Luke 18–19

18¹Dicebat autem et parabolam ad illos, quoniam oportet semper orare et non deficere, ²dicens: Judex quidam erat in quadam civitate, qui Deum non timebat, et hominem non reverebatur. ³Vidua autem quædam erat in civitate illa, et veniebat ad eum, dicens: Vindica me de adversario meo. ⁴Et nolebat per multum tempus. Post hæc autem dixit intra se: Etsi Deum non timeo, nec hominem revereor: ⁵tamen quia molesta est mihi hæc vidua, vindicabo illam, ne in novissimo veniens sugillet me. ⁶Ait autem Dominus: Audite quid judex iniquitatis dicit: ⁷Deus autem non faciet vindictam electorum suorum clamantium ad se die ac nocte, et patientiam habebit in illis? ⁸Dico vobis quia cito faciet vindictam illorum. Verumtamen Filius hominis veniens, putas, inveniet fidem in terra?

⁹Dixit autem et ad quosdam qui in se confidebant tamquam justi, et aspernabantur ceteros, parabolam istam: ¹⁰Duo homines ascenderunt in templum ut orarent: unus pharisæus et alter publicanus. ¹¹Pharisæus stans, hæc apud se orabat: Deus, gratias ago tibi, quia non sum sicut ceteri hominum: raptores, injusti, adulteri, velut etiam hic publicanus: ¹²jejuno bis in sabbato, decimas do omnium quæ possideo. ¹³Et publicanus a longe stans, nolebat nec oculos ad cælum levare: sed percutiebat pectus suum, dicens: Deus propitius esto mihi peccatori. ¹⁴Dico vobis, descendit hic justificatus in domum suam ab illo: quia omnis qui se exaltat, humiliabitur, et qui se humiliat, exaltabitur.

¹⁵Afferebant autem ad illum et infantes, ut eos tangeret. Quod cum viderent discipuli, increpabant illos. ¹⁶Jesus autem convocans illos, dixit: Sinite pueros venire ad me, et nolite vetare eos: talium est enim regnum Dei. ¹⁷Amen dico vobis, quicumque non acceperit regnum Dei sicut puer, non intrabit in illud.

¹⁸Et interrogavit eum quidam princeps, dicens: Magister bone, quid faciens vitam æternam possidebo? ¹⁹Dixit autem ei Jesus: Quid me dicis bonum? nemo bonus nisi solus Deus. ²⁰Mandata nosti: non occides; non mœchaberis; non furtum facies; non falsum testimonium dices; honora patrem tuum et matrem. ²¹Qui ait: Hæc omnia custodivi a juventute mea. ²²Quo audito, Jesus ait ei: Adhuc unum tibi deest: omnia quæcumque habes vende, et da pauperibus, et habebis thesaurum in cælo: et veni, sequere me. ²³His ille auditis, contristatus est: quia dives erat valde. ²⁴Videns autem Jesus illum tristem factum, dixit: Quam difficile, qui pecunias habent, in regnum Dei intrabunt! ²⁵facilius est enim camelum per foramen acus transire quam divitem intrare in regnum Dei. ²⁶Et dixerunt qui audiebant: Et quis potest salvus fieri? ²⁷Ait illis: Quæ impossibilia sunt apud homines, possibilia sunt apud Deum. ²⁸Ait autem Petrus: Ecce nos dimisimus omnia et secuti sumus te. ²⁹Qui dixit eis: Amen dico vobis, nemo est qui reliquit domum, aut parentes, aut fratres, aut uxorem, aut filios propter regnum Dei, ³⁰et non recipiat multo plura in hoc tempore, et in sæculo venturo vitam æternam.

³¹Assumpsit autem Jesus duodecim, et ait illis: Ecce ascendimus Jerosolymam, et consummabuntur omnia quæ scripta sunt per prophetas de Filio hominis: ³²tradetur enim gentibus, et illudetur, et flagellabitur, et conspuetur: ³³et postquam flagellaverint, occident eum, et tertia die resurget. ³⁴Et ipsi nihil horum intellexerunt, et erat verbum istud absconditum ab eis, et non intelligebant quæ dicebantur.

³⁵Factum est autem, cum appropinquaret Jericho, cæcus quidam sedebat secus viam, mendicans. ³⁶Et cum audiret turbam prætereuntem, interrogabat quid hoc esset. ³⁷Dixerunt autem ei quod Jesus Nazarenus transiret. ³⁸Et clamavit, dicens: Jesu, fili David, miserere mei. ³⁹Et qui præibant, increpabant eum ut taceret. Ipse vero multo magis clamabat: Fili David, miserere mei. ⁴⁰Stans autem Jesus jussit illum adduci ad se. Et cum appropinquasset, interrogavit illum, ⁴¹dicens: Quid tibi vis faciam? At ille dixit: Domine, ut videam. ⁴²Et Jesus dixit illi: Respice, fides tua te salvum fecit. ⁴³Et confestim vidit, et sequebatur illum magnificans Deum. Et omnis plebs ut vidit, dedit laudem Deo.

19¹Et ingressus perambulabat Jericho. ²Et ecce vir nomine Zachæus: et hic princeps erat publicanorum, et ipse dives: ³et quærebat videre Jesum, quis esset: et non poterat præ turba, quia statura pusillus erat. ⁴Et præcurrens ascendit in arborem sycomorum ut videret eum: quia inde erat transiturus. ⁵Et cum venisset ad locum, suspiciens Jesus vidit illum, et dixit ad eum: Zachæe, festinans descende: quia hodie in domo tua oportet me manere. ⁶Et festinans descendit, et excepit illum gaudens. ⁷Et cum viderent omnes, murmurabant, dicentes quod ad hominem peccatorem divertisset. ⁸Stans autem Zachæus, dixit ad Dominum: Ecce dimidium bonorum meorum, Domine, do pauperibus: et si quid aliquem defraudavi, reddo quadruplum. ⁹Ait Jesus ad eum: Quia hodie salus domui huic facta est: eo quod et ipse filius sit Abrahæ. ¹⁰Venit enim Filius hominis quærere, et salvum facere quod perierat.

¹¹Hæc illis audientibus adjiciens, dixit parabolam, eo quod esset prope Jerusalem: et quia existimarent quod confestim regnum Dei manifestaretur. ¹²Dixit ergo: Homo quidam nobilis abiit in regionem longinquam accipere sibi regnum, et reverti. ¹³Vocatis autem decem servis suis, dedit eis decem mnas, et ait ad illos: Negotiamini dum venio. ¹⁴Cives autem ejus oderant eum: et miserunt legationem post illum, dicentes: Nolumus hunc regnare super nos. ¹⁵Et factum est ut rediret accepto regno: et jussit vocari servos, quibus dedit pecuniam, ut sciret quantum quisque negotiatus esset. ¹⁶Venit autem primus dicens: Domine, mna tua decem mnas acquisivit. ¹⁷Et ait illi: Euge bone serve, quia in modico fuisti fidelis, eris potestatem habens super decem civitates. ¹⁸Et alter venit, dicens: Domine, mna tua fecit quinque mnas. ¹⁹Et huic ait: Et tu esto super quinque civitates. ²⁰Et alter venit, dicens: Domine, ecce mna tua, quam habui repositam in sudario: ²¹timui enim te, quia homo austerus es: tollis quod non posuisti, et metis quod non seminasti. ²²Dicit ei: De ore tuo te judico, serve nequam. Sciebas quod ego homo austerus sum, tollens quod non posui, et metens quod non seminavi: ²³et quare non dedisti pecuniam meam ad mensam, ut ego veniens cum usuris utique exegissem illam? ²⁴Et astantibus dixit: Auferte ab illo mnam, et date illi qui decem mnas habet. ²⁵Et dixerunt ei: Domine, habet decem mnas. ²⁶Dico autem vobis, quia omni habenti dabitur, et abundabit: ab eo autem qui non habet, et quod habet auferetur ab eo. ²⁷Verumtamen inimicos meos illos, qui noluerunt me regnare super se, adducite huc: et interficite ante me. ²⁸Et his dictis, præcedebat ascendens Jerosolymam.

²⁹Et factum est, cum appropinquasset ad Bethphage et Bethaniam, ad montem qui vocatur Oliveti, misit duos discipulos suos, ³⁰dicens: Ite in castellum quod contra est: in quod introëuntes, invenietis pullum asinæ alligatum, cui nemo umquam hominum sedit: solvite illum, et adducite. ³¹Et si quis vos interrogaverit: Quare solvitis? sic dicetis ei: Quia Dominus operam ejus desiderat. ³²Abierunt autem qui missi erant: et invenerunt, sicut dixit illis, stantem pullum. ³³Solventibus autem illis pullum, dixerunt domini ejus ad illos: Quid solvitis pullum? ³⁴At illi dixerunt: Quia Dominus eum necessarium habet. ³⁵Et duxerunt illum ad Jesum. Et jactantes vestimenta sua supra pullum, imposuerunt Jesum. ³⁶Eunte autem illo, substernebant vestimenta sua in via: ³⁷et cum appropinquaret jam ad descensum montis Oliveti, cœperunt omnes turbæ discipulorum gaudentes laudare Deum voce magna super omnibus, quas viderant, virtutibus, ³⁸dicentes: Benedictus, qui venit rex in nomine Domini: pax in cælo, et gloria in excelsis. ³⁹Et quidam pharisæorum de turbis dixerunt ad illum: Magister, increpa discipulos tuos. ⁴⁰Quibus ipse ait: Dico vobis, quia si hi tacuerint, lapides clamabunt.

⁴¹Et ut appropinquavit, videns civitatem flevit super illam, dicens: ⁴²Quia si cognovisses et tu, et quidem in hac die tua, quæ ad pacem tibi: nunc autem abscondita sunt ab oculis tuis. ⁴³Quia venient dies in te: et circumdabunt te inimici tui vallo, et circumdabunt te: et coangustabunt te undique: ⁴⁴et ad terram prosternent te, et filios tuos, qui in te sunt, et non relinquent in te lapidem super lapidem: eo quod non cognoveris tempus visitationis tuæ. ⁴⁵Et ingressus in templum, cœpit ejicere vendentes in illo, et ementes, ⁴⁶dicens illis: Scriptum est: Quia domus mea domus orationis est: vos autem fecistis illam speluncam latronum. ⁴⁷Et erat docens quotidie in templo. Principes autem sacerdotum, et scribæ, et principes plebis quærebant illum perdere: ⁴⁸et non inveniebant quid facerent illi. Omnis enim populus suspensus erat, audiens illum.