Proverbs 22:1–11

¹Melius est nomen bonum quam divitiæ multæ;

super argentum et aurum gratia bona.

²Dives et pauper obviaverunt sibi:

utriusque operator est Dominus.

³Callidus vidit malum, et abscondit se;

innocens pertransiit, et afflictus est damno.

⁴Finis modestiæ timor Domini,

divitiæ, et gloria, et vita.

⁵Arma et gladii in via perversi;

custos autem animæ suæ longe recedit ab eis.

⁶Proverbium est: adolescens juxta viam suam;

etiam cum senuerit, non recedet ab ea.

⁷Dives pauperibus imperat,

et qui accipit mutuum servus est fœnerantis.

⁸Qui seminat iniquitatem metet mala,

et virga iræ suæ consummabitur.

⁹Qui pronus est ad misericordiam benedicetur:

de panibus enim suis dedit pauperi.

Victoriam et honorem acquiret qui dat munera;

animam autem aufert accipientium.

¹⁰Ejice derisorem, et exibit cum eo jurgium,

cessabuntque causæ et contumeliæ.

¹¹Qui diligit cordis munditiam,

propter gratiam labiorum suorum habebit amicum regem.