Lamentations 1

1¹Quomodo sedet sola

civitas plena populo!

Facta est quasi vidua

domina gentium;

princeps provinciarum

facta est sub tributo.

²Plorans ploravit in nocte,

et lacrimæ ejus in maxillis ejus:

non est qui consoletur eam,

ex omnibus caris ejus;

omnes amici ejus spreverunt eam,

et facti sunt ei inimici.

³Migravit Judas propter afflictionem,

et multitudinem servitutis;

habitavit inter gentes,

nec invenit requiem:

omnes persecutores ejus apprehenderunt eam

inter angustias.

⁴Viæ Sion lugent, eo quod non sint

qui veniant ad solemnitatem:

omnes portæ ejus destructæ,

sacerdotes ejus gementes;

virgines ejus squalidæ,

et ipsa oppressa amaritudine.

⁵Facti sunt hostes ejus in capite;

inimici ejus locupletati sunt:

quia Dominus locutus est super eam

propter multitudinem iniquitatum ejus.

Parvuli ejus ducti sunt in captivitatem

ante faciem tribulantis.

⁶Et egressus est a filia Sion

omnis decor ejus;

facti sunt principes ejus velut arietes

non invenientes pascua,

et abierunt absque fortitudine

ante faciem subsequentis.

⁷Recordata est Jerusalem dierum afflictionis suæ,

et prævaricationis,

omnium desiderabilium suorum,

quæ habuerat a diebus antiquis,

cum caderet populus ejus in manu hostili,

et non esset auxiliator:

viderunt eam hostes,

et deriserunt sabbata ejus.

⁸Peccatum peccavit Jerusalem,

propterea instabilis facta est;

omnes qui glorificabant eam spreverunt illam,

quia viderunt ignominiam ejus:

ipsa autem gemens

conversa est retrorsum.

⁹Sordes ejus in pedibus ejus,

nec recordata est finis sui;

deposita est vehementer,

non habens consolatorem.

Vide, Domine, afflictionem meam,

quoniam erectus est inimicus.

¹⁰Manum suam misit hostis

ad omnia desiderabilia ejus,

quia vidit gentes

ingressas sanctuarium suum,

de quibus præceperas

ne intrarent in ecclesiam tuam.

¹¹Omnis populus ejus gemens,

et quærens panem;

dederunt pretiosa quæque pro cibo

ad refocillandam animam.

Vide, Domine, et considera

quoniam facta sum vilis!

¹²O vos omnes qui transitis per viam,

attendite, et videte

si est dolor sicut dolor meus!

quoniam vindemiavit me,

ut locutus est Dominus,

in die iræ furoris sui.

¹³De excelso misit ignem in ossibus meis,

et erudivit me:

expandit rete pedibus meis,

convertit me retrorsum;

posuit me desolatam,

tota die mœrore confectam.

¹⁴Vigilavit jugum iniquitatum mearum;

in manu ejus convolutæ sunt,

et impositæ collo meo.

Infirmata est virtus mea:

dedit me Dominus in manu

de qua non potero surgere.

¹⁵Abstulit omnes magnificos meos Dominus

de medio mei;

vocavit adversum me tempus

ut contereret electos meos.

Torcular calcavit Dominus

virgini filiæ Juda.

¹⁶Idcirco ego plorans,

et oculus meus deducens aquas,

quia longe factus est a me consolator,

convertens animam meam.

Facti sunt filii mei perditi,

quoniam invaluit inimicus.

¹⁷Expandit Sion manus suas;

non est qui consoletur eam.

Mandavit Dominus adversum Jacob

in circuitu ejus hostes ejus;

facta est Jerusalem

quasi polluta menstruis inter eos.

¹⁸Justus est Dominus,

quia os ejus ad iracundiam provocavi.

Audite, obsecro, universi populi,

et videte dolorem meum:

virgines meæ et juvenes mei abierunt

in captivitatem.

¹⁹Vocavi amicos meos,

et ipsi deceperunt me;

sacerdotes mei et senes mei

in urbe consumpti sunt,

quia quæsierunt cibum sibi

ut refocillarent animam suam.

²⁰Vide, Domine, quoniam tribulor:

conturbatus est venter meus,

subversum est cor meum in memetipsa,

quoniam amaritudine plena sum.

Foris interfecit gladius,

et domi mors similis est.

²¹Audierunt quia ingemisco ego,

et non est qui consoletur me;

omnes inimici mei audierunt malum meum,

lætati sunt quoniam tu fecisti:

adduxisti diem consolationis,

et fient similes mei.

²²Ingrediatur omne malum eorum coram te:

et vindemia eos, sicut vindemiasti me

propter omnes iniquitates meas:

multi enim gemitus mei,

et cor meum mœrens.