Psalm 4–6

¹In finem, in carminibus. Psalmus David.

²Cum invocarem exaudivit me Deus justitiæ meæ,

in tribulatione dilatasti mihi.

Miserere mei, et exaudi orationem meam.

³Filii hominum, usquequo gravi corde?

ut quid diligitis vanitatem, et quæritis mendacium?

⁴Et scitote quoniam mirificavit Dominus sanctum suum;

Dominus exaudiet me cum clamavero ad eum.

⁵Irascimini, et nolite peccare;

quæ dicitis in cordibus vestris, in cubilibus vestris compungimini.

⁶Sacrificate sacrificium justitiæ, et sperate in Domino.

Multi dicunt: Quis ostendit nobis bona?

⁷Signatum est super nos lumen vultus tui, Domine:

dedisti lætitiam in corde meo.

⁸A fructu frumenti, vini, et olei sui, multiplicati sunt.

⁹In pace in idipsum dormiam, et requiescam;

¹⁰quoniam tu, Domine, singulariter in spe constituisti me.

¹In finem, pro ea quæ hæreditatem consequitur. Psalmus David.

²Verba mea auribus percipe, Domine;

intellige clamorem meum.

³Intende voci orationis meæ,

rex meus et Deus meus.

⁴Quoniam ad te orabo, Domine:

mane exaudies vocem meam.

⁵Mane astabo tibi, et videbo

quoniam non Deus volens iniquitatem tu es.

⁶Neque habitabit juxta te malignus,

neque permanebunt injusti ante oculos tuos.

⁷Odisti omnes qui operantur iniquitatem;

perdes omnes qui loquuntur mendacium.

Virum sanguinum et dolosum abominabitur Dominus.

⁸Ego autem in multitudine misericordiæ tuæ

introibo in domum tuam;

adorabo ad templum sanctum tuum in timore tuo.

⁹Domine, deduc me in justitia tua:

propter inimicos meos dirige in conspectu tuo viam meam.

¹⁰Quoniam non est in ore eorum veritas;

cor eorum vanum est.

¹¹Sepulchrum patens est guttur eorum;

linguis suis dolose agebant:

judica illos, Deus.

Decidant a cogitationibus suis;

secundum multitudinem impietatum eorum expelle eos,

quoniam irritaverunt te, Domine.

¹²Et lætentur omnes qui sperant in te;

in æternum exsultabunt, et habitabis in eis.

Et gloriabuntur in te omnes qui diligunt nomen tuum,

¹³quoniam tu benedices justo.

Domine, ut scuto bonæ voluntatis tuæ coronasti nos.

¹In finem, in carminibus. Psalmus David. Pro octava.

²Domine, ne in furore tuo arguas me,

neque in ira tua corripias me.

³Miserere mei, Domine, quoniam infirmus sum;

sana me, Domine, quoniam conturbata sunt ossa mea.

⁴Et anima mea turbata est valde;

sed tu, Domine, usquequo?

⁵Convertere, Domine, et eripe animam meam;

salvum me fac propter misericordiam tuam.

⁶Quoniam non est in morte qui memor sit tui;

in inferno autem quis confitebitur tibi?

⁷Laboravi in gemitu meo;

lavabo per singulas noctes lectum meum:

lacrimis meis stratum meum rigabo.

⁸Turbatus est a furore oculus meus;

inveteravi inter omnes inimicos meos.

⁹Discedite a me omnes qui operamini iniquitatem,

quoniam exaudivit Dominus vocem fletus mei.

¹⁰Exaudivit Dominus deprecationem meam;

Dominus orationem meam suscepit.

¹¹Erubescant, et conturbentur vehementer, omnes inimici mei;

convertantur, et erubescant valde velociter.