Mark 11–12

11¹Et cum appropinquarent Jerosolymæ et Bethaniæ ad montem Olivarum, mittit duos ex discipulis suis, ²et ait illis: Ite in castellum, quod contra vos est, et statim introëuntes illuc, invenietis pullum ligatum, super quem nemo adhuc hominum sedit: solvite illum, et adducite. ³Et si quis vobis dixerit: Quid facitis? dicite, quia Domino necessarius est: et continuo illum dimittet huc. ⁴Et abeuntes invenerunt pullum ligatum ante januam foris in bivio: et solvunt eum. ⁵Et quidam de illic stantibus dicebant illis: Quid facitis solventes pullum? ⁶Qui dixerunt eis sicut præceperat illis Jesus, et dimiserunt eis. ⁷Et duxerunt pullum ad Jesum: et imponunt illi vestimenta sua, et sedit super eum. ⁸Multi autem vestimenta sua straverunt in via: alii autem frondes cædebant de arboribus, et sternebant in via. ⁹Et qui præibant, et qui sequebantur, clamabant, dicentes: Hosanna: benedictus qui venit in nomine Domini: ¹⁰benedictum quod venit regnum patris nostri David: hosanna in excelsis. ¹¹Et introivit Jerosolymam in templum: et circumspectis omnibus, cum jam vespera esset hora, exiit in Bethaniam cum duodecim.

¹²Et alia die cum exirent a Bethania, esuriit. ¹³Cumque vidisset a longe ficum habentem folia, venit si quid forte inveniret in ea: et cum venisset ad eam, nihil invenit præter folia: non enim erat tempus ficorum. ¹⁴Et respondens dixit ei: Jam non amplius in æternum ex te fructum quisquam manducet. Et audiebant discipuli ejus.

¹⁵Et veniunt in Jerosolymam. Et cum introisset in templum, cœpit ejicere vendentes et ementes in templo: et mensas numulariorum, et cathedras vendentium columbas evertit: ¹⁶et non sinebat ut quisquam transferret vas per templum: ¹⁷et docebat, dicens eis: Nonne scriptum est: Quia domus mea, domus orationis vocabitur omnibus gentibus? vos autem fecistis eam speluncam latronum. ¹⁸Quo audito principes sacerdotum et scribæ, quærebant quomodo eum perderent: timebant enim eum, quoniam universa turba admirabatur super doctrina ejus. ¹⁹Et cum vespera facta esset, egrediebatur de civitate.

²⁰Et cum mane transirent, viderunt ficum aridam factam a radicibus. ²¹Et recordatus Petrus, dixit ei: Rabbi, ecce ficus, cui maledixisti, aruit. ²²Et respondens Jesus ait illis: Habete fidem Dei. ²³Amen dico vobis, quia quicumque dixerit huic monti: Tollere, et mittere in mare, et non hæsitaverit in corde suo, sed crediderit, quia quodcumque dixerit fiat, fiat ei. ²⁴Propterea dico vobis, omnia quæcumque orantes petitis, credite quia accipietis, et evenient vobis. ²⁵Et cum stabitis ad orandum, dimittite si quid habetis adversus aliquem: ut et Pater vester, qui in cælis est, dimittat vobis peccata vestra. ²⁶Quod si vos non dimiseritis: nec Pater vester, qui in cælis est, dimittet vobis peccata vestra.

²⁷Et veniunt rursus Jerosolymam. Et cum ambularet in templo, accedunt ad eum summi sacerdotes, et scribæ, et seniores: ²⁸et dicunt ei: In qua potestate hæc facis? et quis dedit tibi hanc potestatem ut ista facias? ²⁹Jesus autem respondens, ait illis: Interrogabo vos et ego unum verbum, et respondete mihi: et dicam vobis in qua potestate hæc faciam. ³⁰Baptismus Joannis, de cælo erat, an ex hominibus? Respondete mihi. ³¹At illi cogitabant secum, dicentes: Si dixerimus: De cælo, dicet: Quare non credidistis ei? ³²Si dixerimus: Ex hominibus, timemus populum: omnes enim habebant Joannem quia vere propheta esset. ³³Et respondentes dicunt Jesu: Nescimus. Et respondens Jesus ait illis: Neque ego dico vobis in qua potestate hæc faciam.

12¹Et cœpit illis in parabolis loqui: Vineam pastinavit homo, et circumdedit sepem, et fodit lacum, et ædificavit turrim, et locavit eam agricolis, et peregre profectus est. ²Et misit ad agricolas in tempore servum ut ab agricolis acciperet de fructu vineæ. ³Qui apprehensum eum ceciderunt, et dimiserunt vacuum. ⁴Et iterum misit ad illos alium servum: et illum in capite vulneraverunt, et contumeliis affecerunt. ⁵Et rursum alium misit, et illum occiderunt: et plures alios: quosdam cædentes, alios vero occidentes. ⁶Adhuc ergo unum habens filium carissimum, et illum misit ad eos novissimum, dicens: Quia reverebuntur filium meum. ⁷Coloni autem dixerunt ad invicem: Hic est hæres: venite, occidamus eum: et nostra erit hæreditas. ⁸Et apprehendentes eum, occiderunt: et ejecerunt extra vineam. ⁹Quid ergo faciet dominus vineæ? Veniet, et perdet colonos, et dabit vineam aliis. ¹⁰Nec scripturam hanc legistis: Lapidem quem reprobaverunt ædificantes, hic factus est in caput anguli: ¹¹a Domino factum est istud, et est mirabile in oculis nostris? ¹²Et quærebant eum tenere: et timuerunt turbam: cognoverunt enim quoniam ad eos parabolam hanc dixerit. Et relicto eo abierunt.

¹³Et mittunt ad eum quosdam ex pharisæis, et Herodianis, ut eum caperent in verbo. ¹⁴Qui venientes dicunt ei: Magister, scimus quia verax es, et non curas quemquam: nec enim vides in faciem hominum, sed in veritate viam Dei doces. Licet dari tributum Cæsari, an non dabimus? ¹⁵Qui sciens versutiam illorum, ait illis: Quid me tentatis? afferte mihi denarium ut videam. ¹⁶At illi attulerunt ei. Et ait illis: Cujus est imago hæc, et inscriptio? Dicunt ei: Cæsaris. ¹⁷Respondens autem Jesus dixit illis: Reddite igitur quæ sunt Cæsaris, Cæsari: et quæ sunt Dei, Deo. Et mirabantur super eo.

¹⁸Et venerunt ad eum sadducæi, qui dicunt resurrectionem non esse: et interrogabant eum, dicentes: ¹⁹Magister, Moyses nobis scripsit, ut si cujus frater mortuus fuerit, et dimiserit uxorem, et filios non reliquerit, accipiat frater ejus uxorem ipsius, et resuscitet semen fratri suo. ²⁰Septem ergo fratres erant: et primus accepit uxorem, et mortuus est non relicto semine. ²¹Et secundus accepit eam, et mortuus est: et nec iste reliquit semen. Et tertius similiter. ²²Et acceperunt eam similiter septem: et non reliquerunt semen. Novissima omnium defuncta est et mulier. ²³In resurrectione ergo cum resurrexerint, cujus de his erit uxor? septem enim habuerunt eam uxorem. ²⁴Et respondens Jesus, ait illis: Nonne ideo erratis, non scientes Scripturas, neque virtutem Dei? ²⁵Cum enim a mortuis resurrexerint, neque nubent, neque nubentur, sed sunt sicut angeli in cælis. ²⁶De mortuis autem quod resurgant, non legistis in libro Moysi, super rubum, quomodo dixerit illi Deus, inquiens: Ego sum Deus Abraham, et Deus Isaac, et Deus Jacob? ²⁷Non est Deus mortuorum, sed vivorum. Vos ergo multum erratis.

²⁸Et accessit unus de scribis, qui audierat illos conquirentes, et videns quoniam bene illis responderit, interrogavit eum quod esset primum omnium mandatum. ²⁹Jesus autem respondit ei: Quia primum omnium mandatum est: Audi Israël, Dominus Deus tuus, Deus unus est: ³⁰et diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et ex tota anima tua, et ex tota mente tua, et ex tota virtute tua. Hoc est primum mandatum. ³¹Secundum autem simile est illi: Diliges proximum tuum tamquam teipsum. Majus horum aliud mandatum non est. ³²Et ait illi scriba: Bene, Magister, in veritate dixisti, quia unus est Deus, et non est alius præter eum. ³³Et ut diligatur ex toto corde, et ex toto intellectu, et ex tota anima, et ex tota fortitudine, et diligere proximum tamquam seipsum, majus est omnibus holocautomatibus, et sacrificiis. ³⁴Jesus autem videns quod sapienter respondisset, dixit illi: Non es longe a regno Dei. Et nemo jam audebat eum interrogare.

³⁵Et respondens Jesus dicebat, docens in templo: Quomodo dicunt scribæ Christum filium esse David? ³⁶Ipse enim David dicit in Spiritu Sancto: Dixit Dominus Domino meo: Sede a dextris meis, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum. ³⁷Ipse ergo David dicit eum Dominum, et unde est filius ejus? Et multa turba eum libenter audivit. ³⁸Et dicebat eis in doctrina sua: Cavete a scribis, qui volunt in stolis ambulare, et salutari in foro, ³⁹et in primis cathedris sedere in synagogis, et primos discubitus in cœnis: ⁴⁰qui devorant domos viduarum sub obtentu prolixæ orationis: hi accipient prolixius judicium.

⁴¹Et sedens Jesus contra gazophylacium, aspiciebat quomodo turba jactaret æs in gazophylacium, et multi divites jactabant multa. ⁴²Cum venisset autem vidua una pauper, misit duo minuta, quod est quadrans, ⁴³et convocans discipulos suos, ait illis: Amen dico vobis, quoniam vidua hæc pauper plus omnibus misit, qui miserunt in gazophylacium. ⁴⁴Omnes enim ex eo, quod abundabat illis, miserunt: hæc vero de penuria sua omnia quæ habuit misit totum victum suum.