Psalm 10–11

¹In finem. Psalmus David.

²In Domino confido; quomodo dicitis animæ meæ:

Transmigra in montem sicut passer?

³Quoniam ecce peccatores intenderunt arcum;

paraverunt sagittas suas in pharetra,

ut sagittent in obscuro rectos corde:

⁴quoniam quæ perfecisti destruxerunt;

justus autem, quid fecit?

⁵Dominus in templo sancto suo;

Dominus in cælo sedes ejus.

Oculi ejus in pauperem respiciunt;

palpebræ ejus interrogant filios hominum.

⁶Dominus interrogat justum et impium;

qui autem diligit iniquitatem, odit animam suam.

⁷Pluet super peccatores laqueos;

ignis et sulphur, et spiritus procellarum, pars calicis eorum.

⁸Quoniam justus Dominus, et justitias dilexit:

æquitatem vidit vultus ejus.

¹In finem, pro octava. Psalmus David.

²Salvum me fac, Domine, quoniam defecit sanctus,

quoniam diminutæ sunt veritates a filiis hominum.

³Vana locuti sunt unusquisque ad proximum suum;

labia dolosa, in corde et corde locuti sunt.

⁴Disperdat Dominus universa labia dolosa,

et linguam magniloquam.

⁵Qui dixerunt: Linguam nostram magnificabimus;

labia nostra a nobis sunt.

Quis noster dominus est?

⁶Propter miseriam inopum, et gemitum pauperum,

nunc exsurgam, dicit Dominus.

Ponam in salutari;

fiducialiter agam in eo.

⁷Eloquia Domini, eloquia casta; argentum igne examinatum,

probatum terræ, purgatum septuplum.

⁸Tu, Domine, servabis nos,

et custodies nos a generatione hac in æternum.

⁹In circuitu impii ambulant:

secundum altitudinem tuam multiplicasti filios hominum.