Jeremiah 4:19–31

¹⁹Ventrem meum, ventrem meum doleo;

sensus cordis mei turbati sunt in me.

Non tacebo, quoniam vocem buccinæ audivit anima mea,

clamorem prælii.

²⁰Contritio super contritionem vocata est,

et vastata est omnis terra:

repente vastata sunt tabernacula mea;

subito pelles meæ.

²¹Usquequo videbo fugientem;

audiam vocem buccinæ?

²²Quia stultus populus meus me non cognovit:

filii insipientes sunt et vecordes:

sapientes sunt ut faciant mala,

bene autem facere nescierunt.

²³Aspexi terram, et ecce vacua erat et nihili;

et cælos, et non erat lux in eis.

²⁴Vidi montes, et ecce movebantur:

et omnes colles conturbati sunt.

²⁵Intuitus sum, et non erat homo:

et omne volatile cæli recessit.

²⁶Aspexi, et ecce Carmelus desertus,

et omnes urbes ejus destructæ sunt a facie Domini,

et a facie iræ furoris ejus.

²⁷Hæc enim dicit Dominus:

Deserta erit omnis terra,

sed tamen consummationem non faciam.

²⁸Lugebit terra, et mœrebunt cæli desuper,

eo quod locutus sum.

Cogitavi, et non pœnituit me,

nec aversus sum ab eo.

²⁹A voce equitis et mittentis sagittam fugit omnis civitas:

ingressi sunt ardua, et ascenderunt rupes:

universæ urbes derelictæ sunt,

et non habitat in eis homo.

³⁰Tu autem vastata, quid facies?

cum vestieris te coccino,

cum ornata fueris monili aureo,

et pinxeris stibio oculos tuos,

frustra componeris:

contempserunt te amatores tui;

animam tuam quærent.

³¹Vocem enim quasi parturientis audivi,

angustias ut puerperæ:

vox filiæ Sion intermorientis,

expandentisque manus suas:

Væ mihi, quia defecit anima mea propter interfectos!