Isaiah 49:8–21

⁸Hæc dicit Dominus:

In tempore placito exaudivi te,

et in die salutis auxiliatus sum tui:

et servavi te, et dedi te in fœdus populi,

ut suscitares terram,

et possideres hæreditates dissipatas;

⁹ut diceres his qui vincti sunt: Exite,

et his qui in tenebris: Revelamini.

Super vias pascentur,

et in omnibus planis pascua eorum.

¹⁰Non esurient neque sitient,

et non percutiet eos æstus et sol,

quia miserator eorum reget eos,

et ad fontes aquarum potabit eos.

¹¹Et ponam omnes montes meos in viam,

et semitæ meæ exaltabuntur.

¹²Ecce isti de longe venient,

et ecce illi ab aquilone et mari,

et isti de terra australi.

¹³Laudate, cæli, et exsulta, terra;

jubilate, montes, laudem,

quia consolatus est Dominus populum suum,

et pauperum suorum miserebitur.

¹⁴Et dixit Sion: Dereliquit me Dominus,

et Dominus oblitus est mei.

¹⁵Numquid oblivisci potest mulier infantem suum,

ut non misereatur filio uteri sui?

Etsi illa oblita fuerit,

ego tamen non obliviscar tui.

¹⁶Ecce in manibus meis descripsi te;

muri tui coram oculis meis semper.

¹⁷Venerunt structores tui;

destruentes te et dissipantes a te exibunt.

¹⁸Leva in circuitu oculos tuos, et vide:

omnes isti congregati sunt, venerunt tibi.

Vivo ego, dicit Dominus,

quia omnibus his velut ornamento vestieris,

et circumdabis tibi eos quasi sponsa;

¹⁹quia deserta tua, et solitudines tuæ,

et terra ruinæ tuæ,

nunc angusta erunt præ habitatoribus;

et longe fugabuntur qui absorbebant te.

²⁰Adhuc dicent in auribus tuis

filii sterilitatis tuæ:

Angustus est mihi locus;

fac spatium mihi ut habitem.

²¹Et dices in corde tuo:

Quis genuit mihi istos?

ego sterilis et non pariens,

transmigrata, et captiva;

et istos quis enutrivit?

ego destituta et sola;

et isti ubi erant?