Romans 9–11

9¹Veritatem dico in Christo, non mentior: testimonium mihi perhibente conscientia mea in Spiritu Sancto: ²quoniam tristitia mihi magna est, et continuus dolor cordi meo. ³Optabam enim ego ipse anathema esse a Christo pro fratribus meis, qui sunt cognati mei secundum carnem, ⁴qui sunt Israëlitæ, quorum adoptio est filiorum, et gloria, et testamentum, et legislatio, et obsequium, et promissa: ⁵quorum patres, et ex quibus est Christus secundum carnem, qui est super omnia Deus benedictus in sæcula. Amen. ⁶Non autem quod exciderit verbum Dei. Non enim omnes qui ex Israël sunt, ii sunt Israëlitæ: ⁷neque qui semen sunt Abrahæ, omnes filii: sed in Isaac vocabitur tibi semen: ⁸id est, non qui filii carnis, hi filii Dei: sed qui filii sunt promissionis, æstimantur in semine. ⁹Promissionis enim verbum hoc est: Secundum hoc tempus veniam: et erit Saræ filius. ¹⁰Non solum autem illa: sed et Rebecca ex uno concubitu habens, Isaac patris nostri. ¹¹Cum enim nondum nati fuissent, aut aliquid boni egissent, aut mali (ut secundum electionem propositum Dei maneret), ¹²non ex operibus, sed ex vocante dictum est ei quia major serviet minori, ¹³sicut scriptum est: Jacob dilexi, Esau autem odio habui.

¹⁴Quid ergo dicemus? numquid iniquitas apud Deum? Absit. ¹⁵Moysi enim dicit: Miserebor cujus misereor: et misericordiam præstabo cujus miserebor. ¹⁶Igitur non volentis, neque currentis, sed miserentis est Dei. ¹⁷Dicit enim Scriptura Pharaoni: Quia in hoc ipsum excitavi te, ut ostendam in te virtutem meam: et ut annuntietur nomen meum in universa terra. ¹⁸Ergo cujus vult miseretur, et quem vult indurat. ¹⁹Dicis itaque mihi: Quid adhuc queritur? voluntati enim ejus quis resistit? ²⁰O homo, tu quis es, qui respondeas Deo? numquid dicit figmentum ei qui se finxit: Quid me fecisti sic? ²¹an non habet potestatem figulus luti ex eadem massa facere aliud quidem vas in honorem, aliud vero in contumeliam? ²²Quod si Deus volens ostendere iram, et notam facere potentiam suam, sustinuit in multa patientia vasa iræ, apta in interitum, ²³ut ostenderet divitias gloriæ suæ in vasa misericordiæ, quæ præparavit in gloriam. ²⁴Quos et vocavit nos non solum ex Judæis, sed etiam in gentibus, ²⁵sicut in Osee dicit: Vocabo non plebem meam, plebem meam: et non dilectam, dilectam: et non misericordiam consecutam, misericordiam consecutam. ²⁶Et erit: in loco, ubi dictum est eis: Non plebs mea vos: ibi vocabuntur filii Dei vivi. ²⁷Isaias autem clamat pro Israël: Si fuerit numerus filiorum Israël tamquam arena maris, reliquiæ salvæ fient. ²⁸Verbum enim consummans, et abbrevians in æquitate: quia verbum breviatum faciet Dominus super terram: ²⁹et sicut prædixit Isaias: Nisi Dominus Sabaoth reliquisset nobis semen, sicut Sodoma facti essemus, et sicut Gomorrha similes fuissemus.

³⁰Quid ergo dicemus? Quod gentes, quæ non sectabantur justitiam, apprehenderunt justitiam: justitiam autem, quæ ex fide est. ³¹Israël vero sectando legem justitiæ, in legem justitiæ non pervenit. ³²Quare? Quia non ex fide, sed quasi ex operibus: offenderunt enim in lapidem offensionis, ³³sicut scriptum est: Ecce pono in Sion lapidem offensionis, et petram scandali: et omnis qui credit in eum, non confundetur.

10¹Fratres, voluntas quidem cordis mei, et obsecratio ad Deum, fit pro illis in salutem. ²Testimonium enim perhibeo illis quod æmulationem Dei habent, sed non secundum scientiam. ³Ignorantes enim justitiam Dei, et suam quærentes statuere, justitiæ Dei non sunt subjecti. ⁴Finis enim legis, Christus, ad justitiam omni credenti.

⁵Moyses enim scripsit, quoniam justitiam, quæ ex lege est, qui fecerit homo, vivet in ea. ⁶Quæ autem ex fide est justitia, sic dicit: Ne dixeris in corde tuo: Quis ascendet in cælum? id est, Christum deducere: ⁷aut, Quis descendet in abyssum? hoc est, Christum a mortuis revocare. ⁸Sed quid dicit Scriptura? Prope est verbum in ore tuo, et in corde tuo: hoc est verbum fidei, quod prædicamus. ⁹Quia si confitearis in ore tuo Dominum Jesum, et in corde tuo credideris quod Deus illum suscitavit a mortuis, salvus eris. ¹⁰Corde enim creditur ad justitiam: ore autem confessio fit ad salutem. ¹¹Dicit enim Scriptura: Omnis qui credit in illum, non confundetur. ¹²Non enim est distinctio Judæi et Græci: nam idem Dominus omnium, dives in omnes qui invocant illum. ¹³Omnis enim quicumque invocaverit nomen Domini, salvus erit.

¹⁴Quomodo ergo invocabunt, in quem non crediderunt? aut quomodo credent ei, quem non audierunt? quomodo autem audient sine prædicante? ¹⁵quomodo vero prædicabunt nisi mittantur? sicut scriptum est: Quam speciosi pedes evangelizantium pacem, evangelizantium bona! ¹⁶Sed non omnes obediunt Evangelio. Isaias enim dicit: Domine, quis credidit auditui nostro? ¹⁷Ergo fides ex auditu, auditus autem per verbum Christi. ¹⁸Sed dico: Numquid non audierunt? Et quidem in omnem terram exivit sonus eorum, et in fines orbis terræ verba eorum. ¹⁹Sed dico: Numquid Israël non cognovit? Primus Moyses dicit: Ego ad æmulationem vos adducam in non gentem: in gentem insipientem, in iram vos mittam. ²⁰Isaias autem audet, et dicit: Inventus sum a non quærentibus me: palam apparui iis qui me non interrogabant. ²¹Ad Israël autem dicit: Tota die expandi manus meas ad populum non credentem, et contradicentem.

11¹Dico ergo: Numquid Deus repulit populum suum? Absit. Nam et ego Israëlita sum ex semine Abraham, de tribu Benjamin: ²non repulit Deus plebem suam, quam præscivit. An nescitis in Elia quid dicit Scriptura? quemadmodum interpellat Deum adversum Israël: ³Domine, prophetas tuos occiderunt, altaria tua suffoderunt: et ego relictus sum solus, et quærunt animam meam. ⁴Sed quid dicit illi divinum responsum? Reliqui mihi septem millia virorum, qui non curvaverunt genua ante Baal. ⁵Sic ergo et in hoc tempore reliquiæ secundum electionem gratiæ salvæ factæ sunt. ⁶Si autem gratia, jam non ex operibus: alioquin gratia jam non est gratia. ⁷Quid ergo? Quod quærebat Israël, hoc non est consecutus: electio autem consecuta est: ceteri vero excæcati sunt: ⁸sicut scriptum est: Dedit illis Deus spiritum compunctionis: oculos ut non videant, et aures ut non audiant, usque in hodiernum diem. ⁹Et David dicit: Fiat mensa eorum in laqueum, et in captionem, et in scandalum, et in retributionem illis. ¹⁰Obscurentur oculi eorum ne videant: et dorsum eorum semper incurva.

¹¹Dico ergo: Numquid sic offenderunt ut caderent? Absit. Sed illorum delicto, salus est gentibus ut illos æmulentur. ¹²Quod si delictum illorum divitiæ sunt mundi, et diminutio eorum divitiæ gentium: quanto magis plenitudo eorum? ¹³Vobis enim dico gentibus: Quamdiu quidem ego sum gentium Apostolus, ministerium meum honorificabo, ¹⁴si quomodo ad æmulandum provocem carnem meam, et salvos faciam aliquos ex illis. ¹⁵Si enim amissio eorum, reconciliatio est mundi: quæ assumptio, nisi vita ex mortuis? ¹⁶Quod si delibatio sancta est, et massa: et si radix sancta, et rami. ¹⁷Quod si aliqui ex ramis fracti sunt, tu autem cum oleaster esses, insertus es in illis, et socius radicis, et pinguedinis olivæ factus es, ¹⁸noli gloriari adversus ramos. Quod si gloriaris: non tu radicem portas, sed radix te. ¹⁹Dices ergo: Fracti sunt rami ut ego inserar. ²⁰Bene: propter incredulitatem fracti sunt. Tu autem fide stas: noli altum sapere, sed time. ²¹Si enim Deus naturalibus ramis non pepercit: ne forte nec tibi parcat. ²²Vide ergo bonitatem, et severitatem Dei: in eos quidem qui ceciderunt, severitatem: in te autem bonitatem Dei, si permanseris in bonitate, alioquin et tu excideris. ²³Sed et illi, si non permanserint in incredulitate, inserentur: potens est enim Deus iterum inserere illos. ²⁴Nam si tu ex naturali excisus es oleastro, et contra naturam insertus es in bonam olivam: quanto magis ii qui secundum naturam inserentur suæ olivæ?

²⁵Nolo enim vos ignorare, fratres, mysterium hoc (ut non sitis vobis ipsis sapientes), quia cæcitas ex parte contigit in Israël, donec plenitudo gentium intraret, ²⁶et sic omnis Israël salvus fieret, sicut scriptum est: Veniet ex Sion, qui eripiat, et avertat impietatem a Jacob. ²⁷Et hoc illis a me testamentum: cum abstulero peccata eorum. ²⁸Secundum Evangelium quidem, inimici propter vos: secundum electionem autem, carissimi propter patres. ²⁹Sine pœnitentia enim sunt dona et vocatio Dei. ³⁰Sicut enim aliquando et vos non credidistis Deo, nunc autem misericordiam consecuti estis propter incredulitatem illorum: ³¹ita et isti nunc non crediderunt in vestram misericordiam: ut et ipsi misericordiam consequantur. ³²Conclusit enim Deus omnia in incredulitate, ut omnium misereatur.

³³O altitudo divitiarum sapientiæ, et scientiæ Dei: quam incomprehensibilia sunt judicia ejus, et investigabiles viæ ejus! ³⁴Quis enim cognovit sensum Domini? aut quis consiliarius ejus fuit? ³⁵aut quis prior dedit illi, et retribuetur ei? ³⁶Quoniam ex ipso, et per ipsum, et in ipso sunt omnia: ipsi gloria in sæcula. Amen.