Psalm 41–82

¹In finem. Intellectus filiis Core.

²Quemadmodum desiderat cervus ad fontes aquarum,

ita desiderat anima mea ad te, Deus.

³Sitivit anima mea ad Deum fortem, vivum;

quando veniam, et apparebo ante faciem Dei?

⁴Fuerunt mihi lacrimæ meæ panes die ac nocte,

dum dicitur mihi quotidie: Ubi est Deus tuus?

⁵Hæc recordatus sum, et effudi in me animam meam,

quoniam transibo in locum tabernaculi admirabilis, usque ad donum Dei,

in voce exsultationis et confessionis, sonus epulantis.

⁶Quare tristis es, anima mea?

et quare conturbas me?

Spera in Deo, quoniam adhuc confitebor illi,

salutare vultus mei,

⁷et Deus meus.

Ad meipsum anima mea conturbata est:

propterea memor ero tui de terra Jordanis et Hermoniim a monte modico.

⁸Abyssus abyssum invocat, in voce cataractarum tuarum;

omnia excelsa tua, et fluctus tui super me transierunt.

⁹In die mandavit Dominus misericordiam suam,

et nocte canticum ejus;

apud me oratio Deo vitæ meæ.

¹⁰Dicam Deo: Susceptor meus es;

quare oblitus es mei?

et quare contristatus incedo, dum affligit me inimicus?

¹¹Dum confringuntur ossa mea,

exprobraverunt mihi qui tribulant me inimici mei,

dum dicunt mihi per singulos dies: Ubi est Deus tuus?

¹²Quare tristis es, anima mea?

et quare conturbas me?

Spera in Deo, quoniam adhuc confitebor illi,

salutare vultus mei, et Deus meus.

¹Psalmus David.

Judica me, Deus, et discerne causam meam de gente non sancta:

ab homine iniquo et doloso erue me.

²Quia tu es, Deus, fortitudo mea: quare me repulisti?

et quare tristis incedo, dum affligit me inimicus?

³Emitte lucem tuam et veritatem tuam:

ipsa me deduxerunt, et adduxerunt

in montem sanctum tuum, et in tabernacula tua.

⁴Et introibo ad altare Dei,

ad Deum qui lætificat juventutem meam.

Confitebor tibi in cithara, Deus, Deus meus.

⁵Quare tristis es, anima mea?

et quare conturbas me?

Spera in Deo, quoniam adhuc confitebor illi,

salutare vultus mei, et Deus meus.

¹In finem. Filiis Core ad intellectum.

²Deus, auribus nostris audivimus,

patres nostri annuntiaverunt nobis,

opus quod operatus es in diebus eorum,

et in diebus antiquis.

³Manus tua gentes disperdidit, et plantasti eos;

afflixisti populos, et expulisti eos.

⁴Nec enim in gladio suo possederunt terram,

et brachium eorum non salvavit eos:

sed dextera tua et brachium tuum,

et illuminatio vultus tui, quoniam complacuisti in eis.

⁵Tu es ipse rex meus et Deus meus,

qui mandas salutes Jacob.

⁶In te inimicos nostros ventilabimus cornu,

et in nomine tuo spernemus insurgentes in nobis.

⁷Non enim in arcu meo sperabo,

et gladius meus non salvabit me:

⁸salvasti enim nos de affligentibus nos,

et odientes nos confudisti.

⁹In Deo laudabimur tota die,

et in nomine tuo confitebimur in sæculum.

¹⁰Nunc autem repulisti et confudisti nos,

et non egredieris, Deus, in virtutibus nostris.

¹¹Avertisti nos retrorsum post inimicos nostros,

et qui oderunt nos diripiebant sibi.

¹²Dedisti nos tamquam oves escarum,

et in gentibus dispersisti nos.

¹³Vendidisti populum tuum sine pretio,

et non fuit multitudo in commutationibus eorum.

¹⁴Posuisti nos opprobrium vicinis nostris;

subsannationem et derisum his qui sunt in circuitu nostro.

¹⁵Posuisti nos in similitudinem gentibus;

commotionem capitis in populis.

¹⁶Tota die verecundia mea contra me est,

et confusio faciei meæ cooperuit me:

¹⁷a voce exprobrantis et obloquentis,

a facie inimici et persequentis.

¹⁸Hæc omnia venerunt super nos; nec obliti sumus te,

et inique non egimus in testamento tuo.

¹⁹Et non recessit retro cor nostrum;

et declinasti semitas nostras a via tua:

²⁰quoniam humiliasti nos in loco afflictionis,

et cooperuit nos umbra mortis.

²¹Si obliti sumus nomen Dei nostri,

et si expandimus manus nostras ad deum alienum,

²²nonne Deus requiret ista?

ipse enim novit abscondita cordis.

Quoniam propter te mortificamur tota die;

æstimati sumus sicut oves occisionis.

²³Exsurge; quare obdormis, Domine?

exsurge, et ne repellas in finem.

²⁴Quare faciem tuam avertis?

oblivisceris inopiæ nostræ et tribulationis nostræ?

²⁵Quoniam humiliata est in pulvere anima nostra;

conglutinatus est in terra venter noster.

²⁶Exsurge, Domine, adjuva nos,

et redime nos propter nomen tuum.

¹In finem, pro iis qui commutabuntur. Filiis Core, ad intellectum. Canticum pro dilecto.

²Eructavit cor meum verbum bonum:

dico ego opera mea regi.

Lingua mea calamus scribæ

velociter scribentis.

³Speciosus forma præ filiis hominum,

diffusa est gratia in labiis tuis:

propterea benedixit te Deus in æternum.

⁴Accingere gladio tuo super femur tuum, potentissime.

⁵Specie tua et pulchritudine tua

intende, prospere procede, et regna,

propter veritatem, et mansuetudinem, et justitiam;

et deducet te mirabiliter dextera tua.

⁶Sagittæ tuæ acutæ:

populi sub te cadent,

in corda inimicorum regis.

⁷Sedes tua, Deus, in sæculum sæculi;

virga directionis virga regni tui.

⁸Dilexisti justitiam, et odisti iniquitatem;

propterea unxit te Deus, Deus tuus,

oleo lætitiæ, præ consortibus tuis.

⁹Myrrha, et gutta, et casia a vestimentis tuis,

a domibus eburneis; ex quibus delectaverunt te

¹⁰filiæ regum in honore tuo.

Astitit regina a dextris tuis

in vestitu deaurato, circumdata varietate.

¹¹Audi, filia, et vide, et inclina aurem tuam;

et obliviscere populum tuum, et domum patris tui.

¹²Et concupiscet rex decorem tuum,

quoniam ipse est Dominus Deus tuus, et adorabunt eum.

¹³Et filiæ Tyri in muneribus vultum tuum deprecabuntur;

omnes divites plebis.

¹⁴Omnis gloria ejus filiæ regis ab intus,

in fimbriis aureis,

¹⁵circumamicta varietatibus.

Adducentur regi virgines post eam;

proximæ ejus afferentur tibi.

¹⁶Afferentur in lætitia et exsultatione;

adducentur in templum regis.

¹⁷Pro patribus tuis nati sunt tibi filii;

constitues eos principes super omnem terram.

¹⁸Memores erunt nominis tui in omni generatione et generationem:

propterea populi confitebuntur tibi in æternum, et in sæculum sæculi.

¹In finem, filiis Core, pro arcanis. Psalmus.

²Deus noster refugium et virtus;

adjutor in tribulationibus quæ invenerunt nos nimis.

³Propterea non timebimus dum turbabitur terra,

et transferentur montes in cor maris.

⁴Sonuerunt, et turbatæ sunt aquæ eorum;

conturbati sunt montes in fortitudine ejus.

⁵Fluminis impetus lætificat civitatem Dei:

sanctificavit tabernaculum suum Altissimus.

⁶Deus in medio ejus, non commovebitur;

adjuvabit eam Deus mane diluculo.

⁷Conturbatæ sunt gentes, et inclinata sunt regna:

dedit vocem suam, mota est terra.

⁸Dominus virtutum nobiscum;

susceptor noster Deus Jacob.

⁹Venite, et videte opera Domini,

quæ posuit prodigia super terram,

¹⁰auferens bella usque ad finem terræ.

Arcum conteret, et confringet arma,

et scuta comburet igni.

¹¹Vacate, et videte quoniam ego sum Deus;

exaltabor in gentibus, et exaltabor in terra.

¹²Dominus virtutum nobiscum;

susceptor noster Deus Jacob.

¹In finem, pro filiis Core. Psalmus.

²Omnes gentes, plaudite manibus;

jubilate Deo in voce exsultationis:

³quoniam Dominus excelsus, terribilis,

rex magnus super omnem terram.

⁴Subjecit populos nobis,

et gentes sub pedibus nostris.

⁵Elegit nobis hæreditatem suam;

speciem Jacob quam dilexit.

⁶Ascendit Deus in jubilo,

et Dominus in voce tubæ.

⁷Psallite Deo nostro, psallite;

psallite regi nostro, psallite:

⁸quoniam rex omnis terræ Deus,

psallite sapienter.

⁹Regnabit Deus super gentes;

Deus sedet super sedem sanctam suam.

¹⁰Principes populorum congregati sunt cum Deo Abraham,

quoniam dii fortes terræ vehementer elevati sunt.

¹Psalmus cantici. Filiis Core, secunda sabbati.

²Magnus Dominus et laudabilis nimis,

in civitate Dei nostri, in monte sancto ejus.

³Fundatur exsultatione universæ terræ mons Sion;

latera aquilonis, civitas regis magni.

⁴Deus in domibus ejus cognoscetur

cum suscipiet eam.

⁵Quoniam ecce reges terræ congregati sunt;

convenerunt in unum.

⁶Ipsi videntes, sic admirati sunt,

conturbati sunt, commoti sunt.

⁷Tremor apprehendit eos;

ibi dolores ut parturientis:

⁸in spiritu vehementi conteres naves Tharsis.

⁹Sicut audivimus, sic vidimus,

in civitate Domini virtutum, in civitate Dei nostri:

Deus fundavit eam in æternum.

¹⁰Suscepimus, Deus, misericordiam tuam

in medio templi tui.

¹¹Secundum nomen tuum, Deus,

sic et laus tua in fines terræ;

justitia plena est dextera tua.

¹²Lætetur mons Sion,

et exsultent filiæ Judæ,

propter judicia tua, Domine.

¹³Circumdate Sion, et complectimini eam;

narrate in turribus ejus.

¹⁴Ponite corda vestra in virtute ejus,

et distribuite domos ejus, ut enarretis in progenie altera.

¹⁵Quoniam hic est Deus,

Deus noster in æternum, et in sæculum sæculi:

ipse reget nos in sæcula.

¹In finem, filiis Core. Psalmus.

²Audite hæc, omnes gentes;

auribus percipite, omnes qui habitatis orbem:

³quique terrigenæ et filii hominum,

simul in unum dives et pauper.

⁴Os meum loquetur sapientiam,

et meditatio cordis mei prudentiam.

⁵Inclinabo in parabolam aurem meam;

aperiam in psalterio propositionem meam.

⁶Cur timebo in die mala?

iniquitas calcanei mei circumdabit me.

⁷Qui confidunt in virtute sua,

et in multitudine divitiarum suarum, gloriantur.

⁸Frater non redimit, redimet homo:

non dabit Deo placationem suam,

⁹et pretium redemptionis animæ suæ.

Et laborabit in æternum;

¹⁰et vivet adhuc in finem.

¹¹Non videbit interitum,

cum viderit sapientes morientes:

simul insipiens et stultus peribunt.

Et relinquent alienis divitias suas,

¹²et sepulchra eorum domus illorum in æternum;

tabernacula eorum in progenie et progenie:

vocaverunt nomina sua in terris suis.

¹³Et homo, cum in honore esset, non intellexit.

Comparatus est jumentis insipientibus,

et similis factus est illis.

¹⁴Hæc via illorum scandalum ipsis;

et postea in ore suo complacebunt.

¹⁵Sicut oves in inferno positi sunt:

mors depascet eos.

Et dominabuntur eorum justi in matutino;

et auxilium eorum veterascet in inferno a gloria eorum.

¹⁶Verumtamen Deus redimet animam meam de manu inferi,

cum acceperit me.

¹⁷Ne timueris cum dives factus fuerit homo,

et cum multiplicata fuerit gloria domus ejus:

¹⁸quoniam, cum interierit, non sumet omnia,

neque…