Job 12

12¹Respondens autem Job, dixit:

²Ergo vos estis soli homines,

et vobiscum morietur sapientia?

³Et mihi est cor sicut et vobis, nec inferior vestri sum;

quis enim hæc quæ nostis ignorat?

⁴Qui deridetur ab amico suo, sicut ego,

invocabit Deum, et exaudiet eum:

deridetur enim justi simplicitas.

⁵Lampas contempta apud cogitationes divitum

parata ad tempus statutum.

⁶Abundant tabernacula prædonum,

et audacter provocant Deum,

cum ipse dederit omnia in manus eorum.

⁷Nimirum interroga jumenta, et docebunt te;

et volatilia cæli, et indicabunt tibi.

⁸Loquere terræ, et respondebit tibi,

et narrabunt pisces maris.

⁹Quis ignorat quod omnia hæc manus Domini fecerit?

¹⁰In cujus manu anima omnis viventis,

et spiritus universæ carnis hominis.

¹¹Nonne auris verba dijudicat?

et fauces comedentis, saporem?

¹²In antiquis est sapientia,

et in multo tempore prudentia.

¹³Apud ipsum est sapientia et fortitudo;

ipse habet consilium et intelligentiam.

¹⁴Si destruxerit, nemo est qui ædificet;

si incluserit hominem, nullus est qui aperiat.

¹⁵Si continuerit aquas, omnia siccabuntur;

et si emiserit eas, subvertent terram.

¹⁶Apud ipsum est fortitudo et sapientia;

ipse novit et decipientem, et eum qui decipitur.

¹⁷Adducit consiliarios in stultum finem,

et judices in stuporem.

¹⁸Balteum regum dissolvit,

et præcingit fune renes eorum.

¹⁹Ducit sacerdotes inglorios,

et optimates supplantat:

²⁰commutans labium veracium,

et doctrinam senum auferens.

²¹Effundit despectionem super principes,

eos qui oppressi fuerant relevans.

²²Qui revelat profunda de tenebris,

et producit in lucem umbram mortis.

²³Qui multiplicat gentes, et perdit eas,

et subversas in integrum restituit.

²⁴Qui immutat cor principum populi terræ,

et decipit eos ut frustra incedant per invium:

²⁵palpabunt quasi in tenebris, et non in luce,

et errare eos faciet quasi ebrios.