Proverbs 8:1–21

¹Numquid non sapientia clamitat,

et prudentia dat vocem suam?

²In summis excelsisque verticibus supra viam,

in mediis semitis stans,

³juxta portas civitatis,

in ipsis foribus loquitur, dicens:

⁴O viri, ad vos clamito,

et vox mea ad filios hominum.

⁵Intelligite, parvuli, astutiam,

et insipientes, animadvertite.

⁶Audite, quoniam de rebus magnis locutura sum,

et aperientur labia mea ut recta prædicent.

⁷Veritatem meditabitur guttur meum,

et labia mea detestabuntur impium.

⁸Justi sunt omnes sermones mei:

non est in eis pravum quid, neque perversum;

⁹recti sunt intelligentibus,

et æqui invenientibus scientiam.

¹⁰Accipite disciplinam meam, et non pecuniam;

doctrinam magis quam aurum eligite:

¹¹melior est enim sapientia cunctis pretiosissimis,

et omne desiderabile ei non potest comparari.

¹²Ego sapientia, habito in consilio,

et eruditis intersum cogitationibus.

¹³Timor Domini odit malum:

arrogantiam, et superbiam,

et viam pravam, et os bilingue, detestor.

¹⁴Meum est consilium et æquitas;

mea est prudentia, mea est fortitudo.

¹⁵Per me reges regnant,

et legum conditores justa decernunt;

¹⁶per me principes imperant,

et potentes decernunt justitiam.

¹⁷Ego diligentes me diligo,

et qui mane vigilant ad me, invenient me.

¹⁸Mecum sunt divitiæ et gloria,

opes superbæ et justitia.

¹⁹Melior est enim fructus meus auro et lapide pretioso,

et genimina mea argento electo.

²⁰In viis justitiæ ambulo,

in medio semitarum judicii:

²¹ut ditem diligentes me,

et thesauros eorum repleam.