Job 17

17¹Spiritus meus attenuabitur;

dies mei breviabuntur:

et solum mihi superest sepulchrum.

²Non peccavi,

et in amaritudinibus moratur oculus meus.

³Libera me, Domine, et pone me juxta te,

et cujusvis manus pugnet contra me.

⁴Cor eorum longe fecisti a disciplina:

propterea non exaltabuntur.

⁵Prædam pollicetur sociis,

et oculi filiorum ejus deficient.

⁶Posuit me quasi in proverbium vulgi,

et exemplum sum coram eis.

⁷Caligavit ab indignatione oculus meus,

et membra mea quasi in nihilum redacta sunt.

⁸Stupebunt justi super hoc,

et innocens contra hypocritam suscitabitur.

⁹Et tenebit justus viam suam,

et mundis manibus addet fortitudinem.

¹⁰Igitur omnes vos convertimini, et venite,

et non inveniam in vobis ullum sapientem.

¹¹Dies mei transierunt;

cogitationes meæ dissipatæ sunt,

torquentes cor meum.

¹²Noctem verterunt in diem,

et rursum post tenebras spero lucem.

¹³Si sustinuero, infernus domus mea est,

et in tenebris stravi lectulum meum.

¹⁴Putredini dixi: Pater meus es;

Mater mea, et soror mea, vermibus.

¹⁵Ubi est ergo nunc præstolatio mea?

et patientiam meam quis considerat?

¹⁶In profundissimum infernum descendent omnia mea:

putasne saltem ibi erit requies mihi?