Lamentations 1–2

1¹Quomodo sedet sola

civitas plena populo!

Facta est quasi vidua

domina gentium;

princeps provinciarum

facta est sub tributo.

²Plorans ploravit in nocte,

et lacrimæ ejus in maxillis ejus:

non est qui consoletur eam,

ex omnibus caris ejus;

omnes amici ejus spreverunt eam,

et facti sunt ei inimici.

³Migravit Judas propter afflictionem,

et multitudinem servitutis;

habitavit inter gentes,

nec invenit requiem:

omnes persecutores ejus apprehenderunt eam

inter angustias.

⁴Viæ Sion lugent, eo quod non sint

qui veniant ad solemnitatem:

omnes portæ ejus destructæ,

sacerdotes ejus gementes;

virgines ejus squalidæ,

et ipsa oppressa amaritudine.

⁵Facti sunt hostes ejus in capite;

inimici ejus locupletati sunt:

quia Dominus locutus est super eam

propter multitudinem iniquitatum ejus.

Parvuli ejus ducti sunt in captivitatem

ante faciem tribulantis.

⁶Et egressus est a filia Sion

omnis decor ejus;

facti sunt principes ejus velut arietes

non invenientes pascua,

et abierunt absque fortitudine

ante faciem subsequentis.

⁷Recordata est Jerusalem dierum afflictionis suæ,

et prævaricationis,

omnium desiderabilium suorum,

quæ habuerat a diebus antiquis,

cum caderet populus ejus in manu hostili,

et non esset auxiliator:

viderunt eam hostes,

et deriserunt sabbata ejus.

⁸Peccatum peccavit Jerusalem,

propterea instabilis facta est;

omnes qui glorificabant eam spreverunt illam,

quia viderunt ignominiam ejus:

ipsa autem gemens

conversa est retrorsum.

⁹Sordes ejus in pedibus ejus,

nec recordata est finis sui;

deposita est vehementer,

non habens consolatorem.

Vide, Domine, afflictionem meam,

quoniam erectus est inimicus.

¹⁰Manum suam misit hostis

ad omnia desiderabilia ejus,

quia vidit gentes

ingressas sanctuarium suum,

de quibus præceperas

ne intrarent in ecclesiam tuam.

¹¹Omnis populus ejus gemens,

et quærens panem;

dederunt pretiosa quæque pro cibo

ad refocillandam animam.

Vide, Domine, et considera

quoniam facta sum vilis!

¹²O vos omnes qui transitis per viam,

attendite, et videte

si est dolor sicut dolor meus!

quoniam vindemiavit me,

ut locutus est Dominus,

in die iræ furoris sui.

¹³De excelso misit ignem in ossibus meis,

et erudivit me:

expandit rete pedibus meis,

convertit me retrorsum;

posuit me desolatam,

tota die mœrore confectam.

¹⁴Vigilavit jugum iniquitatum mearum;

in manu ejus convolutæ sunt,

et impositæ collo meo.

Infirmata est virtus mea:

dedit me Dominus in manu

de qua non potero surgere.

¹⁵Abstulit omnes magnificos meos Dominus

de medio mei;

vocavit adversum me tempus

ut contereret electos meos.

Torcular calcavit Dominus

virgini filiæ Juda.

¹⁶Idcirco ego plorans,

et oculus meus deducens aquas,

quia longe factus est a me consolator,

convertens animam meam.

Facti sunt filii mei perditi,

quoniam invaluit inimicus.

¹⁷Expandit Sion manus suas;

non est qui consoletur eam.

Mandavit Dominus adversum Jacob

in circuitu ejus hostes ejus;

facta est Jerusalem

quasi polluta menstruis inter eos.

¹⁸Justus est Dominus,

quia os ejus ad iracundiam provocavi.

Audite, obsecro, universi populi,

et videte dolorem meum:

virgines meæ et juvenes mei abierunt

in captivitatem.

¹⁹Vocavi amicos meos,

et ipsi deceperunt me;

sacerdotes mei et senes mei

in urbe consumpti sunt,

quia quæsierunt cibum sibi

ut refocillarent animam suam.

²⁰Vide, Domine, quoniam tribulor:

conturbatus est venter meus,

subversum est cor meum in memetipsa,

quoniam amaritudine plena sum.

Foris interfecit gladius,

et domi mors similis est.

²¹Audierunt quia ingemisco ego,

et non est qui consoletur me;

omnes inimici mei audierunt malum meum,

lætati sunt quoniam tu fecisti:

adduxisti diem consolationis,

et fient similes mei.

²²Ingrediatur omne malum eorum coram te:

et vindemia eos, sicut vindemiasti me

propter omnes iniquitates meas:

multi enim gemitus mei,

et cor meum mœrens.

2¹Quomodo obtexit caligine in furore suo

Dominus filiam Sion;

projecit de cælo in terram

inclytam Israël,

et non est recordatus scabelli pedum suorum

in die furoris sui!

²Præcipitavit Dominus, nec pepercit

omnia speciosa Jacob:

destruxit in furore suo

munitiones virginis Juda,

et dejecit in terram;

polluit regnum et principes ejus.

³Confregit in ira furoris sui

omne cornu Israël;

avertit retrorsum dexteram suam

a facie inimici,

et succendit in Jacob quasi ignem

flammæ devorantis in gyro.

⁴Tetendit arcum suum quasi inimicus,

firmavit dexteram suam quasi hostis,

et occidit omne quod pulchrum erat visu

in tabernaculo filiæ Sion;

effudit quasi ignem

indignationem suam.

⁵Factus est Dominus velut inimicus,

præcipitavit Israël:

præcipitavit omnia mœnia ejus,

dissipavit munitiones ejus,

et replevit in filia Juda

humiliatum et humiliatam.

⁶Et dissipavit quasi hortum tentorium suum;

demolitus est tabernaculum suum.

Oblivioni tradidit Dominus in Sion

festivitatem et sabbatum;

et in opprobrium, et in indignationem furoris sui,

regem et sacerdotem.

⁷Repulit Dominus altare suum;

maledixit sanctificationi suæ:

tradidit in manu inimici

muros turrium ejus.

Vocem dederunt in domo Domini

sicut in die solemni.

⁸Cogitavit Dominus dissipare

murum filiæ Sion;

tetendit funiculum suum,

et non avertit manum suam a perditione:

luxitque antemurale,

et murus pariter dissipatus est.

⁹Defixæ sunt in terra portæ ejus,

perdidit et contrivit vectes ejus;

regem ejus et principes ejus in gentibus:

non est lex,

et prophetæ ejus non invenerunt

visionem a Domino.

¹⁰Sederunt in terra, conticuerunt

senes filiæ Sion;

consperserunt cinere capita sua,

accincti sunt ciliciis:

abjecerunt in terram capita sua

virgines Jerusalem.

¹¹Defecerunt præ lacrimis oculi mei,

conturbata sunt viscera mea;

effusum est in terra jecur meum

super contritione filiæ populi mei,

cum deficeret parvulus et lactens

in plateis oppidi.

¹²Matribus suis dixerunt:

Ubi est triticum et vinum?

cum deficerent quasi vulnerati

in plateis civitatis,

cum exhalarent animas suas

in sinu matrum suarum.

¹³Cui comparabo te, vel cui assimilabo te,

filia Jerusalem?

cui exæquabo te, et consolabor te,

virgo, filia Sion?

magna est enim velut mare contritio tua:

quis medebitur tui?

¹⁴Prophetæ tui viderunt tibi

falsa et stulta;

nec aperiebant iniquitatem tuam,

ut te ad pœnitentiam provocarent;

viderunt autem tibi assumptiones falsas,

et ejectiones.

¹⁵Plauserunt super te manibus

omnes transeuntes per viam;

sibilaverunt et moverunt caput suum

super filiam Jerusalem:

Hæccine est urbs, dicentes, perfecti decoris,

gaudium universæ terræ?

¹⁶Aperuerunt super te os suum

omnes inimici tui:

sibilaverunt, et fremuerunt dentibus,

et dixerunt: Devorabimus:

en ista est dies quam exspectabamus;

invenimus, vidimus.

¹⁷Fecit Dominus quæ cogitavit;

complevit sermonem suum,

quem præceperat a diebus antiquis:

destruxit, et non pepercit,

et lætificavit super te inimicum,

et exaltavit cornu hostium tuorum.

¹⁸Clamavit cor eorum ad Dominum

super muros filiæ Sion:

Deduc quasi torrentem lacrimas

per diem et noctem;

non des requiem tibi,

neque taceat pupilla oculi tui.

¹⁹Consurge, lauda in nocte,

in principio vigiliarum;

effunde sicut aquam cor tuum

ante conspectum Domini:

leva ad eum manus tuas

pro anima parvulorum tuorum,

qui defecerunt in fame

in capite omnium compitorum.

²⁰Vide, Domine, et considera

quem vindemiaveris ita.

Ergone comedent mulieres fructum suum,

parvulos ad mensuram palmæ?

si occiditur in sanctuario Domini

sacerdos et propheta?

²¹Jacuerunt in terra foris

puer et senex;

virgines meæ et juvenes mei

ceciderunt in gladio:

interfecisti in die furoris tui,

percussisti, nec misertus es.

²²Vocasti quasi ad diem solemnem,

qui terrerent me de circuitu;

et non fuit in die furoris Domini qui effugeret,

et relinqueretur:

quos educavi et enutrivi,

inimicus meus consumpsit eos.