum universa hæc detestanda fecerit, morte morietur; sanguis ejus in ipso erit. ¹⁴Quod si genuerit filium, qui videns omnia peccata patris sui quæ fecit, timuerit, et non fecerit simile eis: ¹⁵super montes non comederit, et oculos suos non levaverit ad idola domus Israël, et uxorem proximi sui non violaverit: ¹⁶et virum non contristaverit, pignus non retinuerit, et rapinam non rapuerit: panem suum esurienti dederit, et nudum operuerit vestimento: ¹⁷a pauperis injuria averterit manum suam, usuram et superabundantiam non acceperit, judicia mea fecerit, in præceptis meis ambulaverit: hic non morietur in iniquitate patris sui, sed vita vivet. ¹⁸Pater ejus, quia calumniatus est, et vim fecit fratri, et malum operatus est in medio populi sui, ecce mortuus est in iniquitate sua. ¹⁹Et dicitis: Quare non portavit filius iniquitatem patris? Videlicet quia filius judicium et justitiam operatus est, omnia præcepta mea custodivit, et fecit illa, vivet vita. ²⁰Anima quæ peccaverit, ipsa morietur: filius non portabit iniquitatem patris, et pater non portabit iniquitatem filii: justitia justi super eum erit, et impietas impii erit super eum.

²¹Si autem impius egerit pœnitentiam ab omnibus peccatis suis quæ operatus est, et custodierit omnia præcepta mea, et fecerit judicium et justitiam, vita vivet, et non morietur. ²²Omnium iniquitatum ejus quas operatus est, non recordabor: in justitia sua quam operatus est, vivet. ²³Numquid voluntatis meæ est mors impii, dicit Dominus Deus, et non ut convertatur a viis suis, et vivat? ²⁴Si autem averterit se justus a justitia sua, et fecerit iniquitatem secundum omnes abominationes quas operari solet impius, numquid vivet? Omnes justitiæ ejus quas fecerat, non recordabuntur: in prævaricatione qua prævaricatus est, et in peccato suo quod peccavit, in ipsis morietur.

²⁵Et dixistis: Non est æqua via Domini! Audite ergo, domus Israël: numquid via mea non est æqua, et non magis viæ vestræ pravæ sunt? ²⁶Cum enim averterit se justus a justitia sua, et fecerit iniquitatem, morietur in eis: in injustitia quam operatus est morietur. ²⁷Et cum averterit se impius ab impietate sua quam operatus est, et fecerit judicium et justitiam, ipse animam suam vivificabit: ²⁸considerans enim, et avertens se ab omnibus iniquitatibus suis quas operatus est, vita vivet, et non morietur. ²⁹Et dicunt filii Israël: Non est æqua via Domini! Numquid viæ meæ non sunt æquæ, domus Israël, et non magis viæ vestræ pravæ? ³⁰Idcirco unumquemque juxta vias suas judicabo, domus Israël, ait Dominus Deus. Convertimini, et agite pœnitentiam ab omnibus iniquitatibus vestris, et non erit vobis in ruinam iniquitas. ³¹Projicite a vobis omnes prævaricationes vestras in quibus prævaricati estis, et facite vobis cor novum, et spiritum novum: et quare moriemini, domus Israël? ³²Quia nolo mortem morientis, dicit Dominus Deus: revertimini, et vivite.

19¹Et tu assume planctum super principes Israël, ²et dices:

Quare mater tua leæna inter leones cubavit?

in medio leunculorum enutrivit catulos suos?

³Et eduxit unum de leunculis suis,

et leo factus est:

et didicit capere prædam,

hominemque comedere.

⁴Et audierunt de eo gentes:

et non absque vulneribus suis ceperunt eum,

et adduxerunt eum in catenis in terram Ægypti.

⁵Quæ cum vidisset quoniam infirmata est,

et periit exspectatio ejus,

tulit unum de leunculis suis;

leonem constituit eum.

⁶Qui incedebat inter leones,

et factus est leo:

et didicit prædam capere,

et homines devorare:

⁷didicit viduas facere,

et civitates earum in desertum adducere:

et desolata est terra et plenitudo ejus a voce rugitus illius.

⁸Et convenerunt adversus eum gentes undique de provinciis,

et expanderunt super eum rete suum:

in vulneribus earum captus est,

⁹et miserunt eum in caveam:

in catenis adduxerunt eum ad regem Babylonis,

miseruntque eum in carcerem,

ne audiretur vox ejus ultra super montes Israël.

¹⁰Mater tua quasi vinea in sanguine tuo super aquam plantata est:

fructus ejus et frondes ejus creverunt ex aquis multis.

¹¹Et factæ sunt ei virgæ solidæ in sceptra dominantium,

et exaltata est statura ejus inter frondes,

et vidit altitudinem suam in multitudine palmitum suorum.

¹²Et evulsa est in ira, in terramque projecta,

et ventus urens siccavit fructum ejus:

marcuerunt et arefactæ sunt virgæ roboris ejus:

ignis comedit eam.

¹³Et nunc transplantata est in desertum,

in terra invia et sitienti.

¹⁴Et egressus est ignis de virga ramorum ejus,

qui fructum ejus comedit:

et non fuit in ea virga fortis,

sceptrum dominantium.

Planctus est, et erit in planctum.