Psalm 39

¹In finem. Psalmus ipsi David.

²Exspectans exspectavi Dominum,

et intendit mihi.

³Et exaudivit preces meas,

et eduxit me de lacu miseriæ et de luto fæcis.

Et statuit super petram pedes meos,

et direxit gressus meos.

⁴Et immisit in os meum canticum novum,

carmen Deo nostro.

Videbunt multi, et timebunt,

et sperabunt in Domino.

⁵Beatus vir cujus est nomen Domini spes ejus,

et non respexit in vanitates et insanias falsas.

⁶Multa fecisti tu, Domine Deus meus, mirabilia tua;

et cogitationibus tuis non est qui similis sit tibi.

Annuntiavi et locutus sum:

multiplicati sunt super numerum.

⁷Sacrificium et oblationem noluisti;

aures autem perfecisti mihi.

Holocaustum et pro peccato non postulasti;

⁸tunc dixi: Ecce venio.

In capite libri scriptum est de me,

⁹ut facerem voluntatem tuam.

Deus meus, volui,

et legem tuam in medio cordis mei.

¹⁰Annuntiavi justitiam tuam in ecclesia magna;

ecce labia mea non prohibebo: Domine, tu scisti.

¹¹Justitiam tuam non abscondi in corde meo;

veritatem tuam et salutare tuum dixi;

non abscondi misericordiam tuam et veritatem tuam a concilio multo.

¹²Tu autem, Domine, ne longe facias miserationes tuas a me;

misericordia tua et veritas tua semper susceperunt me.

¹³Quoniam circumdederunt me mala quorum non est numerus;

comprehenderunt me iniquitates meæ, et non potui ut viderem.

Multiplicatæ sunt super capillos capitis mei,

et cor meum dereliquit me.

¹⁴Complaceat tibi, Domine, ut eruas me;

Domine, ad adjuvandum me respice.

¹⁵Confundantur et revereantur simul,

qui quærunt animam meam ut auferant eam;

convertantur retrorsum et revereantur,

qui volunt mihi mala.

¹⁶Ferant confestim confusionem suam,

qui dicunt mihi: Euge, euge!

¹⁷Exsultent et lætentur super te omnes quærentes te;

et dicant semper: Magnificetur Dominus, qui diligunt salutare tuum.

¹⁸Ego autem mendicus sum et pauper;

Dominus sollicitus est mei.

Adjutor meus et protector meus tu es;

Deus meus, ne tardaveris.