Job 27

27¹Addidit quoque Job, assumens parabolam suam, et dixit:

²Vivit Deus, qui abstulit judicium meum,

et Omnipotens, qui ad amaritudinem adduxit animam meam.

³Quia donec superest halitus in me,

et spiritus Dei in naribus meis,

⁴non loquentur labia mea iniquitatem,

nec lingua mea meditabitur mendacium.

⁵Absit a me ut justos vos esse judicem:

donec deficiam, non recedam ab innocentia mea.

⁶Justificationem meam, quam cœpi tenere, non deseram:

neque enim reprehendit me cor meum in omni vita mea.

⁷Sit ut impius, inimicus meus,

et adversarius meus quasi iniquus.

⁸Quæ est enim spes hypocritæ, si avare rapiat,

et non liberet Deus animam ejus?

⁹Numquid Deus audiet clamorem ejus,

cum venerit super eum angustia?

¹⁰aut poterit in Omnipotente delectari,

et invocare Deum omni tempore?

¹¹Docebo vos per manum Dei quæ Omnipotens habeat,

nec abscondam.

¹²Ecce vos omnes nostis:

et quid sine causa vana loquimini?

¹³Hæc est pars hominis impii apud Deum,

et hæreditas violentorum, quam ab Omnipotente suscipient.

¹⁴Si multiplicati fuerint filii ejus, in gladio erunt,

et nepotes ejus non saturabuntur pane:

¹⁵qui reliqui fuerint ex eo sepelientur in interitu,

et viduæ illius non plorabunt.

¹⁶Si comportaverit quasi terram argentum,

et sicut lutum præparaverit vestimenta:

¹⁷præparabit quidem, sed justus vestietur illis,

et argentum innocens dividet.

¹⁸Ædificavit sicut tinea domum suam,

et sicut custos fecit umbraculum.

¹⁹Dives, cum dormierit, nihil secum auferet:

aperiet oculos suos, et nihil inveniet.

²⁰Apprehendet eum quasi aqua inopia:

nocte opprimet eum tempestas.

²¹Tollet eum ventus urens, et auferet,

et velut turbo rapiet eum de loco suo.

²²Et mittet super eum, et non parcet:

de manu ejus fugiens fugiet.

²³Stringet super eum manus suas,

et sibilabit super illum, intuens locum ejus.