Jeremiah 3–4

3¹Vulgo dicitur: Si dimiserit vir uxorem suam,

et recedens ab eo duxerit virum alterum,

numquid revertetur ad eam ultra?

numquid non polluta et contaminata erit mulier illa?

Tu autem fornicata es cum amatoribus multis:

tamen revertere ad me, dicit Dominus,

et ego suscipiam te.

²Leva oculos tuos in directum,

et vide ubi non prostrata sis.

In viis sedebas,

exspectans eos quasi latro in solitudine:

et polluisti terram in fornicationibus tuis, et in malitiis tuis.

³Quam ob rem prohibitæ sunt stillæ pluviarum,

et serotinus imber non fuit.

Frons mulieris meretricis facta est tibi;

noluisti erubescere.

⁴Ergo saltem amodo voca me:

Pater meus, dux virginitatis meæ tu es:

⁵numquid irasceris in perpetuum,

aut perseverabis in finem?

ecce locuta es, et fecisti mala, et potuisti.

⁶Et dixit Dominus ad me in diebus Josiæ regis:

Numquid vidisti quæ fecerit aversatrix Israël?

Abiit sibimet super omnem montem excelsum,

et sub omni ligno frondoso,

et fornicata est ibi.

⁷Et dixi, cum fecisset hæc omnia:

Ad me revertere:

et non est reversa.

Et vidit prævaricatrix soror ejus Juda

⁸quia pro eo quod mœchata esset aversatrix Israël,

dimisissem eam,

et dedissem ei libellum repudii:

et non timuit prævaricatrix Juda soror ejus,

sed abiit, et fornicata est etiam ipsa:

⁹et facilitate fornicationis suæ contaminavit terram,

et mœchata est cum lapide et ligno:

¹⁰et in omnibus his non est reversa ad me

prævaricatrix soror ejus Juda

in toto corde suo,

sed in mendacio, ait Dominus.

¹¹Et dixit Dominus ad me: Justificavit animam suam aversatrix Israël, comparatione prævaricatricis Judæ. ¹²Vade, et clama sermones istos contra aquilonem, et dices:

Revertere, aversatrix Israël, ait Dominus,

et non avertam faciem meam a vobis,

quia sanctus ego sum, dicit Dominus,

et non irascar in perpetuum.

¹³Verumtamen scito iniquitatem tuam,

quia in Dominum Deum tuum prævaricata es,

et dispersisti vias tuas alienis sub omni ligno frondoso,

et vocem meam non audisti, ait Dominus.

¹⁴Convertimini, filii revertentes, dicit Dominus,

quia ego vir vester:

et assumam vos unum de civitate,

et duos de cognatione,

et introducam vos in Sion.

¹⁵Et dabo vobis pastores juxta cor meum,

et pascent vos scientia et doctrina.

¹⁶Cumque multiplicati fueritis,

et creveritis in terra in diebus illis, ait Dominus,

non dicent ultra:

Arca testamenti Domini:

neque ascendet super cor, neque recordabuntur illius,

nec visitabitur, nec fiet ultra.

¹⁷In tempore illo vocabunt Jerusalem solium Domini:

et congregabuntur ad eam omnes gentes

in nomine Domini in Jerusalem,

et non ambulabunt post pravitatem cordis sui pessimi.

¹⁸In diebus illis ibit domus Juda ad domum Israël,

et venient simul de terra aquilonis

ad terram quam dedi patribus vestris.

¹⁹Ego autem dixi:

Quomodo ponam te in filios,

et tribuam tibi terram desiderabilem,

hæreditatem præclaram exercituum gentium?

Et dixi: Patrem vocabis me,

et post me ingredi non cessabis.

²⁰Sed quomodo si contemnat mulier amatorem suum,

sic contempsit me domus Israël,

dicit Dominus.

²¹Vox in viis audita est,

ploratus et ululatus filiorum Israël:

quoniam iniquam fecerunt viam suam;

obliti sunt Domini Dei sui.

²²Convertimini, filii revertentes,

et sanabo aversiones vestras.

Ecce nos venimus ad te:

tu enim es Dominus Deus noster.

²³Vere mendaces erant colles,

et multitudo montium:

vere in Domino Deo nostro salus Israël.

²⁴Confusio comedit laborem patrum nostrorum ab adolescentia nostra:

greges eorum, et armenta eorum,

filios eorum, et filias eorum.

²⁵Dormiemus in confusione nostra,

et operiet nos ignominia nostra:

quoniam Domino Deo nostro peccavimus nos, et patres nostri,

ab adolescentia nostra usque ad diem hanc:

et non audivimus vocem Domini Dei nostri.

4¹Si reverteris, Israël, ait Dominus,

ad me convertere:

si abstuleris offendicula tua a facie mea,

non commoveberis.

²Et jurabis: Vivit Dominus in veritate, et in judicio, et in justitia:

et benedicent eum gentes,

ipsumque laudabunt.

³Hæc enim dicit Dominus viro Juda et Jerusalem:

Novate vobis novale,

et nolite serere super spinas.

⁴Circumcidimini Domino,

et auferte præputia cordium vestrorum,

viri Juda, et habitatores Jerusalem:

ne forte egrediatur ut ignis indignatio mea,

et succendatur, et non sit qui extinguat,

propter malitiam cogitationum vestrarum.

⁵Annuntiate in Juda, et in Jerusalem auditum facite:

loquimini, et canite tuba in terra,

clamate fortiter, et dicite:

Congregamini, et ingrediamur civitates munitas.

⁶Levate signum in Sion;

confortamini, nolite stare:

quia malum ego adduco ab aquilone,

et contritionem magnam.

⁷Ascendit leo de cubili suo,

et prædo gentium se levavit:

egressus est de loco suo ut ponat terram tuam in solitudinem:

civitates tuæ vastabuntur,

remanentes absque habitatore.

⁸Super hoc accingite vos ciliciis;

plangite, et ululate:

quia non est aversa ira furoris Domini a nobis.

⁹Et erit in die illa, dicit Dominus:

peribit cor regis, et cor principum,

et obstupescent sacerdotes,

et prophetæ consternabuntur.

¹⁰Et dixi:

Heu! heu! heu! Domine Deus,

ergone decepisti populum istum et Jerusalem,

dicens: Pax erit vobis:

et ecce pervenit gladius usque ad animam?

¹¹In tempore illo dicetur populo huic et Jerusalem:

Ventus urens in viis quæ sunt in deserto viæ filiæ populi mei,

non ad ventilandum et ad purgandum.

¹²Spiritus plenus ex his veniet mihi,

et nunc ego loquar judicia mea cum eis.

¹³Ecce quasi nubes ascendet,

et quasi tempestas currus ejus:

velociores aquilis equi illius.

Væ nobis, quoniam vastati sumus.

¹⁴Lava a malitia cor tuum, Jerusalem, ut salva fias:

usquequo morabuntur in te cogitationes noxiæ?

¹⁵Vox enim annuntiantis a Dan,

et notum facientis idolum de monte Ephraim.

¹⁶Dicite gentibus: Ecce auditum est in Jerusalem

custodes venire de terra longinqua,

et dare super civitates Juda vocem suam:

¹⁷quasi custodes agrorum facti sunt super eam in gyro,

quia me ad iracundiam provocavit, dicit Dominus.

¹⁸Viæ tuæ et cogitationes tuæ fecerunt hæc tibi:

ista malitia tua, quia amara,

quia tetigit cor tuum.

¹⁹Ventrem meum, ventrem meum doleo;

sensus cordis mei turbati sunt in me.

Non tacebo, quoniam vocem buccinæ audivit anima mea,

clamorem prælii.

²⁰Contritio super contritionem vocata est,

et vastata est omnis terra:

repente vastata sunt tabernacula mea;

subito pelles meæ.

²¹Usquequo videbo fugientem;

audiam vocem buccinæ?

²²Quia stultus populus meus me non cognovit:

filii insipientes sunt et vecordes:

sapientes sunt ut faciant mala,

bene autem facere nescierunt.

²³Aspexi terram, et ecce vacua erat et nihili;

et cælos, et non erat lux in eis.

²⁴Vidi montes, et ecce movebantur:

et omnes colles conturbati sunt.

²⁵Intuitus sum, et non erat homo:

et omne volatile cæli recessit.

²⁶Aspexi, et ecce Carmelus desertus,

et omnes urbes ejus destructæ sunt a facie Domini,

et a facie iræ furoris ejus.

²⁷Hæc enim dicit Dominus:

Deserta erit omnis terra,

sed tamen consummationem non faciam.

²⁸Lugebit terra, et mœrebunt cæli desuper,

eo quod locutus sum.

Cogitavi, et non pœnituit me,

nec aversus sum ab eo.

²⁹A voce equitis et mittentis sagittam fugit omnis civitas:

ingressi sunt ardua, et ascenderunt rupes:

universæ urbes derelictæ sunt,

et non habitat in eis homo.

³⁰Tu autem vastata, quid facies?

cum vestieris te coccino,

cum ornata fueris monili aureo,

et pinxeris stibio oculos tuos,

frustra componeris:

contempserunt te amatores tui;

animam tuam quærent.

³¹Vocem enim quasi parturientis audivi,

angustias ut puerperæ:

vox filiæ Sion intermorientis,

expandentisque manus suas:

Væ mihi, quia defecit anima mea propter interfectos!