Romans 12–13

12¹Obsecro itaque vos fratres per misericordiam Dei, ut exhibeatis corpora vestra hostiam viventem, sanctam, Deo placentem, rationabile obsequium vestrum. ²Et nolite conformari huic sæculo, sed reformamini in novitate sensus vestri: ut probetis quæ sit voluntas Dei bona, et beneplacens, et perfecta. ³Dico enim per gratiam quæ data est mihi, omnibus qui sunt inter vos, non plus sapere quam oportet sapere, sed sapere ad sobrietatem: et unicuique sicut Deus divisit mensuram fidei. ⁴Sicut enim in uno corpore multa membra habemus, omnia autem membra non eumdem actum habent: ⁵ita multi unum corpus sumus in Christo, singuli autem alter alterius membra. ⁶Habentes autem donationes secundum gratiam, quæ data est nobis, differentes: sive prophetiam secundum rationem fidei, ⁷sive ministerium in ministrando, sive qui docet in doctrina, ⁸qui exhortatur in exhortando, qui tribuit in simplicitate, qui præest in sollicitudine, qui miseretur in hilaritate.

⁹Dilectio sine simulatione: odientes malum, adhærentes bono: ¹⁰caritate fraternitatis invicem diligentes: honore invicem prævenientes: ¹¹sollicitudine non pigri: spiritu ferventes: Domino servientes: ¹²spe gaudentes: in tribulatione patientes: orationi instantes: ¹³necessitatibus sanctorum communicantes: hospitalitatem sectantes. ¹⁴Benedicite persequentibus vos: benedicite, et nolite maledicere. ¹⁵Gaudere cum gaudentibus, flere cum flentibus: ¹⁶idipsum invicem sentientes: non alta sapientes, sed humilibus consentientes. Nolite esse prudentes apud vosmetipsos: ¹⁷nulli malum pro malo reddentes: providentes bona non tantum coram Deo, sed etiam coram omnibus hominibus. ¹⁸Si fieri potest, quod ex vobis est, cum omnibus hominibus pacem habentes: ¹⁹non vosmetipsos defendentes carissimi, sed date locum iræ. Scriptum est enim: Mihi vindicta: ego retribuam, dicit Dominus. ²⁰Sed si esurierit inimicus tuus, ciba illum: si sitit, potum da illi: hoc enim faciens, carbones ignis congeres super caput ejus. ²¹Noli vinci a malo, sed vince in bono malum.

13¹Omnis anima potestatibus sublimioribus subdita sit: non est enim potestas nisi a Deo: quæ autem sunt, a Deo ordinatæ sunt. ²Itaque qui resistit potestati, Dei ordinationi resistit. Qui autem resistunt, ipsi sibi damnationem acquirunt: ³nam principes non sunt timori boni operis, sed mali. Vis autem non timere potestatem? Bonum fac: et habebis laudem ex illa: ⁴Dei enim minister est tibi in bonum. Si autem malum feceris, time: non enim sine causa gladium portat. Dei enim minister est: vindex in iram ei qui malum agit. ⁵Ideo necessitate subditi estote non solum propter iram, sed etiam propter conscientiam. ⁶Ideo enim et tributa præstatis: ministri enim Dei sunt, in hoc ipsum servientes. ⁷Reddite ergo omnibus debita: cui tributum, tributum: cui vectigal, vectigal: cui timorem, timorem: cui honorem, honorem.

⁸Nemini quidquam debeatis, nisi ut invicem diligatis: qui enim diligit proximum, legem implevit. ⁹Nam: non adulterabis: non occides: non furaberis: non falsum testimonium dices: non concupisces: et si quod est aliud mandatum, in hoc verbo instauratur: diliges proximum tuum sicut teipsum. ¹⁰Dilectio proximi malum non operatur. Plenitudo ergo legis est dilectio.

¹¹Et hoc scientes tempus: quia hora est jam nos de somno surgere. Nunc enim propior est nostra salus, quam cum credidimus. ¹²Nox præcessit, dies autem appropinquavit. Abjiciamus ergo opera tenebrarum, et induamur arma lucis. ¹³Sicut in die honeste ambulemus: non in comessationibus, et ebrietatibus, non in cubilibus, et impudicitiis, non in contentione, et æmulatione: ¹⁴sed induamini Dominum Jesum Christum, et carnis curam ne feceritis in desideriis.