Zechariah 4

4¹Et reversus est angelus qui loquebatur in me, et suscitavit me quasi virum qui suscitatur de somno suo. ²Et dixit ad me: Quid tu vides? Et dixi: Vidi, et ecce candelabrum aureum totum, et lampas ejus super caput ipsius, et septem lucernæ ejus super illud, et septem infusoria lucernis quæ erant super caput ejus. ³Et duæ olivæ super illud: una a dextris lampadis, et una a sinistris ejus. ⁴Et respondi, et aio ad angelum qui loquebatur in me, dicens: Quid sunt hæc, domine mi? ⁵Et respondit angelus qui loquebatur in me, et dixit ad me: Numquid nescis quid sunt hæc? Et dixi: Non, domine mi. ⁶Et respondit, et ait ad me, dicens: Hoc est verbum Domini ad Zorobabel, dicens: Non in exercitu, nec in robore, sed in spiritu meo, dicit Dominus exercituum. ⁷Quis tu, mons magne, coram Zorobabel? In planum: et educet lapidem primarium, et exæquabit gratiam gratiæ ejus. ⁸Et factum est verbum Domini ad me, dicens: ⁹Manus Zorobabel fundaverunt domum istam, et manus ejus perficient eam: et scietis quia Dominus exercituum misit me ad vos. ¹⁰Quis enim despexit dies parvos? Et lætabuntur, et videbunt lapidem stanneum in manu Zorobabel. Septem isti oculi sunt Domini, qui discurrunt in universam terram. ¹¹Et respondi, et dixi ad eum: Quid sunt duæ olivæ istæ, ad dexteram candelabri, et ad sinistram ejus? ¹²Et respondi secundo, et dixi ad eum: Quid sunt duæ spicæ olivarum quæ sunt juxta duo rostra aurea in quibus sunt suffusoria ex auro? ¹³Et ait ad me, dicens: Numquid nescis quid sunt hæc? Et dixi: Non, domine mi. ¹⁴Et dixit: Isti sunt duo filii olei, qui assistunt Dominatori universæ terræ.