Song of Solomon 1:1–4:16

¹Osculetur me osculo oris sui;

quia meliora sunt ubera tua vino,

²fragrantia unguentis optimis.

Oleum effusum nomen tuum;

ideo adolescentulæ dilexerunt te.

³Trahe me, post te curremus

in odorem unguentorum tuorum.

Introduxit me rex in cellaria sua;

exsultabimus et lætabimur in te,

memores uberum tuorum super vinum.

Recti diligunt te.

⁴Nigra sum, sed formosa, filiæ Jerusalem,

sicut tabernacula Cedar, sicut pelles Salomonis.

⁵Nolite me considerare quod fusca sim,

quia decoloravit me sol.

Filii matris meæ pugnaverunt contra me;

posuerunt me custodem in vineis:

vineam meam non custodivi.

⁶Indica mihi, quem diligit anima mea, ubi pascas,

ubi cubes in meridie,

ne vagari incipiam post greges sodalium tuorum.

⁷Si ignoras te, o pulcherrima inter mulieres,

egredere, et abi post vestigia gregum,

et pasce hædos tuos juxta tabernacula pastorum.

⁸Equitatui meo in curribus Pharaonis

assimilavi te, amica mea.

⁹Pulchræ sunt genæ tuæ sicut turturis;

collum tuum sicut monilia.

¹⁰Murenulas aureas faciemus tibi,

vermiculatas argento.

¹¹Dum esset rex in accubitu suo,

nardus mea dedit odorem suum.

¹²Fasciculus myrrhæ dilectus meus mihi;

inter ubera mea commorabitur.

¹³Botrus cypri dilectus meus mihi

in vineis Engaddi.

¹⁴Ecce tu pulchra es, amica mea! ecce tu pulchra es!

Oculi tui columbarum.

¹⁵Ecce tu pulcher es, dilecte mi, et decorus!

Lectulus noster floridus.

¹⁶Tigna domorum nostrarum cedrina,

laquearia nostra cypressina.

2¹Ego flos campi,

et lilium convallium.

²Sicut lilium inter spinas,

sic amica mea inter filias.

³Sicut malus inter ligna silvarum,

sic dilectus meus inter filios.

Sub umbra illius quem desideraveram sedi,

et fructus ejus dulcis gutturi meo.

⁴Introduxit me in cellam vinariam;

ordinavit in me caritatem.

⁵Fulcite in me floribus,

stipate me malis,

quia amore langueo.

⁶Læva ejus sub capite meo,

et dextera illius amplexabitur me.

⁷Adjuro vos, filiæ Jerusalem,

per capreas cervosque camporum,

ne suscitetis, neque evigilare faciatis dilectam,

quoadusque ipsa velit.

⁸Vox dilecti mei; ecce iste venit,

saliens in montibus, transiliens colles.

⁹Similis est dilectus meus capreæ,

hinnuloque cervorum.

En ipse stat post parietem nostrum,

respiciens per fenestras,

prospiciens per cancellos.

¹⁰En dilectus meus loquitur mihi.

Surge, propera, amica mea,

columba mea, formosa mea, et veni:

¹¹jam enim hiems transiit;

imber abiit, et recessit.

¹²Flores apparuerunt in terra nostra;

tempus putationis advenit:

vox turturis audita est in terra nostra;

¹³ficus protulit grossos suos;

vineæ florentes dederunt odorem suum.

Surge, amica mea, speciosa mea, et veni:

¹⁴columba mea, in foraminibus petræ, in caverna maceriæ,

ostende mihi faciem tuam,

sonet vox tua in auribus meis:

vox enim tua dulcis, et facies tua decora.

¹⁵Capite nobis vulpes parvulas

quæ demoliuntur vineas:

nam vinea nostra floruit.

¹⁶Dilectus meus mihi, et ego illi,

qui pascitur inter lilia,

¹⁷donec aspiret dies, et inclinentur umbræ.

Revertere; similis esto, dilecte mi, capreæ,

hinnuloque cervorum super montes Bether.

3¹In lectulo meo, per noctes,

quæsivi quem diligit anima mea:

quæsivi illum, et non inveni.

²Surgam, et circuibo civitatem:

per vicos et plateas

quæram quem diligit anima mea:

quæsivi illum, et non inveni.

³Invenerunt me vigiles qui custodiunt civitatem:

Num quem diligit anima mea vidistis?

⁴Paululum cum pertransissem eos,

inveni quem diligit anima mea:

tenui eum, nec dimittam,

donec introducam illum in domum matris meæ,

et in cubiculum genitricis meæ.

⁵Adjuro vos, filiæ Jerusalem,

per capreas cervosque camporum,

ne suscitetis, neque evigilare faciatis dilectam,

donec ipsa velit.

⁶Quæ est ista quæ ascendit per desertum

sicut virgula fumi ex aromatibus myrrhæ,

et thuris, et universi pulveris pigmentarii?

⁷En lectulum Salomonis sexaginta fortes ambiunt

ex fortissimis Israël,

⁸omnes tenentes gladios, et ad bella doctissimi:

uniuscujusque ensis super femur suum

propter timores nocturnos.

⁹Ferculum fecit sibi rex Salomon

de lignis Libani;

¹⁰columnas ejus fecit argenteas,

reclinatorium aureum, ascensum purpureum;

media caritate constravit,

propter filias Jerusalem.

¹¹Egredimini et videte, filiæ Sion,

regem Salomonem in diademate quo coronavit illum mater sua

in die desponsationis illius,

et in die lætitiæ cordis ejus.

4¹Quam pulchra es, amica mea! quam pulchra es!

Oculi tui columbarum,

absque eo quod intrinsecus latet.

Capilli tui sicut greges caprarum

quæ ascenderunt de monte Galaad.

²Dentes tui sicut greges tonsarum

quæ ascenderunt de lavacro;

omnes gemellis fœtibus,

et sterilis non est inter eas.

³Sicut vitta coccinea labia tua,

et eloquium tuum dulce.

Sicut fragmen mali punici, ita genæ tuæ,

absque eo quod intrinsecus latet.

⁴Sicut turris David collum tuum,

quæ ædificata est cum propugnaculis;

mille clypei pendent ex ea,

omnis armatura fortium.

⁵Duo ubera tua sicut duo hinnuli,

capreæ gemelli, qui pascuntur in liliis.

⁶Donec aspiret dies, et inclinentur umbræ,

vadam ad montem myrrhæ, et ad collem thuris.

⁷Tota pulchra es, amica mea,

et macula non est in te.

⁸Veni de Libano, sponsa mea:

veni de Libano, veni, coronaberis:

de capite Amana, de vertice Sanir et Hermon,

de cubilibus leonum, de montibus pardorum.

⁹Vulnerasti cor meum, soror mea, sponsa;

vulnerasti cor meum in uno oculorum tuorum,

et in uno crine colli tui.

¹⁰Quam pulchræ sunt mammæ tuæ, soror mea sponsa!

pulchriora sunt ubera tua vino,

et odor unguentorum tuorum super omnia aromata.

¹¹Favus distillans labia tua, sponsa;

mel et lac sub lingua tua:

et odor vestimentorum tuorum sicut odor thuris.

¹²Hortus conclusus soror mea, sponsa,

hortus conclusus, fons signatus.

¹³Emissiones tuæ paradisus malorum punicorum,

cum pomorum fructibus, cypri cum nardo.

¹⁴Nardus et crocus, fistula et cinnamomum,

cum universis lignis Libani;

myrrha et aloë, cum omnibus primis unguentis.

¹⁵Fons hortorum, puteus aquarum viventium,

quæ fluunt impetu de Libano.

¹⁶Surge, aquilo, et veni, auster:

perfla hortum meum, et fluant aromata illius.