Isaiah 24–27

24¹Ecce Dominus dissipabit terram:

et nudabit eam, et affliget faciem ejus,

et disperget habitatores ejus.

²Et erit sicut populus, sic sacerdos;

et sicut servus, sic dominus ejus;

sicut ancilla, sic domina ejus;

sicut emens, sic ille qui vendit;

sicut fœnerator, sic is qui mutuum accipit;

sicut qui repetit, sic qui debet.

³Dissipatione dissipabitur terra, et direptione prædabitur;

Dominus enim locutus est verbum hoc.

⁴Luxit, et defluxit terra, et infirmata est;

defluxit orbis,

infirmata est altitudo populi terræ.

⁵Et terra infecta est ab habitatoribus suis,

quia transgressi sunt leges,

mutaverunt jus,

dissipaverunt fœdus sempiternum.

⁶Propter hoc maledictio vorabit terram,

et peccabunt habitatores ejus;

ideoque insanient cultores ejus,

et relinquentur homines pauci.

⁷Luxit vindemia, infirmata est vitis,

ingemuerunt omnes qui lætabantur corde;

⁸cessavit gaudium tympanorum,

quievit sonitus lætantium,

conticuit dulcedo citharæ.

⁹Cum cantico non bibent vinum;

amara erit potio bibentibus illam.

¹⁰Attrita est civitas vanitatis,

clausa est omnis domus, nullo introëunte.

¹¹Clamor erit super vino in plateis,

deserta est omnis lætitia,

translatum est gaudium terræ.

¹²Relicta est in urbe solitudo,

et calamitas opprimet portas.

¹³Quia hæc erunt in medio terræ

in medio populorum,

quomodo si paucæ olivæ quæ remanserunt

excutiantur ex olea et racemi,

cum fuerit finita vindemia.

¹⁴Hi levabunt vocem suam, atque laudabunt:

cum glorificatus fuerit Dominus, hinnient de mari.

¹⁵Propter hoc in doctrinis glorificate Dominum;

in insulis maris

nomen Domini Dei Israël.

¹⁶A finibus terræ laudes audivimus,

gloriam Justi.

Et dixi: Secretum meum mihi,

secretum meum mihi.

Væ mihi!

prævaricantes prævaricati sunt,

et prævaricatione transgressorum prævaricati sunt.

¹⁷Formido, et fovea, et laqueus

super te, qui habitator es terræ.

¹⁸Et erit: qui fugerit a voce formidinis cadet in foveam;

et qui se explicaverit de fovea tenebitur laqueo;

quia cataractæ de excelsis apertæ sunt

et concutientur fundamenta terræ.

¹⁹Confractione confringetur terra,

contritione conteretur terra,

commotione commovebitur terra;

²⁰agitatione agitabitur terra sicut ebrius,

et auferetur quasi tabernaculum unius noctis;

et gravabit eam iniquitas sua,

et corruet, et non adjiciet ut resurgat.

²¹Et erit: in die illa visitabit Dominus

super militiam cæli in excelso,

et super reges terræ qui sunt super terram;

²²et congregabuntur in congregatione unius fascis in lacum,

et claudentur ibi in carcere,

et post multos dies visitabuntur.

²³Et erubescet luna, et confundetur sol,

cum regnaverit Dominus exercituum

in monte Sion et in Jerusalem

et in conspectu senum suorum fuerit glorificatus.

25¹Domine, Deus meus es tu;

exaltabo te, et confitebor nomini tuo:

quoniam fecisti mirabilia,

cogitationes antiquas fideles. Amen.

²Quia posuisti civitatem in tumulum,

urbem fortem in ruinam, domum alienorum:

ut non sit civitas,

et in sempiternum non ædificetur.

³Super hoc laudabit te populus fortis;

civitas gentium robustarum timebit te:

⁴quia factus es fortitudo pauperi,

fortitudo egeno in tribulatione sua,

spes a turbine,

umbraculum ab æstu;

spiritus enim robustorum

quasi turbo impellens parietem.

⁵Sicut æstus in siti,

tumultum alienorum humiliabis;

et quasi calore sub nube torrente,

propaginem fortium marcescere facies.

⁶Et faciet Dominus exercituum

omnibus populis in monte hoc

convivium pinguium,

convivium vindemiæ,

pinguium medullatorum,

vindemiæ defæcatæ.

⁷Et præcipitabit in monte isto

faciem vinculi colligati super omnes populos,

et telam quam orditus est super omnes nationes.

⁸Præcipitabit mortem in sempiternum;

et auferet Dominus Deus

lacrimam ab omni facie,

et opprobrium populi sui auferet

de universa terra:

quia Dominus locutus est.

⁹Et dicet in die illa:

Ecce Deus noster iste;

exspectavimus eum, et salvabit nos;

iste Dominus, sustinuimus eum:

exsultabimus, et lætabimur in salutari ejus.

¹⁰Quia requiescet manus Domini

in monte isto;

et triturabitur Moab sub eo,

sicuti teruntur paleæ in plaustro.

¹¹Et extendet manus suas sub eo

sicut extendit natans ad natandum;

et humiliabit gloriam ejus

cum allisione manuum ejus.

¹²Et munimenta sublimium murorum tuorum

concident, et humiliabuntur,

et detrahentur in terram usque ad pulverem.

26¹In die illa cantabitur canticum istud in terra Juda:

Urbs fortitudinis nostræ Sion; salvator ponetur in ea

murus et antemurale.

²Aperite portas, et ingrediatur gens justa,

custodiens veritatem.

³Vetus error abiit: servabis pacem;

pacem, quia in te speravimus.

⁴Sperastis in Domino in sæculis æternis;

in Domino Deo forti in perpetuum.

⁵Quia incurvabit habitantes in excelso;

civitatem sublimem humiliabit:

humiliabit eam usque ad terram,

detrahet eam usque ad pulverem.

⁶Conculcabit eam pes,

pedes pauperis, gressus egenorum.

⁷Semita justi recta est,

rectus callis justi ad ambulandum.

⁸Et in semita judiciorum tuorum, Domine, sustinuimus te:

nomen tuum et memoriale tuum in desiderio animæ.

⁹Anima mea desideravit te in nocte,

sed et spiritu meo in præcordiis meis de mane vigilabo ad te.

Cum feceris judicia tua in terra,

justitiam discent habitatores orbis.

¹⁰Misereamur impio, et non discet justitiam;

in terra sanctorum iniqua gessit,

et non videbit gloriam Domini.

¹¹Domine, exaltetur manus tua, et non videant;

videant, et confundantur zelantes populi;

et ignis hostes tuos devoret.

¹²Domine, dabis pacem nobis:

omnia enim opera nostra

operatus es nobis.

¹³Domine Deus noster, possederunt nos

domini absque te;

tantum in te recordemur nominis tui.

¹⁴Morientes non vivant,

gigantes non resurgant:

propterea visitasti et contrivisti eos,

et perdidisti omnem memoriam eorum.

¹⁵Indulsisti genti, Domine,

indulsisti genti, numquid glorificatus es?

elongasti omnes terminos terræ.

¹⁶Domine, in angustia requisierunt te,

in tribulatione murmuris doctrina tua eis.

¹⁷Sicut quæ concipit, cum appropinquaverit ad partum,

dolens clamat in doloribus suis,

sic facti sumus a facie tua, Domine.

¹⁸Concepimus, et quasi parturivimus,

et peperimus spiritum.

Salutes non fecimus in terra;

ideo non ceciderunt habitatores terræ.

¹⁹Vivent mortui tui,

interfecti mei resurgent.

Expergiscimini, et laudate,

qui habitatis in pulvere,

quia ros lucis ros tuus,

et terram gigantum detrahes in ruinam.

²⁰Vade, populus meus, intra in cubicula tua;

claude ostia tua super te,

abscondere modicum ad momentum,

donec pertranseat indignatio.

²¹Ecce enim Dominus egredietur de loco suo,

ut visitet iniquitatem habitatoris terræ contra eum;

et revelabit terra sanguinem suum, et non operiet ultra interfectos suos.

27¹In die illa visitabit Dominus

in gladio suo duro, et grandi, et forti,

super Leviathan, serpentem vectem,

et super Leviathan, serpentem tortuosum,

et occidet cetum qui in mari est.

²In die illa vinea meri cantabit ei.

³Ego Dominus qui servo eam;

repente propinabo ei.

Ne forte visitetur contra eam,

nocte et die servo eam.

⁴Indignatio non est mihi.

Quis dabit me spinam et veprem in prælio?

gradiar super eam,

succendam eam pariter.

⁵An potius tenebit fortitudinem meam?

faciet pacem mihi,

pacem faciet mihi.

⁶Qui ingrediuntur impetu ad Jacob,

florebit et germinabit Israël,

et implebunt faciem orbis semine.

⁷Numquid juxta plagam percutientis se percussit eum?

aut sicut occidit interfectos ejus, sic occisus est?

⁸In mensura contra mensuram,

cum abjecta fuerit, judicabis eam;

meditatus est in spiritu suo duro

per diem æstus.

⁹Idcirco super hoc dimittetur iniquitas domui Jacob;

et iste omnis fructus: ut auferatur peccatum ejus,

cum posuerit omnes lapides altaris

sicut lapides cineris allisos:

non stabunt luci et delubra.

¹⁰Civitas enim munita desolata erit;

speciosa relinquetur, et dimittetur quasi desertum;

ibi pascetur vitulus,

et ibi accubabit, et consumet summitates ejus.

¹¹In siccitate messes illius conterentur.

Mulieres venientes, et docentes eam;

non est enim populus sapiens:

propterea non miserebitur ejus qui fecit eum,

et qui formavit eum non parcet ei.

¹²Et erit: in die illa

percutiet Dominus

ab alveo fluminis usque ad torrentem Ægypti;

et vos congregabimini unus et unus, filii Israël.

¹³Et erit: in die illa clangetur in tuba magna;

et venient qui perditi fuerant de terra Assyriorum,

et qui ejecti erant in terra Ægypti,

et adorabunt Dominum

in monte sancto in Jerusalem.