Psalm 55–57

¹In finem, pro populo qui a sanctis longe factus est. David in tituli inscriptionem, cum tenuerunt eum Allophyli in Geth.

²Miserere mei, Deus, quoniam conculcavit me homo;

tota die impugnans, tribulavit me.

³Conculcaverunt me inimici mei tota die,

quoniam multi bellantes adversum me.

⁴Ab altitudine diei timebo:

ego vero in te sperabo.

⁵In Deo laudabo sermones meos;

in Deo speravi:

non timebo quid faciat mihi caro.

⁶Tota die verba mea execrabantur;

adversum me omnes cogitationes eorum in malum.

⁷Inhabitabunt, et abscondent;

ipsi calcaneum meum observabunt.

Sicut sustinuerunt animam meam,

⁸pro nihilo salvos facies illos;

in ira populos confringes.

⁹Deus, vitam meam annuntiavi tibi;

posuisti lacrimas meas in conspectu tuo,

sicut et in promissione tua:

¹⁰tunc convertentur inimici mei retrorsum.

In quacumque die invocavero te,

ecce cognovi quoniam Deus meus es.

¹¹In Deo laudabo verbum;

in Domino laudabo sermonem.

In Deo speravi:

non timebo quid faciat mihi homo.

¹²In me sunt, Deus, vota tua,

quæ reddam, laudationes tibi:

¹³quoniam eripuisti animam meam de morte,

et pedes meos de lapsu,

ut placeam coram Deo in lumine viventium.

¹In finem, ne disperdas. David in tituli inscriptionem, cum fugeret a facie Saul in speluncam.

²Miserere mei, Deus, miserere mei,

quoniam in te confidit anima mea.

Et in umbra alarum tuarum sperabo,

donec transeat iniquitas.

³Clamabo ad Deum altissimum,

Deum qui benefecit mihi.

⁴Misit de cælo, et liberavit me;

dedit in opprobrium conculcantes me.

Misit Deus misericordiam suam et veritatem suam,

⁵et eripuit animam meam de medio catulorum leonum.

Dormivi conturbatus.

Filii hominum dentes eorum arma et sagittæ,

et lingua eorum gladius acutus.

⁶Exaltare super cælos, Deus,

et in omnem terram gloria tua.

⁷Laqueum paraverunt pedibus meis,

et incurvaverunt animam meam.

Foderunt ante faciem meam foveam,

et inciderunt in eam. ⁸Paratum cor meum, Deus, paratum cor meum;

cantabo, et psalmum dicam.

⁹Exsurge, gloria mea;

exsurge, psalterium et cithara:

exsurgam diluculo.

¹⁰Confitebor tibi in populis, Domine,

et psalmum dicam tibi in gentibus:

¹¹quoniam magnificata est usque ad cælos misericordia tua,

et usque ad nubes veritas tua.

¹²Exaltare super cælos, Deus,

et super omnem terram gloria tua.

¹In finem, ne disperdas. David in tituli inscriptionem.

²Si vere utique justitiam loquimini,

recta judicate, filii hominum.

³Etenim in corde iniquitates operamini;

in terra injustitias manus vestræ concinnant.

⁴Alienati sunt peccatores a vulva;

erraverunt ab utero:

locuti sunt falsa.

⁵Furor illis secundum similitudinem serpentis,

sicut aspidis surdæ et obturantis aures suas,

⁶quæ non exaudiet vocem incantantium,

et venefici incantantis sapienter.

⁷Deus conteret dentes eorum in ore ipsorum;

molas leonum confringet Dominus.

⁸Ad nihilum devenient tamquam aqua decurrens;

intendit arcum suum donec infirmentur.

⁹Sicut cera quæ fluit auferentur;

supercecidit ignis, et non viderunt solem.

¹⁰Priusquam intelligerent spinæ vestræ rhamnum,

sicut viventes sic in ira absorbet eos.

¹¹Lætabitur justus cum viderit vindictam;

manus suas lavabit in sanguine peccatoris.

¹²Et dicet homo: Si utique est fructus justo,

utique est Deus judicans eos in terra.