Psalm 93

¹Psalmus ipsi David, quarta sabbati.

Deus ultionum Dominus;

Deus ultionum libere egit.

²Exaltare, qui judicas terram;

redde retributionem superbis.

³Usquequo peccatores, Domine,

usquequo peccatores gloriabuntur;

⁴effabuntur et loquentur iniquitatem;

loquentur omnes qui operantur injustitiam?

⁵Populum tuum, Domine, humiliaverunt,

et hæreditatem tuam vexaverunt.

⁶Viduam et advenam interfecerunt,

et pupillos occiderunt.

⁷Et dixerunt: Non videbit Dominus,

nec intelliget Deus Jacob.

⁸Intelligite, insipientes in populo;

et stulti, aliquando sapite.

⁹Qui plantavit aurem non audiet?

aut qui finxit oculum non considerat?

¹⁰Qui corripit gentes non arguet,

qui docet hominem scientiam?

¹¹Dominus scit cogitationes hominum,

quoniam vanæ sunt.

¹²Beatus homo quem tu erudieris, Domine,

et de lege tua docueris eum:

¹³ut mitiges ei a diebus malis,

donec fodiatur peccatori fovea.

¹⁴Quia non repellet Dominus plebem suam,

et hæreditatem suam non derelinquet,

¹⁵quoadusque justitia convertatur in judicium:

et qui juxta illam, omnes qui recto sunt corde.

¹⁶Quis consurget mihi adversus malignantes?

aut quis stabit mecum adversus operantes iniquitatem?

¹⁷Nisi quia Dominus adjuvit me,

paulominus habitasset in inferno anima mea.

¹⁸Si dicebam: Motus est pes meus:

misericordia tua, Domine, adjuvabat me.

¹⁹Secundum multitudinem dolorum meorum in corde meo,

consolationes tuæ lætificaverunt animam meam.

²⁰Numquid adhæret tibi sedes iniquitatis,

qui fingis laborem in præcepto?

²¹Captabunt in animam justi,

et sanguinem innocentem condemnabunt.

²²Et factus est mihi Dominus in refugium,

et Deus meus in adjutorium spei meæ.

²³Et reddet illis iniquitatem ipsorum,

et in malitia eorum disperdet eos:

disperdet illos Dominus Deus noster.