Mark 4–5

4¹Et iterum cœpit docere ad mare: et congregata est ad eum turba multa, ita ut navim ascendens sederet in mari, et omnis turba circa mare super terram erat: ²et docebat eos in parabolis multa, et dicebat illis in doctrina sua: ³Audite: ecce exiit seminans ad seminandum. ⁴Et dum seminat, aliud cecidit circa viam, et venerunt volucres cæli, et comederunt illud. ⁵Aliud vero cecidit super petrosa, ubi non habuit terram multam: et statim exortum est, quoniam non habebat altitudinem terræ: ⁶et quando exortus est sol, exæstuavit: et eo quod non habebat radicem, exaruit. ⁷Et aliud cecidit in spinas: et ascenderunt spinæ, et suffocaverunt illud, et fructum non dedit. ⁸Et aliud cecidit in terram bonam: et dabat fructum ascendentem et crescentem, et afferebat unum triginta, unum sexaginta, et unum centum. ⁹Et dicebat: Qui habet aures audiendi, audiat. ¹⁰Et cum esset singularis, interrogaverunt eum hi qui cum eo erant duodecim, parabolam. ¹¹Et dicebat eis: Vobis datum est nosse mysterium regni Dei: illis autem, qui foris sunt, in parabolis omnia fiunt: ¹²ut videntes videant, et non videant: et audientes audiant, et non intelligant: nequando convertantur, et dimittantur eis peccata.

¹³Et ait illis: Nescitis parabolam hanc? Et quomodo omnes parabolas cognoscetis? ¹⁴Qui seminat, verbum seminat. ¹⁵Hi autem sunt, qui circa viam, ubi seminatur verbum, et cum audierint, confestim venit Satanas, et aufert verbum, quod seminatum est in cordibus eorum. ¹⁶Et hi sunt similiter, qui super petrosa seminantur: qui cum audierint verbum, statim cum gaudio accipiunt illud: ¹⁷et non habent radicem in se, sed temporales sunt: deinde orta tribulatione et persecutione propter verbum, confestim scandalizantur. ¹⁸Et alii sunt qui in spinas seminantur: hi sunt qui verbum audiunt, ¹⁹et ærumnæ sæculi, et deceptio divitiarum, et circa reliqua concupiscentiæ introëuntes suffocant verbum, et sine fructu efficitur. ²⁰Et hi sunt qui super terram bonam seminati sunt, qui audiunt verbum, et suscipiunt, et fructificant, unum triginta, unum sexaginta, et unum centum.

²¹Et dicebat illis: Numquid venit lucerna ut sub modio ponatur, aut sub lecto? nonne ut super candelabrum ponatur? ²²Non est enim aliquid absconditum, quod non manifestetur: nec factum est occultum, sed ut in palam veniat. ²³Si quis habet aures audiendi, audiat. ²⁴Et dicebat illis: Videte quid audiatis. In qua mensura mensi fueritis, remetietur vobis, et adjicietur vobis. ²⁵Qui enim habet, dabitur illi: et qui non habet, etiam quod habet auferetur ab eo.

²⁶Et dicebat: Sic est regnum Dei, quemadmodum si homo jaciat sementem in terram, ²⁷et dormiat, et exsurgat nocte et die, et semen germinet, et increscat dum nescit ille. ²⁸Ultro enim terra fructificat, primum herbam, deinde spicam, deinde plenum frumentum in spica. ²⁹Et cum produxerit fructus, statim mittit falcem, quoniam adsit messis. ³⁰Et dicebat: Cui assimilabimus regnum Dei? aut cui parabolæ comparabimus illud? ³¹Sicut granum sinapis, quod cum seminatum fuerit in terra, minus est omnibus seminibus, quæ sunt in terra: ³²et cum seminatum fuerit, ascendit, et fit majus omnibus oleribus, et facit ramos magnos, ita ut possint sub umbra ejus aves cæli habitare. ³³Et talibus multis parabolis loquebatur eis verbum, prout poterant audire: ³⁴sine parabola autem non loquebatur eis: seorsum autem discipulis suis disserebat omnia.

³⁵Et ait illis in illa die, cum sero esset factum: Transeamus contra. ³⁶Et dimittentes turbam, assumunt eum ita ut erat in navi: et aliæ naves erant cum illo. ³⁷Et facta est procella magna venti, et fluctus mittebat in navim, ita ut impleretur navis. ³⁸Et erat ipse in puppi super cervical dormiens: et excitant eum, et dicunt illi: Magister, non ad te pertinet, quia perimus? ³⁹Et exsurgens comminatus est vento, et dixit mari: Tace, obmutesce. Et cessavit ventus: et facta est tranquillitas magna. ⁴⁰Et ait illis: Quid timidi estis? necdum habetis fidem? et timuerunt timore magno, et dicebant ad alterutrum: Quis, putas, est iste, quia et ventus et mare obediunt ei?

5¹Et venerunt trans fretum maris in regionem Gerasenorum. ²Et exeunti ei de navi, statim occurrit de monumentis homo in spiritu immundo, ³qui domicilium habebat in monumentis, et neque catenis jam quisquam poterat eum ligare: ⁴quoniam sæpe compedibus et catenis vinctus, dirupisset catenas, et compedes comminuisset, et nemo poterat eum domare: ⁵et semper die ac nocte in monumentis, et in montibus erat, clamans, et concidens se lapidibus. ⁶Videns autem Jesum a longe, cucurrit, et adoravit eum: ⁷et clamans voce magna dixit: Quid mihi et tibi, Jesu Fili Dei altissimi? adjuro te per Deum, ne me torqueas. ⁸Dicebat enim illi: Exi spiritus immunde ab homine. ⁹Et interrogabat eum: Quod tibi nomen est? Et dicit ei: Legio mihi nomen est, quia multi sumus. ¹⁰Et deprecabatur eum multum, ne se expelleret extra regionem. ¹¹Erat autem ibi circa montem grex porcorum magnus, pascens. ¹²Et deprecabantur eum spiritus, dicentes: Mitte nos in porcos ut in eos introëamus. ¹³Et concessit eis statim Jesus. Et exeuntes spiritus immundi introierunt in porcos: et magno impetu grex præcipitatus est in mare ad duo millia, et suffocati sunt in mari. ¹⁴Qui autem pascebant eos, fugerunt, et nuntiaverunt in civitatem et in agros. Et egressi sunt videre quid esset factum: ¹⁵et veniunt ad Jesum: et vident illum qui a dæmonio vexabatur, sedentem, vestitum, et sanæ mentis, et timuerunt. ¹⁶Et narraverunt illis, qui viderant, qualiter factum esset ei qui dæmonium habuerat, et de porcis. ¹⁷Et rogare cœperunt eum ut discederet de finibus eorum. ¹⁸Cumque ascenderet navim, cœpit illum deprecari, qui a dæmonio vexatus fuerat, ut esset cum illo, ¹⁹et non admisit eum, sed ait illi: Vade in domum tuam ad tuos, et annuntia illis quanta tibi Dominus fecerit, et misertus sit tui. ²⁰Et abiit, et cœpit prædicare in Decapoli, quanta sibi fecisset Jesus: et omnes mirabantur. ²¹Et cum transcendisset Jesus in navi rursum trans fretum, convenit turba multa ad eum, et erat circa mare.

²²Et venit quidam de archisynagogis nomine Jairus, et videns eum procidit ad pedes ejus, ²³et deprecabatur eum multum, dicens: Quoniam filia mea in extremis est, veni, impone manum super eam, ut salva sit, et vivat. ²⁴Et abiit cum illo, et sequebatur eum turba multa, et comprimebant eum. ²⁵Et mulier, quæ erat in profluvio sanguinis annis duodecim, ²⁶et fuerat multa perpessa a compluribus medicis: et erogaverat omnia sua, nec quidquam profecerat, sed magis deterius habebat: ²⁷cum audisset de Jesu, venit in turba retro, et tetigit vestimentum ejus: ²⁸dicebat enim: Quia si vel vestimentum ejus tetigero, salva ero. ²⁹Et confestim siccatus est fons sanguinis ejus: et sensit corpore quia sanata esset a plaga. ³⁰Et statim Jesus in semetipso cognoscens virtutem quæ exierat de illo, conversus ad turbam, aiebat: Quis tetigit vestimenta mea? ³¹Et dicebant ei discipuli sui: Vides turbam comprimentem te, et dicis: Quis me tetigit? ³²Et circumspiciebat videre eam, quæ hoc fecerat. ³³Mulier vero timens et tremens, sciens quod factum esset in se, venit et procidit ante eum, et dixit ei omnem veritatem. ³⁴Ille autem dixit ei: Filia, fides tua te salvam fecit: vade in pace, et esto sana a plaga tua. ³⁵Adhuc eo loquente, veniunt ab archisynagogo, dicentes: Quia filia tua mortua est: quid ultra vexas magistrum? ³⁶Jesus autem audito verbo quod dicebatur, ait archisynagogo: Noli timere: tantummodo crede. ³⁷Et non admisit quemquam se sequi nisi Petrum, et Jacobum, et Joannem fratrem Jacobi. ³⁸Et veniunt in domum archisynagogi, et videt tumultum, et flentes, et ejulantes multum. ³⁹Et ingressus, ait illis: Quid turbamini, et ploratis? puella non est mortua, sed dormit. ⁴⁰Et irridebant eum. Ipse vero ejectis omnibus assumit patrem, et matrem puellæ, et qui secum erant, et ingreditur ubi puella erat jacens. ⁴¹Et tenens manum puellæ, ait illi: Talitha cumi, quod est interpretatum: Puella (tibi dico), surge. ⁴²Et confestim surrexit puella, et ambulabat: erat autem annorum duodecim: et obstupuerunt stupore magno. ⁴³Et præcepit illis vehementer ut nemo id sciret: et dixit dari illi manducare.