Romans 6–11

6¹Quid ergo dicemus? permanebimus in peccato ut gratia abundet? ²Absit. Qui enim mortui sumus peccato, quomodo adhuc vivemus in illo? ³an ignoratis quia quicumque baptizati sumus in Christo Jesu, in morte ipsius baptizati sumus? ⁴Consepulti enim sumus cum illo per baptismum in mortem: ut quomodo Christus surrexit a mortuis per gloriam Patris, ita et nos in novitate vitæ ambulemus. ⁵Si enim complantati facti sumus similitudini mortis ejus: simul et resurrectionis erimus. ⁶Hoc scientes, quia vetus homo noster simul crucifixus est, ut destruatur corpus peccati, et ultra non serviamus peccato. ⁷Qui enim mortuus est, justificatus est a peccato. ⁸Si autem mortui sumus cum Christo, credimus quia simul etiam vivemus cum Christo, ⁹scientes quod Christus resurgens ex mortuis jam non moritur: mors illi ultra non dominabitur. ¹⁰Quod enim mortuus est peccato, mortuus est semel: quod autem vivit, vivit Deo. ¹¹Ita et vos existimate vos mortuos quidem esse peccato, viventes autem Deo, in Christo Jesu Domino nostro.

¹²Non ergo regnet peccatum in vestro mortali corpore ut obediatis concupiscentiis ejus. ¹³Sed neque exhibeatis membra vestra arma iniquitatis peccato: sed exhibete vos Deo, tamquam ex mortuis viventes: et membra vestra arma justitiæ Deo. ¹⁴Peccatum enim vobis non dominabitur: non enim sub lege estis, sed sub gratia. ¹⁵Quid ergo? peccabimus, quoniam non sumus sub lege, sed sub gratia? Absit. ¹⁶Nescitis quoniam cui exhibetis vos servos ad obediendum, servi estis ejus, cui obeditis, sive peccati ad mortem, sive obeditionis ad justitiam? ¹⁷Gratias autem Deo quod fuistis servi peccati, obedistis autem ex corde in eam formam doctrinæ, in quam traditi estis. ¹⁸Liberati autem a peccato, servi facti estis justitiæ. ¹⁹Humanum dico, propter infirmitatem carnis vestræ: sicut enim exhibuistis membra vestra servire immunditiæ, et iniquitati ad iniquitatem, ita nunc exhibete membra vestra servire justitiæ in sanctificationem. ²⁰Cum enim servi essetis peccati, liberi fuistis justitiæ. ²¹Quem ergo fructum habuistis tunc in illis, in quibus nunc erubescitis? nam finis illorum mors est. ²²Nunc vero liberati a peccato, servi autem facti Deo, habetis fructum vestrum in sanctificationem, finem vero vitam æternam. ²³Stipendia enim peccati, mors. Gratia autem Dei, vita æterna, in Christo Jesu Domino nostro.

7¹An ignoratis, fratres (scientibus enim legem loquor), quia lex in homine dominatur quanto tempore vivit? ²Nam quæ sub viro est mulier, vivente viro, alligata est legi: si autem mortuus fuerit vir ejus, soluta est a lege viri. ³Igitur, vivente viro, vocabitur adultera si fuerit cum alio viro: si autem mortuus fuerit vir ejus, liberata est a lege viri, ut non sit adultera si fuerit cum alio viro. ⁴Itaque fratres mei, et vos mortificati estis legi per corpus Christi: ut sitis alterius, qui ex mortuis resurrexit, ut fructificemus Deo. ⁵Cum enim essemus in carne, passiones peccatorum, quæ per legem erant, operabantur in membris nostris, ut fructificarent morti. ⁶Nunc autem soluti sumus a lege mortis, in qua detinebamur, ita ut serviamus in novitate spiritus, et non in vetustate litteræ.

⁷Quid ergo dicemus? lex peccatum est? Absit. Sed peccatum non cognovi, nisi per legem: nam concupiscentiam nesciebam, nisi lex diceret: Non concupisces. ⁸Occasione autem accepta, peccatum per mandatum operatum est in me omnem concupiscentiam. Sine lege enim peccatum mortuum erat. ⁹Ego autem vivebam sine lege aliquando: sed cum venisset mandatum, peccatum revixit. ¹⁰Ego autem mortuus sum: et inventum est mihi mandatum, quod erat ad vitam, hoc esse ad mortem. ¹¹Nam peccatum occasione accepta per mandatum, seduxit me, et per illud occidit. ¹²Itaque lex quidem sancta, et mandatum sanctum, et justum, et bonum.

¹³Quod ergo bonum est, mihi factum est mors? Absit. Sed peccatum, ut appareat peccatum, per bonum operatum est mihi mortem: ut fiat supra modum peccans peccatum per mandatum. ¹⁴Scimus enim quia lex spiritualis est: ego autem carnalis sum, venundatus sub peccato. ¹⁵Quod enim operor, non intelligo: non enim quod volo bonum, hoc ago: sed quod odi malum, illud facio. ¹⁶Si autem quod nolo, illud facio: consentio legi, quoniam bona est. ¹⁷Nunc autem jam non ego operor illud, sed quod habitat in me peccatum. ¹⁸Scio enim quia non habitat in me, hoc est in carne mea, bonum. Nam velle, adjacet mihi: perficere autem bonum, non invenio. ¹⁹Non enim quod volo bonum, hoc facio: sed quod nolo malum, hoc ago. ²⁰Si autem quod nolo, illud facio: jam non ego operor illud, sed quod habitat in me, peccatum. ²¹Invenio igitur legem, volenti mihi facere bonum, quoniam mihi malum adjacet: ²²condelector enim legi Dei secundum interiorem hominem: ²³video autem aliam legem in membris meis, repugnantem legi mentis meæ, et captivantem me in lege peccati, quæ est in membris meis. ²⁴Infelix ego homo, quis me liberabit de corpore mortis hujus? ²⁵gratia Dei per Jesum Christum Dominum nostrum. Igitur ego ipse mente servio legi Dei: carne autem, legi peccati.

8¹Nihil ergo nunc damnationis est iis qui sunt in Christo Jesu: qui non secundum carnem ambulant. ²Lex enim spiritus vitæ in Christo Jesu liberavit me a lege peccati et mortis. ³Nam quod impossibile erat legi, in quo infirmabatur per carnem: Deus Filium suum mittens in similitudinem carnis peccati et de peccato, damnavit peccatum in carne, ⁴et justificatio legis impleretur in nobis, qui non secundum carnem ambulamus, sed secundum spiritum. ⁵Qui enim secundum carnem sunt, quæ carnis sunt, sapiunt: qui vero secundum spiritum sunt, quæ sunt spiritus, sentiunt. ⁶Nam prudentia carnis, mors est: prudentia autem spiritus, vita et pax: ⁷quoniam sapientia carnis inimica est Deo: legi enim Dei non est subjecta, nec enim potest. ⁸Qui autem in carne sunt, Deo placere non possunt. ⁹Vos autem in carne non estis, sed in spiritu: si tamen Spiritus Dei habitat in vobis. Si quis autem Spiritum Christi non habet, hic non est ejus. ¹⁰Si autem Christus in vobis est, corpus quidem mortuum est propter peccatum, spiritus vero vivit propter justificationem. ¹¹Quod si Spiritus ejus, qui suscitavit Jesum a mortuis, habitat in vobis: qui suscitavit Jesum Christum a mortuis, vivificabit et mortalia corpora vestra, propter inhabitantem Spiritum ejus in vobis. ¹²Ergo fratres, debitores sumus non carni, ut secundum carnem vivamus. ¹³Si enim secundum carnem vixeritis, moriemini: si autem spiritu facta carnis mortificaveritis, vivetis.

¹⁴Quicumque enim Spiritu Dei aguntur, ii sunt filii Dei. ¹⁵Non enim accepistis spiritum servitutis iterum in timore, sed accepistis spiritum adoptionis filiorum, in quo clamamus: Abba (Pater). ¹⁶Ipse enim Spiritus testimonium reddit spiritui nostro quod sumus filii Dei. ¹⁷Si autem filii, et hæredes: hæredes, quidem Dei, cohæredes autem Christi: si tamen compatimur ut et conglorificemur.

¹⁸Existimo enim quod non sunt condignæ passiones hujus temporis ad futuram gloriam, quæ revelabitur in nobis. ¹⁹Nam exspectatio creaturæ revelationem filiorum Dei exspectat. ²⁰Vanitati enim creatura subjecta est non volens, sed propter eum, qui subjecit eam in spe: ²¹quia et ipsa creatura liberabitur a servitute corruptionis in libertatem gloriæ filiorum Dei. ²²Scimus enim quod omnis creatura ingemiscit, et parturit usque adhuc. ²³Non solum autem illa, sed et nos ipsi primitias spiritus habentes: et ipsi intra nos gemimus adoptionem filiorum Dei exspectantes, redemptionem corporis nostri. ²⁴Spe enim salvi facti sumus. Spes autem, quæ videtur, non est spes: nam quod videt quis, quid sperat? ²⁵Si autem quod non videmus, speramus: per patientiam exspectamus.

²⁶Similiter autem et Spiritus adjuvat infirmitatem nostram: nam quid oremus, sicut oportet, nescimus: sed ipse Spiritus postulat pro nobis gemitibus inenarrabilibus. ²⁷Qui autem scrutatur corda, scit quid desideret Spiritus: quia secundum Deum postulat pro sanctis.

²⁸Scimus autem quoniam diligentibus Deum omnia cooperantur in bonum, iis qui secundum propositum vocati sunt sancti. ²⁹Nam quos præscivit, et prædestinavit conformes fieri imaginis Filii sui, ut sit ipse primogenitus in multis fratribus. ³⁰Quos autem prædestinavit, hos et vocavit: et quos vocavit, hos et justificavit: quos autem justificavit, illos et glorificavit. ³¹Quid ergo dicemus ad hæc? si Deus pro nobis, quis contra nos? ³²Qui etiam proprio Filio suo non pepercit, sed pro nobis omnibus tradidit illum: quomodo non etiam cum illo omnia nobis donavit? ³³Quis accusabit adversus electos Dei? Deus qui justificat, ³⁴quis est qui condemnet? Christus Jesus, qui mortuus est, immo qui et resurrexit, qui est ad dexteram Dei, qui etiam interpellat pro nobis. ³⁵Quis ergo nos separabit a caritate Christi? tribulatio? an angustia? an fames? an nuditas? an periculum? an persecutio? an gladius? ³⁶(Sicut scriptum est:

Quia propter te mortificamur tota die:

æstimati sumus sicut oves occisionis.)

³⁷Sed in his omnibus superamus propter eum qui dilexit nos. ³⁸Certus sum enim quia neque mors, neque vita, neque angeli, neque principatus, neque virtutes, neque instantia, neque futura, neque fortitudo, ³⁹neque altitudo, neque profundum, neque creatura alia poterit nos separare a caritate Dei, quæ est in Christo Jesu Domino nostro.

9¹Veritatem dico in Christo, non mentior: testimonium mihi perhibente conscientia mea in Spiritu Sancto: ²quoniam tristitia mihi magna est, et continuus dolor cordi meo. ³Optabam enim ego ipse anathema esse a Christo pro fratribus meis, qui sunt cognati mei secundum carnem, ⁴qui sunt Israëlitæ, quorum adoptio est filiorum, et gloria, et testamentum, et legislatio, et obsequium, et promissa: ⁵quorum patres, et ex quibus est Christus secundum carnem, qui est super omnia Deus benedictus in sæcula. Amen. ⁶Non autem quod exciderit verbum Dei. Non enim omnes qui ex Israël sunt, ii sunt Israëlitæ: ⁷neque qui semen sunt Abrahæ, omnes filii: sed in Isaac vocabitur tibi semen: ⁸id est, non qui filii carnis, hi filii Dei: sed qui filii sunt…