Isaiah 7–8

7¹Et factum est in diebus Achaz, filii Joathan, filii Oziæ, regis Juda, ascendit Rasin, rex Syriæ, et Phacee, filius Romeliæ, rex Israël, in Jerusalem, ad præliandum contra eam: et non potuerunt ²debellare eam. Et nuntiaverunt domui David, dicentes: Requievit Syria super Ephraim. Et commotum est cor ejus, et cor populi ejus, sicut moventur ligna silvarum a facie venti. ³Et dixit Dominus ad Isaiam: Egredere in occursum Achaz, tu et qui derelictus est Jasub, filius tuus, ad extremum aquæductus piscinæ superioris in via agri Fullonis; ⁴et dices ad eum:

Vide ut sileas; noli timere,

et cor tuum ne formidet

a duabus caudis titionum fumigantium istorum,

in ira furoris Rasin, regis Syriæ, et filii Romeliæ;

⁵eo quod consilium inierit contra te Syria in malum,

Ephraim, et filius Romeliæ, dicentes:

⁶Ascendamus ad Judam,

et suscitemus eum, et avellamus eum ad nos,

et ponamus regem in medio ejus filium Tabeel.

⁷Hæc dicit Dominus Deus:

Non stabit, et non erit istud;

⁸sed caput Syriæ Damascus,

et caput Damasci Rasin;

et adhuc sexaginta et quinque anni,

et desinet Ephraim esse populus;

⁹et caput Ephraim Samaria,

et caput Samariæ filius Romeliæ.

Si non credideritis, non permanebitis.

¹⁰Et adjecit Dominus loqui ad Achaz, dicens: ¹¹Pete tibi signum a Domino Deo tuo, in profundum inferni, sive in excelsum supra. ¹²Et dixit Achaz: Non petam, et non tentabo Dominum. ¹³Et dixit:

Audite ergo, domus David.

Numquid parum vobis est molestos esse hominibus,

quia molesti estis et Deo meo?

¹⁴Propter hoc dabit Dominus ipse vobis signum:

ecce virgo concipiet, et pariet filium,

et vocabitur nomen ejus Emmanuel.

¹⁵Butyrum et mel comedet,

ut sciat reprobare malum, et eligere bonum.

¹⁶Quia antequam sciat puer reprobare malum et eligere bonum,

derelinquetur terra quam tu detestaris a facie duorum regum suorum.

¹⁷Adducet Dominus super te, et super populum tuum,

et super domum patris tui,

dies qui non venerunt

a diebus separationis Ephraim a Juda,

cum rege Assyriorum.

¹⁸Et erit in die illa: sibilabit Dominus

muscæ quæ est in extremo fluminum Ægypti,

et api quæ est in terra Assur;

¹⁹et venient, et requiescent omnes

in torrentibus vallium,

et in cavernis petrarum,

et in omnibus frutetis, et in universis foraminibus.

²⁰In die illa radet Dominus

in novacula conducta in his qui trans flumen sunt,

in rege Assyriorum,

caput et pilos pedum,

et barbam universam.

²¹Et erit in die illa:

nutriet homo vaccam boum, et duas oves,

²²et præ ubertate lactis

comedet butyrum;

butyrum enim et mel manducabit

omnis qui relictus fuerit in medio terræ.

²³Et erit in die illa: omnis locus ubi fuerint

mille vites, mille argenteis,

in spinas et in vepres erunt.

²⁴Cum sagittis et arcu ingredientur illuc:

vepres enim et spinæ erunt in universa terra.

²⁵Et omnes montes qui in sarculo sarrientur,

non veniet illuc terror spinarum et veprium:

et erit in pascua bovis, et in conculcationem pecoris.

8¹Et dixit Dominus ad me: Sume tibi librum grandem, et scribe in eo stylo hominis: Velociter spolia detrahe, cito prædare. ²Et adhibui mihi testes fideles, Uriam sacerdotem, et Zachariam, filium Barachiæ: ³et accessi ad prophetissam, et concepit, et peperit filium. Et dixit Dominus ad me: Voca nomen ejus: Accelera spolia detrahere; Festina prædari: ⁴quia antequam sciat puer vocare patrem suum et matrem suam, auferetur fortitudo Damasci, et spolia Samariæ, coram rege Assyriorum.

⁵Et adjecit Dominus loqui ad me adhuc, dicens:

⁶Pro eo quod abjecit populus iste

aquas Siloë, quæ vadunt cum silentio,

et assumpsit magis Rasin,

et filium Romeliæ:

⁷propter hoc ecce Dominus adducet super eos

aquas fluminis fortes et multas,

regem Assyriorum, et omnem gloriam ejus,

et ascendet super omnes rivos ejus,

et fluet super universas ripas ejus;

⁸et ibit per Judam, inundans, et transiens:

usque ad collum veniet.

Et erit extensio alarum ejus

implens latitudinem terræ tuæ, o Emmanuel!

⁹Congregamini, populi, et vincimini;

et audite, universæ procul terræ:

confortamini, et vincimini;

accingite vos, et vincimini.

¹⁰Inite consilium, et dissipabitur;

loquimini verbum, et non fiet:

quia nobiscum Deus.

¹¹Hæc enim ait Dominus ad me: Sicut in manu forti erudivit me,

ne irem in via populi hujus, dicens:

¹²Non dicatis: Conjuratio;

omnia enim quæ loquitur populus iste, conjuratio est:

et timorem ejus ne timeatis, neque paveatis.

¹³Dominum exercituum ipsum sanctificate;

ipse pavor vester, et ipse terror vester:

¹⁴et erit vobis in sanctificationem;

in lapidem autem offensionis, et in petram scandali,

duabus domibus Israël;

in laqueum et in ruinam habitantibus Jerusalem.

¹⁵Et offendent ex eis plurimi,

et cadent, et conterentur,

et irretientur, et capientur.

¹⁶Liga testimonium,

signa legem in discipulis meis.

¹⁷Et exspectabo Dominum qui abscondit faciem suam

a domo Jacob, et præstolabor eum.

¹⁸Ecce ego et pueri mei quos dedit mihi Dominus

in signum, et in portentum Israël

a Domino exercituum,

qui habitat in monte Sion:

¹⁹et cum dixerint ad vos:

Quærite a pythonibus

et a divinis qui strident in incantationibus suis:

numquid non populus a Deo suo requiret,

pro vivis a mortuis?

²⁰ad legem magis et ad testimonium.

Quod si non dixerint juxta verbum hoc,

non erit eis matutina lux.

²¹Et transibit per eam, corruet, et esuriet;

et cum esurierit, irascetur.

Et maledicet regi suo, et Deo suo,

et suscipiet sursum,

²²et ad terram intuebitur;

et ecce tribulatio et tenebræ,

dissolutio et angustia,

et caligo persequens,

et non poterit avolare de angustia sua.