Isaiah 52–53

52¹Consurge, consurge, induere fortitudine tua, Sion!

induere vestimentis gloriæ tuæ,

Jerusalem, civitas Sancti,

quia non adjiciet ultra ut pertranseat per te

incircumcisus et immundus.

²Excutere de pulvere, consurge;

sede, Jerusalem!

solve vincula colli tui,

captiva filia Sion.

³Quia hæc dicit Dominus:

Gratis venundati estis,

et sine argento redimemini.

⁴Quia hæc dicit Dominus Deus:

In Ægyptum descendit populus meus in principio, ut colonus esset ibi,

et Assur absque ulla causa calumniatus est eum.

⁵Et nunc quid mihi est hic, dicit Dominus,

quoniam ablatus est populus meus gratis?

Dominatores ejus inique agunt, dicit Dominus,

et jugiter tota die nomen meum blasphematur.

⁶Propter hoc sciet populus meus nomen meum

in die illa:

quia ego ipse qui loquebar, ecce adsum.

⁷Quam pulchri super montes pedes annuntiantis

et prædicantis pacem;

annuntiantis bonum,

prædicantis salutem,

dicentis Sion:

Regnabit Deus tuus!

⁸Vox speculatorum tuorum: levaverunt vocem,

simul laudabunt,

quia oculo ad oculum videbunt

cum converterit Dominus Sion.

⁹Gaudete, et laudate simul,

deserta Jerusalem,

quia consolatus est Dominus populum suum;

redemit Jerusalem.

¹⁰Paravit Dominus brachium sanctum suum

in oculis omnium gentium;

et videbunt omnes fines terræ

salutare Dei nostri.

¹¹Recedite, recedite; exite inde,

pollutum nolite tangere;

exite de medio ejus; mundamini,

qui fertis vasa Domini.

¹²Quoniam non in tumultu exibitis,

nec in fuga properabitis;

præcedet enim vos Dominus,

et congregabit vos Deus Israël.

¹³Ecce intelliget servus meus,

exaltabitur et elevabitur, et sublimis erit valde.

¹⁴Sicut obstupuerunt super te multi,

sic inglorius erit inter viros aspectus ejus,

et forma ejus inter filios hominum.

¹⁵Iste asperget gentes multas;

super ipsum continebunt reges os suum:

quia quibus non est narratum de eo viderunt,

et qui non audierunt contemplati sunt.

53¹Quis credidit auditui nostro?

et brachium Domini cui revelatum est?

²Et ascendet sicut virgultum coram eo,

et sicut radix de terra sitienti.

Non est species ei, neque decor,

et vidimus eum,

et non erat aspectus, et desideravimus eum:

³despectum, et novissimum virorum,

virum dolorum, et scientem infirmitatem,

et quasi absconditus vultus ejus et despectus,

unde nec reputavimus eum.

⁴Vere languores nostros ipse tulit,

et dolores nostros ipse portavit;

et nos putavimus eum quasi leprosum,

et percussum a Deo, et humiliatum.

⁵Ipse autem vulneratus est propter iniquitates nostras;

attritus est propter scelera nostra:

disciplina pacis nostræ super eum,

et livore ejus sanati sumus.

⁶Omnes nos quasi oves erravimus,

unusquisque in viam suam declinavit:

et posuit Dominus in eo

iniquitatem omnium nostrum.

⁷Oblatus est quia ipse voluit,

et non aperuit os suum;

sicut ovis ad occisionem ducetur,

et quasi agnus coram tondente se obmutescet,

et non aperiet os suum.

⁸De angustia, et de judicio sublatus est.

Generationem ejus quis enarrabit?

quia abscissus est de terra viventium:

propter scelus populi mei percussi eum.

⁹Et dabit impios pro sepultura,

et divitem pro morte sua,

eo quod iniquitatem non fecerit,

neque dolus fuerit in ore ejus.

¹⁰Et Dominus voluit conterere eum in infirmitate.

Si posuerit pro peccato animam suam,

videbit semen longævum,

et voluntas Domini in manu ejus dirigetur.

¹¹Pro eo quod laboravit anima ejus,

videbit et saturabitur.

In scientia sua justificabit

ipse justus servus meus multos,

et iniquitates eorum ipse portabit.

¹²Ideo dispertiam ei plurimos,

et fortium dividet spolia,

pro eo quod tradidit in mortem animam suam,

et cum sceleratis reputatus est,

et ipse peccata multorum tulit,

et pro transgressoribus rogavit.