Zechariah 12–14

12¹Onus verbi Domini super Israël.

Dicit Dominus extendens cælum, et fundans terram,

et fingens spiritum hominis in eo:

²Ecce ego ponam Jerusalem superliminare crapulæ

omnibus populis in circuitu:

sed et Juda erit in obsidione contra Jerusalem.

³Et erit: in die illa ponam Jerusalem lapidem oneris cunctis populis:

omnes qui levabunt eam concisione lacerabuntur,

et colligentur adversus eam omnia regna terræ.

⁴In die illa, dicit Dominus,

percutiam omnem equum in stuporem,

et ascensorem ejus in amentiam:

et super domum Juda aperiam oculos meos,

et omnem equum populorum percutiam cæcitate.

⁵Et dicent duces Juda in corde suo:

Confortentur mihi habitatores Jerusalem

in Domino exercituum, Deo eorum!

⁶In die illa ponam duces Juda

sicut caminum ignis in lignis,

et sicut facem ignis in fœno:

et devorabunt ad dexteram et ad sinistram omnes populos in circuitu,

et habitabitur Jerusalem rursus in loco suo in Jerusalem.

⁷Et salvabit Dominus tabernacula Juda, sicut in principio,

ut non magnifice glorietur domus David,

et gloria habitantium Jerusalem contra Judam.

⁸In die illa proteget Dominus habitatores Jerusalem:

et erit qui offenderit ex eis in die illa quasi David,

et domus David quasi Dei,

sicut angelus Domini in conspectu eorum.

⁹Et erit in die illa:

quæram conterere omnes gentes quæ veniunt contra Jerusalem.

¹⁰Et effundam super domum David

et super habitatores Jerusalem

spiritum gratiæ et precum:

et aspicient ad me quem confixerunt,

et plangent eum planctu quasi super unigenitum,

et dolebunt super eum,

ut doleri solet in morte primogeniti.

¹¹In die illa, magnus erit planctus in Jerusalem,

sicut planctus Adadremmon in campo Mageddon.

¹²Et planget terra: familiæ et familiæ seorsum:

familiæ domus David seorsum, et mulieres eorum seorsum:

¹³familiæ domus Nathan seorsum, et mulieres eorum seorsum:

familiæ domus Levi seorsum, et mulieres eorum seorsum:

familiæ Semei seorsum, et mulieres eorum seorsum:

¹⁴omnes familiæ reliquæ,

familiæ et familiæ seorsum, et mulieres eorum seorsum.

13¹In die illa erit fons patens domui David et habitantibus Jerusalem,

in ablutionem peccatoris et menstruatæ.

²Et erit in die illa, dicit Dominus exercituum:

disperdam nomina idolorum de terra,

et non memorabuntur ultra:

et pseudoprophetas, et spiritum immundum auferam de terra.

³Et erit: cum prophetaverit quispiam ultra,

dicent ei pater ejus et mater ejus, qui genuerunt eum:

Non vives, quia mendacium locutus es in nomine Domini:

et configent eum pater ejus et mater ejus, genitores ejus,

cum prophetaverit.

⁴Et erit: in die illa confundentur prophetæ,

unusquisque ex visione sua cum prophetaverit:

nec operientur pallio saccino, ut mentiantur:

⁵sed dicet: Non sum propheta:

homo agricola ego sum,

quoniam Adam exemplum meum ab adolescentia mea.

⁶Et dicetur ei: Quid sunt plagæ istæ in medio manuum tuarum?

Et dicet: His plagatus sum in domo eorum qui diligebant me.

⁷Framea, suscitare super pastorem meum, et super virum cohærentem mihi, dicit Dominus exercituum: percute pastorem, et dispergentur oves: et convertam manum meam ad parvulos. ⁸Et erunt in omni terra, dicit Dominus: partes duæ in ea dispergentur, et deficient: et tertia pars relinquetur in ea. ⁹Et ducam tertiam partem per ignem, et uram eos sicut uritur argentum, et probabo eos sicut probatur aurum. Ipse vocabit nomen meum, et ego exaudiam eum. Dicam: Populus meus es: et ipse dicet: Dominus Deus meus.

14¹Ecce venient dies Domini, et dividentur spolia tua in medio tui. ²Et congregabo omnes gentes ad Jerusalem in prælium: et capietur civitas, et vastabuntur domus, et mulieres violabuntur: et egredietur media pars civitatis in captivitatem, et reliquum populi non auferetur ex urbe. ³Et egredietur Dominus, et præliabitur contra gentes illas, sicut præliatus est in die certaminis. ⁴Et stabunt pedes ejus in die illa super montem Olivarum, qui est contra Jerusalem ad orientem: et scindetur mons Olivarum ex media parte sui ad orientem et ad occidentem, prærupto grandi valde: et separabitur medium montis ad aquilonem, et medium ejus ad meridiem. ⁵Et fugietis ad vallem montium eorum, quoniam conjungetur vallis montium usque ad proximum: et fugietis sicut fugistis a facie terræmotus in diebus Oziæ regis Juda: et veniet Dominus Deus meus, omnesque sancti cum eo. ⁶Et erit in die illa: non erit lux, sed frigus et gelu. ⁷Et erit dies una quæ nota est Domino, non dies neque nox: et in tempore vesperi erit lux. ⁸Et erit in die illa: exibunt aquæ vivæ de Jerusalem: medium earum ad mare orientale, et medium earum ad mare novissimum: in æstate et in hieme erunt. ⁹Et erit Dominus rex super omnem terram: in die illa erit Dominus unus, et erit nomen ejus unum. ¹⁰Et revertetur omnis terra usque ad desertum, de colle Remmon ad austrum Jerusalem: et exaltabitur, et habitabit in loco suo, a porta Benjamin usque ad locum portæ prioris, et usque ad portam angulorum, et a turre Hananeel usque ad torcularia regis. ¹¹Et habitabunt in ea, et anathema non erit amplius, sed sedebit Jerusalem secura.

¹²Et hæc erit plaga qua percutiet Dominus omnes gentes quæ pugnaverunt adversus Jerusalem: tabescet caro uniuscujusque stantis super pedes suos: et oculi ejus contabescent in foraminibus suis, et lingua eorum contabescet in ore suo. ¹³In die illa erit tumultus Domini magnus in eis: et apprehendet vir manum proximi sui, et conseretur manus ejus super manum proximi sui. ¹⁴Sed et Judas pugnabit adversus Jerusalem: et congregabuntur divitiæ omnium gentium in circuitu, aurum, et argentum, et vestes multæ satis. ¹⁵Et sic erit ruina equi, et muli, et cameli, et asini, et omnium jumentorum quæ fuerint in castris illis, sicut ruina hæc. ¹⁶Et omnes qui reliqui fuerint de universis gentibus quæ venerunt contra Jerusalem, ascendent ab anno in annum ut adorent regem, Dominum exercituum, et celebrent festivitatem tabernaculorum. ¹⁷Et erit: qui non ascenderit de familiis terræ ad Jerusalem ut adoret regem, Dominum exercituum, non erit super eos imber. ¹⁸Quod etsi familia Ægypti non ascenderit et non venerit, nec super eos erit: sed erit ruina, qua percutiet Dominus omnes gentes quæ non ascenderint ad celebrandam festivitatem tabernaculorum. ¹⁹Hoc erit peccatum Ægypti, et hoc peccatum omnium gentium quæ non ascenderint ad celebrandam festivitatem tabernaculorum. ²⁰In die illa, erit quod super frenum equi est, sanctum Domino: et erunt lebetes in domo Domini quasi phialæ coram altari. ²¹Et erit omnis lebes in Jerusalem et in Juda sanctificatus Domino exercituum: et venient omnes immolantes, et sument ex eis, et coquent in eis: et non erit mercator ultra in domo Domini exercituum in die illo.