Isaiah 34–36

34¹Accedite, gentes, et audite;

et populi, attendite:

audiat terra, et plenitudo ejus;

orbis, et omne germen ejus.

²Quia indignatio Domini super omnes gentes,

et furor super universam militiam eorum:

interfecit eos, et dedit eos in occisionem.

³Interfecti eorum projicientur,

et de cadaveribus eorum ascendet fœtor;

tabescent montes a sanguine eorum.

⁴Et tabescet omnis militia cælorum,

et complicabuntur sicut liber cæli:

et omnis militia eorum defluet,

sicut defluit folium de vinea et de ficu.

⁵Quoniam inebriatus est in cælo gladius meus;

ecce super Idumæam descendet,

et super populum interfectionis meæ, ad judicium.

⁶Gladius Domini repletus est sanguine,

incrassatus est adipe,

de sanguine agnorum et hircorum,

de sanguine medullatorum arietum:

victima enim Domini in Bosra,

et interfectio magna in terra Edom.

⁷Et descendent unicornes cum eis,

et tauri cum potentibus;

inebriabitur terra eorum sanguine,

et humus eorum adipe pinguium.

⁸Quia dies ultionis Domini,

annus retributionum judicii Sion.

⁹Et convertentur torrentes ejus in picem,

et humus ejus in sulphur;

et erit terra ejus in picem ardentem.

¹⁰Nocte et die non extinguetur,

in sempiternum ascendet fumus ejus,

a generatione in generationem desolabitur,

in sæcula sæculorum non erit transiens per eam.

¹¹Et possidebunt illam onocrotalus et ericius;

ibis et corvus habitabunt in ea:

et extendetur super eam mensura, ut redigatur ad nihilum,

et perpendiculum in desolationem.

¹²Nobiles ejus non erunt ibi; regem potius invocabunt,

et omnes principes ejus erunt in nihilum.

¹³Et orientur in domibus ejus spinæ et urticæ,

et paliurus in munitionibus ejus;

et erit cubile draconum,

et pascua struthionum.

¹⁴Et occurrent dæmonia onocentauris,

et pilosus clamabit alter ad alterum;

ibi cubavit lamia,

et invenit sibi requiem.

¹⁵Ibi habuit foveam ericius, et enutrivit catulos,

et circumfodit, et fovit in umbra ejus;

illuc congregati sunt milvi, alter ad alterum.

¹⁶Requirite diligenter in libro Domini, et legite:

Unum ex eis non defuit,

alter alterum non quæsivit;

quia quod ex ore meo procedit, ille mandavit,

et spiritus ejus ipse congregavit ea.

¹⁷Et ipse misit eis sortem,

et manus ejus divisit eam illis in mensuram:

usque in æternum possidebunt eam;

in generationem et generationem habitabunt in ea.

35¹Lætabitur deserta et invia,

et exsultabit solitudo,

et florebit quasi lilium.

²Germinans germinabit, et exsultabit

lætabunda et laudans:

gloria Libani data est ei,

decor Carmeli et Saron;

ipsi videbunt gloriam Domini,

et decorem Dei nostri.

³Confortate manus dissolutas,

et genua debilia roborate.

⁴Dicite pusillanimis:

Confortamini, et nolite timere:

ecce Deus vester ultionem adducet retributionis;

Deus ipse veniet, et salvabit vos.

⁵Tunc aperientur oculi cæcorum,

et aures surdorum patebunt;

⁶tunc saliet sicut cervus claudus,

et aperta erit lingua mutorum:

quia scissæ sunt in deserto aquæ,

et torrentes in solitudine;

⁷et quæ erat arida, erit in stagnum,

et sitiens in fontes aquarum.

In cubilibus, in quibus prius dracones habitabant,

orietur viror calami et junci.

⁸Et erit ibi semita et via,

et via sancta vocabitur:

non transibit per eam pollutus,

et hæc erit vobis directa via,

ita ut stulti non errent per eam.

⁹Non erit ibi leo,

et mala bestia non ascendet per eam,

nec invenietur ibi;

et ambulabunt qui liberati fuerint.

¹⁰Et redempti a Domino convertentur,

et venient in Sion cum laude,

et lætitia sempiterna super caput eorum:

gaudium et lætitiam obtinebunt,

et fugiet dolor et gemitus.

36¹Et factum est in quartodecimo anno regis Ezechiæ, ascendit Sennacherib, rex Assyriorum, super omnes civitates Juda munitas, et cepit eas. ²Et misit rex Assyriorum Rabsacen de Lachis in Jerusalem, ad regem Ezechiam in manu gravi: et stetit in aquæductu piscinæ superioris in via Agri fullonis. ³Et egressus est ad eum Eliacim, filius Helciæ, qui erat super domum, et Sobna scriba, et Joahe filius Asaph, a commentariis. ⁴Et dixit ad eos Rabsaces: Dicite Ezechiæ: Hæc dicit rex magnus, rex Assyriorum: Quæ est ista fiducia qua confidis? ⁵aut quo consilio vel fortitudine rebellare disponis? super quem habes fiduciam, quia recessisti a me? ⁶Ecce confidis super baculum arundineum confractum istum, super Ægyptum; cui si innixus fuerit homo, intrabit in manum ejus, et perforabit eam: sic Pharao, rex Ægypti, omnibus qui confidunt in eo. ⁷Quod si responderis mihi: In Domino Deo nostro confidimus; nonne ipse est cujus abstulit Ezechias excelsa et altaria, et dixit Judæ et Jerusalem: Coram altari isto adorabitis? ⁸Et nunc trade te domino meo, regi Assyriorum, et dabo tibi duo millia equorum, nec poteris ex te præbere ascensores eorum: ⁹et quomodo sustinebis faciem judicis unius loci ex servis domini mei minoribus? Quod si confidis in Ægypto, in quadrigis et in equitibus, ¹⁰et nunc numquid sine Domino ascendi ad terram istam, ut disperderem eam? Dominus dixit ad me: Ascende super terram istam, et disperde eam.

¹¹Et dixit Eliacim, et Sobna, et Joahe, ad Rabsacen: Loquere ad servos tuos syra lingua; intelligimus enim; ne loquaris ad nos judaice in auribus populi qui est super murum. ¹²Et dixit ad eos Rabsaces: Numquid ad dominum tuum et ad te misit me dominus meus, ut loquerer omnia verba ista? et non potius ad viros qui sedent in muro, ut comedant stercora sua, et bibant urinam pedum suorum vobiscum? ¹³Et stetit Rabsaces, et clamavit voce magna judaice, et dixit: Audite verba regis magni, regis Assyriorum! ¹⁴Hæc dicit rex: Non seducat vos Ezechias, quia non poterit eruere vos. ¹⁵Et non vobis tribuat fiduciam Ezechias super Domino, dicens: Eruens liberabit nos Dominus: non dabitur civitas ista in manu regis Assyriorum. ¹⁶Nolite audire Ezechiam; hæc enim dicit rex Assyriorum: Facite mecum benedictionem, et egredimini ad me, et comedite unusquisque vineam suam, et unusquisque ficum suam, et bibite unusquisque aquam cisternæ suæ, ¹⁷donec veniam, et tollam vos ad terram quæ est ut terra vestra, terram frumenti et vini, terram panum et vinearum. ¹⁸Nec conturbet vos Ezechias, dicens: Dominus liberabit nos. Numquid liberaverunt dii gentium unusquisque terram suam de manu regis Assyriorum? ¹⁹Ubi est deus Emath et Arphad? ubi est deus Sepharvaim? numquid liberaverunt Samariam de manu mea? ²⁰Quis est ex omnibus diis terrarum istarum qui eruerit terram suam de manu mea, ut eruat Dominus Jerusalem de manu mea? ²¹Et siluerunt, et non responderunt ei verbum. Mandaverat enim rex, dicens: Ne respondeatis ei. ²²Et ingressus est Eliacim, filius Helciæ, qui erat super domum, et Sobna scriba, et Joahe filius Asaph, a commentariis, ad Ezechiam, scissis vestibus, et nuntiaverunt ei verba Rabsacis.