Job 11

11¹Respondens autem Sophar Naamathites, dixit:

²Numquid qui multa loquitur, non et audiet?

aut vir verbosus justificabitur?

³Tibi soli tacebunt homines?

et cum ceteros irriseris, a nullo confutaberis?

⁴Dixisti enim: Purus est sermo meus,

et mundus sum in conspectu tuo.

⁵Atque utinam Deus loqueretur tecum,

et aperiret labia sua tibi,

⁶ut ostenderet tibi secreta sapientiæ,

et quod multiplex esset lex ejus:

et intelligeres quod multo minora exigaris ab eo

quam meretur iniquitas tua!

⁷Forsitan vestigia Dei comprehendes,

et usque ad perfectum Omnipotentem reperies?

⁸Excelsior cælo est, et quid facies?

profundior inferno, et unde cognosces?

⁹Longior terra mensura ejus,

et latior mari.

¹⁰Si subverterit omnia, vel in unum coarctaverit,

quis contradicet ei?

¹¹Ipse enim novit hominum vanitatem;

et videns iniquitatem, nonne considerat?

¹²Vir vanus in superbiam erigitur,

et tamquam pullum onagri se liberum natum putat.

¹³Tu autem firmasti cor tuum,

et expandisti ad eum manus tuas.

¹⁴Si iniquitatem quæ est in manu tua abstuleris a te,

et non manserit in tabernaculo tuo injustitia,

¹⁵tunc levare poteris faciem tuam absque macula;

et eris stabilis, et non timebis.

¹⁶Miseriæ quoque oblivisceris,

et quasi aquarum quæ præterierunt recordaberis.

¹⁷Et quasi meridianus fulgor consurget tibi ad vesperam;

et cum te consumptum putaveris, orieris ut lucifer.

¹⁸Et habebis fiduciam, proposita tibi spe:

et defossus securus dormies.

¹⁹Requiesces, et non erit qui te exterreat;

et deprecabuntur faciem tuam plurimi.

²⁰Oculi autem impiorum deficient,

et effugium peribit ab eis:

et spes illorum abominatio animæ.