Jeremiah 7–8

7¹Verbum quod factum est ad Jeremiam a Domino, dicens: ²Sta in porta domus Domini, et prædica ibi verbum istud, et dic:

Audite verbum Domini, omnis Juda,

qui ingredimini per portas has ut adoretis Dominum.

³Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël:

Bonas facite vias vestras, et studia vestra,

et habitabo vobiscum in loco isto.

⁴Nolite confidere in verbis mendacii, dicentes:

Templum Domini, templum Domini, templum Domini est!

⁵Quoniam si bene direxeritis vias vestras, et studia vestra;

si feceritis judicium inter virum et proximum ejus;

⁶advenæ, et pupillo, et viduæ non feceritis calumniam,

nec sanguinem innocentem effuderitis in loco hoc,

et post deos alienos non ambulaveritis in malum vobismetipsis:

⁷habitabo vobiscum in loco isto,

in terra quam dedi patribus vestris a sæculo et usque in sæculum.

⁸Ecce vos confiditis vobis in sermonibus mendacii,

qui non proderunt vobis:

⁹furari, occidere, adulterari,

jurare mendaciter, libare Baalim,

et ire post deos alienos quos ignoratis:

¹⁰et venistis, et stetistis coram me

in domo hac, in qua invocatum est nomen meum,

et dixistis: Liberati sumus,

eo quod fecerimus omnes abominationes istas.

¹¹Numquid ergo spelunca latronum facta est domus ista,

in qua invocatum est nomen meum in oculis vestris?

Ego, ego sum: ego vidi, dicit Dominus.

¹²Ite ad locum meum in Silo,

ubi habitavit nomen meum a principio,

et videte quæ fecerim ei propter malitiam populi mei Israël.

¹³Et nunc, quia fecistis omnia opera hæc, dicit Dominus,

et locutus sum ad vos mane consurgens, et loquens, et non audistis:

et vocavi vos, et non respondistis:

¹⁴faciam domui huic, in qua invocatum est nomen meum,

et in qua vos habetis fiduciam,

et loco quem dedi vobis et patribus vestris,

sicut feci Silo:

¹⁵et projiciam vos a facie mea

sicut projeci omnes fratres vestros,

universum semen Ephraim.

¹⁶Tu ergo, noli orare pro populo hoc,

nec assumas pro eis laudem et orationem:

et non obsistas mihi,

quia non exaudiam te.

¹⁷Nonne vides quid isti faciunt in civitatibus Juda,

et in plateis Jerusalem?

¹⁸Filii colligunt ligna,

et patres succendunt ignem,

et mulieres conspergunt adipem,

ut faciant placentas reginæ cæli,

et libent diis alienis,

et me ad iracundiam provocent.

¹⁹Numquid me ad iracundiam provocant?

dicit Dominus;

nonne semetipsos in confusionem vultus sui?

²⁰Ideo hæc dicit Dominus Deus:

Ecce furor meus et indignatio mea conflatur super locum istum,

super viros, et super jumenta,

et super lignum regionis, et super fruges terræ:

et succendetur, et non extinguetur.

²¹Hæc dicit Dominus exercituum, Deus Israël:

Holocautomata vestra addite victimis vestris,

et comedite carnes:

²²quia non sum locutus cum patribus vestris, et non præcepi eis,

in die qua eduxi eos de terra Ægypti,

de verbo holocautomatum et victimarum:

²³sed hoc verbum præcepi eis, dicens:

Audite vocem meam,

et ero vobis Deus,

et vos eritis mihi populus:

et ambulate in omni via quam mandavi vobis,

ut bene sit vobis.

²⁴Et non audierunt, nec inclinaverunt aurem suam:

sed abierunt in voluntatibus et in pravitate cordis sui mali:

factique sunt retrorsum, et non in ante,

²⁵a die qua egressi sunt patres eorum de terra Ægypti

usque ad diem hanc.

Et misi ad vos omnes servos meos prophetas per diem,

consurgens diluculo, et mittens:

²⁶et non audierunt me,

nec inclinaverunt aurem suam:

sed induraverunt cervicem suam,

et pejus operati sunt quam patres eorum.

²⁷Et loqueris ad eos omnia verba hæc, et non audient te: et vocabis eos, et non respondebunt tibi. ²⁸Et dices ad eos:

Hæc est gens quæ non audivit vocem Domini Dei sui,

nec recepit disciplinam;

periit fides,

et ablata est de ore eorum.

²⁹Tonde capillum tuum, et projice,

et sume in directum planctum:

quia projecit Dominus et reliquit generationem furoris sui;

³⁰quia fecerunt filii Juda malum in oculis meis, dicit Dominus.

Posuerunt offendicula sua in domo

in qua invocatum est nomen meum, ut polluerent eam:

³¹et ædificaverunt excelsa Topheth,

quæ est in valle filii Ennom,

ut incenderent filios suos et filias suas igni,

quæ non præcepi, nec cogitavi in corde meo.

³²Ideo ecce dies venient, dicit Dominus,

et non dicetur amplius Topheth, et vallis filii Ennom,

sed vallis interfectionis:

et sepelient in Topheth, eo quod non sit locus.

³³Et erit morticinum populi hujus in cibos volucribus cæli et bestiis terræ,

et non erit qui abigat.

³⁴Et quiescere faciam de urbibus Juda,

et de plateis Jerusalem,

vocem gaudii et vocem lætitiæ,

vocem sponsi et vocem sponsæ:

in desolationem enim erit terra.

8¹In illo tempore, ait Dominus,

ejicient ossa regum Juda, et ossa principum ejus,

et ossa sacerdotum, et ossa prophetarum,

et ossa eorum qui habitaverunt Jerusalem,

de sepulchris suis:

²et expandent ea ad solem, et lunam,

et omnem militiam cæli,

quæ dilexerunt, et quibus servierunt,

et post quæ ambulaverunt,

et quæ quæsierunt, et adoraverunt.

Non colligentur, et non sepelientur:

in sterquilinium super faciem terræ erunt.

³Et eligent magis mortem quam vitam,

omnes qui residui fuerint de cognatione hac pessima,

in universis locis quæ derelicta sunt,

ad quæ ejeci eos, dicit Dominus exercituum.

⁴Et dices ad eos:

Hæc dicit Dominus:

Numquid qui cadit non resurget?

et qui aversus est non revertetur?

⁵Quare ergo aversus est populus iste in Jerusalem

aversione contentiosa?

Apprehenderunt mendacium,

et noluerunt reverti.

⁶Attendi, et auscultavi:

nemo quod bonum est loquitur;

nullus est qui agat pœnitentiam super peccato suo,

dicens: Quid feci?

Omnes conversi sunt ad cursum suum,

quasi equus impetu vadens ad prælium.

⁷Milvus in cælo cognovit tempus suum:

turtur, et hirundo, et ciconia custodierunt tempus adventus sui:

populus autem meus non cognovit judicium Domini.

⁸Quomodo dicitis: Sapientes nos sumus,

et lex Domini nobiscum est?

vere mendacium operatus est stylus mendax scribarum!

⁹Confusi sunt sapientes;

perterriti et capti sunt:

verbum enim Domini projecerunt,

et sapientia nulla est in eis.

¹⁰Propterea dabo mulieres eorum exteris,

agros eorum hæredibus,

quia a minimo usque ad maximum

omnes avaritiam sequuntur:

a propheta usque ad sacerdotem

cuncti faciunt mendacium.

¹¹Et sanabant contritionem filiæ populi mei ad ignominiam,

dicentes: Pax, pax!

cum non esset pax.

¹²Confusi sunt, quia abominationem fecerunt:

quinimmo confusione non sunt confusi,

et erubescere nescierunt.

Idcirco cadent inter corruentes:

in tempore visitationis suæ corruent, dicit Dominus.

¹³Congregans congregabo eos, ait Dominus.

Non est uva in vitibus, et non sunt ficus in ficulnea:

folium defluxit,

et dedi eis quæ prætergressa sunt.

¹⁴Quare sedemus?

convenite, et ingrediamur civitatem munitam,

et sileamus ibi:

quia Dominus Deus noster silere nos fecit,

et potum dedit nobis aquam fellis:

peccavimus enim Domino.

¹⁵Exspectavimus pacem, et non erat bonum:

tempus medelæ, et ecce formido.

¹⁶A Dan auditus est fremitus equorum ejus;

a voce hinnituum pugnatorum ejus commota est omnis terra:

et venerunt, et devoraverunt terram et plenitudinem ejus;

urbem et habitatores ejus.

¹⁷Quia ecce ego mittam vobis serpentes regulos,

quibus non est incantatio:

et mordebunt vos, ait Dominus.

¹⁸Dolor meus super dolorem,

in me cor meum mœrens.

¹⁹Ecce vox clamoris filiæ populi mei de terra longinqua:

Numquid Dominus non est in Sion?

aut rex ejus non est in ea?

Quare ergo me ad iracundiam concitaverunt in sculptilibus suis,

et in vanitatibus alienis?

²⁰Transiit messis, finita est æstas,

et nos salvati non sumus.

²¹Super contritione filiæ populi mei contritus sum, et contristatus:

stupor obtinuit me.

²²Numquid resina non est in Galaad?

aut medicus non est ibi?

quare igitur non est obducta cicatrix filiæ populi mei?