Mark 12–14

12¹Et cœpit illis in parabolis loqui: Vineam pastinavit homo, et circumdedit sepem, et fodit lacum, et ædificavit turrim, et locavit eam agricolis, et peregre profectus est. ²Et misit ad agricolas in tempore servum ut ab agricolis acciperet de fructu vineæ. ³Qui apprehensum eum ceciderunt, et dimiserunt vacuum. ⁴Et iterum misit ad illos alium servum: et illum in capite vulneraverunt, et contumeliis affecerunt. ⁵Et rursum alium misit, et illum occiderunt: et plures alios: quosdam cædentes, alios vero occidentes. ⁶Adhuc ergo unum habens filium carissimum, et illum misit ad eos novissimum, dicens: Quia reverebuntur filium meum. ⁷Coloni autem dixerunt ad invicem: Hic est hæres: venite, occidamus eum: et nostra erit hæreditas. ⁸Et apprehendentes eum, occiderunt: et ejecerunt extra vineam. ⁹Quid ergo faciet dominus vineæ? Veniet, et perdet colonos, et dabit vineam aliis. ¹⁰Nec scripturam hanc legistis: Lapidem quem reprobaverunt ædificantes, hic factus est in caput anguli: ¹¹a Domino factum est istud, et est mirabile in oculis nostris? ¹²Et quærebant eum tenere: et timuerunt turbam: cognoverunt enim quoniam ad eos parabolam hanc dixerit. Et relicto eo abierunt.

¹³Et mittunt ad eum quosdam ex pharisæis, et Herodianis, ut eum caperent in verbo. ¹⁴Qui venientes dicunt ei: Magister, scimus quia verax es, et non curas quemquam: nec enim vides in faciem hominum, sed in veritate viam Dei doces. Licet dari tributum Cæsari, an non dabimus? ¹⁵Qui sciens versutiam illorum, ait illis: Quid me tentatis? afferte mihi denarium ut videam. ¹⁶At illi attulerunt ei. Et ait illis: Cujus est imago hæc, et inscriptio? Dicunt ei: Cæsaris. ¹⁷Respondens autem Jesus dixit illis: Reddite igitur quæ sunt Cæsaris, Cæsari: et quæ sunt Dei, Deo. Et mirabantur super eo.

¹⁸Et venerunt ad eum sadducæi, qui dicunt resurrectionem non esse: et interrogabant eum, dicentes: ¹⁹Magister, Moyses nobis scripsit, ut si cujus frater mortuus fuerit, et dimiserit uxorem, et filios non reliquerit, accipiat frater ejus uxorem ipsius, et resuscitet semen fratri suo. ²⁰Septem ergo fratres erant: et primus accepit uxorem, et mortuus est non relicto semine. ²¹Et secundus accepit eam, et mortuus est: et nec iste reliquit semen. Et tertius similiter. ²²Et acceperunt eam similiter septem: et non reliquerunt semen. Novissima omnium defuncta est et mulier. ²³In resurrectione ergo cum resurrexerint, cujus de his erit uxor? septem enim habuerunt eam uxorem. ²⁴Et respondens Jesus, ait illis: Nonne ideo erratis, non scientes Scripturas, neque virtutem Dei? ²⁵Cum enim a mortuis resurrexerint, neque nubent, neque nubentur, sed sunt sicut angeli in cælis. ²⁶De mortuis autem quod resurgant, non legistis in libro Moysi, super rubum, quomodo dixerit illi Deus, inquiens: Ego sum Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Jacob? ²⁷Non est Deus mortuorum, sed vivorum. Vos ergo multum erratis.

²⁸Et accessit unus de scribis, qui audierat illos conquirentes, et videns quoniam bene illis responderit, interrogavit eum quod esset primum omnium mandatum. ²⁹Jesus autem respondit ei: Quia primum omnium mandatum est: Audi Israël, Dominus Deus tuus, Deus unus est: ³⁰et diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et ex tota anima tua, et ex tota mente tua, et ex tota virtute tua. Hoc est primum mandatum. ³¹Secundum autem simile est illi: Diliges proximum tuum tamquam teipsum. Majus horum aliud mandatum non est. ³²Et ait illi scriba: Bene, Magister, in veritate dixisti, quia unus est Deus, et non est alius præter eum. ³³Et ut diligatur ex toto corde, et ex toto intellectu, et ex tota anima, et ex tota fortitudine, et diligere proximum tamquam seipsum, majus est omnibus holocautomatibus, et sacrificiis. ³⁴Jesus autem videns quod sapienter respondisset, dixit illi: Non es longe a regno Dei. Et nemo jam audebat eum interrogare.

³⁵Et respondens Jesus dicebat, docens in templo: Quomodo dicunt scribæ Christum filium esse David? ³⁶Ipse enim David dicit in Spiritu Sancto: Dixit Dominus Domino meo: Sede a dextris meis, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum. ³⁷Ipse ergo David dicit eum Dominum, et unde est filius ejus? Et multa turba eum libenter audivit. ³⁸Et dicebat eis in doctrina sua: Cavete a scribis, qui volunt in stolis ambulare, et salutari in foro, ³⁹et in primis cathedris sedere in synagogis, et primos discubitus in cœnis: ⁴⁰qui devorant domos viduarum sub obtentu prolixæ orationis: hi accipient prolixius judicium.

⁴¹Et sedens Jesus contra gazophylacium, aspiciebat quomodo turba jactaret æs in gazophylacium, et multi divites jactabant multa. ⁴²Cum venisset autem vidua una pauper, misit duo minuta, quod est quadrans, ⁴³et convocans discipulos suos, ait illis: Amen dico vobis, quoniam vidua hæc pauper plus omnibus misit, qui miserunt in gazophylacium. ⁴⁴Omnes enim ex eo, quod abundabat illis, miserunt: hæc vero de penuria sua omnia quæ habuit misit totum victum suum.

13¹Et cum egrederetur de templo, ait illi unus ex discipulis suis: Magister, aspice quales lapides, et quales structuræ. ²Et respondens Jesus, ait illi: Vides has omnes magnas ædificationes? Non relinquetur lapis super lapidem, qui non destruatur.

³Et cum sederet in monte Olivarum contra templum, interrogabant eum separatim Petrus, et Jacobus, et Joannes, et Andreas: ⁴Dic nobis, quando ista fient? et quod signum erit, quando hæc omnia incipient consummari? ⁵Et respondens Jesus cœpit dicere illis: Videte ne quis vos seducat: ⁶multi enim venient in nomine meo, dicentes quia ego sum: et multos seducent. ⁷Cum audieritis autem bella, et opiniones bellorum, ne timueritis: oportet enim hæc fieri: sed nondum finis. ⁸Exsurget enim gens contra gentem, et regnum super regnum, et erunt terræmotus per loca, et fames. Initium dolorum hæc.

⁹Videte autem vosmetipsos. Tradent enim vos in conciliis, et in synagogis vapulabitis, et ante præsides et reges stabitis propter me, in testimonium illis. ¹⁰Et in omnes gentes primum oportet prædicari Evangelium. ¹¹Et cum duxerint vos tradentes, nolite præcogitare quid loquamini: sed quod datum vobis fuerit in illa hora, id loquimini: non enim vos estis loquentes, sed Spiritus Sanctus. ¹²Tradet autem frater fratrem in mortem, et pater filium: et consurgent filii in parentes, et morte afficient eos. ¹³Et eritis odio omnibus propter nomen meum. Qui autem sustinuerit in finem, hic salvus erit.

¹⁴Cum autem videritis abominationem desolationis stantem, ubi non debet, qui legit, intelligat: tunc qui in Judæa sunt, fugiant in montes: ¹⁵et qui super tectum, ne descendat in domum, nec introëat ut tollat quid de domo sua: ¹⁶et qui in agro erit, non revertatur retro tollere vestimentum suum. ¹⁷Væ autem prægnantibus et nutrientibus in illis diebus.

¹⁸Orate vero ut hieme non fiant. ¹⁹Erunt enim dies illi tribulationes tales quales non fuerunt ab initio creaturæ, quam condidit Deus usque nunc, neque fient. ²⁰Et nisi breviasset Dominus dies, non fuisset salva omnis caro: sed propter electos, quos elegit, breviavit dies. ²¹Et tunc si quis vobis dixerit: Ecce hic est Christus, ecce illic, ne credideritis. ²²Exsurgent enim pseudochristi et pseudoprophetæ, et dabunt signa et portenta ad seducendos, si fieri potest, etiam electos. ²³Vos ergo videte: ecce prædixi vobis omnia.

²⁴Sed in illis diebus, post tribulationem illam, sol contenebrabitur, et luna non dabit splendorem suum: ²⁵et stellæ cæli erunt decidentes, et virtutes, quæ in cælis sunt, movebuntur. ²⁶Et tunc videbunt Filium hominis venientem in nubibus cum virtute multa et gloria. ²⁷Et tunc mittet angelos suos, et congregabit electos suos a quatuor ventis, a summo terræ usque ad summum cæli.

²⁸A ficu autem discite parabolam. Cum jam ramus ejus tener fuerit, et nata fuerint folia, cognoscitis quia in proximo sit æstas: ²⁹sic et vos cum videritis hæc fieri, scitote quod in proximo sit, in ostiis. ³⁰Amen dico vobis, quoniam non transibit generatio hæc, donec omnia ista fiant. ³¹Cælum et terra transibunt, verba autem mea non transibunt.

³²De die autem illo vel hora nemo scit, neque angeli in cælo, neque Filius, nisi Pater. ³³Videte, vigilate, et orate: nescitis enim quando tempus sit. ³⁴Sicut homo qui peregre profectus reliquit domum suam, et dedit servis suis potestatem cujusque operis, et janitori præcepit ut vigilet, ³⁵vigilate ergo (nescitis enim quando dominus domus veniat: sero, an media nocte, an galli cantu, an mane), ³⁶ne, cum venerit repente, inveniat vos dormientes. ³⁷Quod autem vobis dico, omnibus dico: Vigilate.

14¹Erat autem Pascha et azyma post biduum: et quærebant summi sacerdotes et scribæ quomodo eum dolo tenerent, et occiderent. ²Dicebant autem: Non in die festo, ne forte tumultus fieret in populo.

³Et cum esset Bethaniæ in domo Simonis leprosi, et recumberet, venit mulier habens alabastrum unguenti nardi spicati pretiosi: et fracto alabastro, effudit super caput ejus. ⁴Erant autem quidam indigne ferentes intra semetipsos, et dicentes: Ut quid perditio ista unguenti facta est? ⁵poterat enim unguentum istud venundari plus quam trecentis denariis, et dari pauperibus. Et fremebant in eam. ⁶Jesus autem dixit: Sinite eam, quid illi molesti estis? Bonum opus operata est in me: ⁷semper enim pauperes habetis vobiscum: et cum volueritis, potestis illis benefacere: me autem non semper habetis. ⁸Quod habuit hæc, fecit: prævenit ungere corpus meum in sepulturam. ⁹Amen dico vobis: Ubicumque prædicatum fuerit Evangelium istud in universo mundo, et quod fecit hæc, narrabitur in memoriam ejus.

¹⁰Et Judas Iscariotes, unus de duodecim, abiit ad summos sacerdotes, ut proderet eum illis. ¹¹Qui audientes gavisi sunt: et promiserunt ei pecuniam se daturos. Et quærebat quomodo illum opportune traderet.

¹²Et primo die azymorum quando Pascha immolabant, dicunt ei discipuli: Quo vis eamus, et paremus tibi ut manduces Pascha? ¹³Et mittit duos ex discipulis suis, et dicit eis: Ite in civitatem, et occurret vobis homo lagenam aquæ bajulans: sequimini eum, ¹⁴et quocumque introierit, dicite…