Isaiah 23–25

23¹Onus Tyri.

Ululate, naves maris,

quia vastata est domus

unde venire consueverant:

de terra Cethim

revelatum est eis.

²Tacete, qui habitatis in insula;

negotiatores Sidonis, transfretantes mare, repleverunt te.

³In aquis multis semen Nili;

messis fluminis fruges ejus:

et facta est negotiatio gentium.

⁴Erubesce, Sidon; ait enim mare,

fortitudo maris, dicens:

Non parturivi, et non peperi,

et non enutrivi juvenes,

nec ad incrementum perduxi virgines.

⁵Cum auditum fuerit in Ægypto,

dolebunt cum audierint de Tyro.

⁶Transite maria, ululate,

qui habitatis in insula!

⁷Numquid non vestra hæc est, quæ gloriabatur

a diebus pristinis in antiquitate sua?

Ducent eam pedes sui

longe ad peregrinandum.

⁸Quis cogitavit hoc

super Tyrum quondam coronatam,

cujus negotiatores principes,

institores ejus inclyti terræ?

⁹Dominus exercituum cogitavit hoc,

ut detraheret superbiam omnis gloriæ,

et ad ignominiam deduceret universos inclytos terræ.

¹⁰Transi terram tuam quasi flumen, filia maris!

non est cingulum ultra tibi.

¹¹Manum suam extendit super mare;

conturbavit regna.

Dominus mandavit adversus Chanaan,

ut contereret fortes ejus;

¹²et dixit: Non adjicies ultra ut glorieris,

calumniam sustinens virgo filia Sidonis:

in Cethim consurgens transfreta:

ibi quoque non erit requies tibi.

¹³Ecce terra Chaldæorum, talis populus non fuit:

Assur fundavit eam;

in captivitatem traduxerunt robustos ejus,

suffoderunt domos ejus,

posuerunt eam in ruinam.

¹⁴Ululate, naves maris,

quia devastata est fortitudo vestra.

¹⁵Et erit in die illa: in oblivione eris, o Tyre! septuaginta annis, sicut dies regis unius; post septuaginta autem annos erit Tyro quasi canticum meretricis:

¹⁶Sume citharam, circui civitatem,

meretrix oblivioni tradita:

bene cane, frequenta canticum,

ut memoria tui sit.

¹⁷Et erit post septuaginta annos:

visitabit Dominus Tyrum,

et reducet eam ad mercedes suas,

et rursum fornicabitur cum universis regnis terræ

super faciem terræ;

¹⁸et erunt negotiationes ejus et mercedes ejus sanctificatæ Domino:

non condentur neque reponentur,

quia his qui habitaverint coram Domino erit negotiatio ejus,

ut manducent in saturitatem, et vestiantur usque ad vetustatem.

24¹Ecce Dominus dissipabit terram:

et nudabit eam, et affliget faciem ejus,

et disperget habitatores ejus.

²Et erit sicut populus, sic sacerdos;

et sicut servus, sic dominus ejus;

sicut ancilla, sic domina ejus;

sicut emens, sic ille qui vendit;

sicut fœnerator, sic is qui mutuum accipit;

sicut qui repetit, sic qui debet.

³Dissipatione dissipabitur terra, et direptione prædabitur;

Dominus enim locutus est verbum hoc.

⁴Luxit, et defluxit terra, et infirmata est;

defluxit orbis,

infirmata est altitudo populi terræ.

⁵Et terra infecta est ab habitatoribus suis,

quia transgressi sunt leges,

mutaverunt jus,

dissipaverunt fœdus sempiternum.

⁶Propter hoc maledictio vorabit terram,

et peccabunt habitatores ejus;

ideoque insanient cultores ejus,

et relinquentur homines pauci.

⁷Luxit vindemia, infirmata est vitis,

ingemuerunt omnes qui lætabantur corde;

⁸cessavit gaudium tympanorum,

quievit sonitus lætantium,

conticuit dulcedo citharæ.

⁹Cum cantico non bibent vinum;

amara erit potio bibentibus illam.

¹⁰Attrita est civitas vanitatis,

clausa est omnis domus, nullo introëunte.

¹¹Clamor erit super vino in plateis,

deserta est omnis lætitia,

translatum est gaudium terræ.

¹²Relicta est in urbe solitudo,

et calamitas opprimet portas.

¹³Quia hæc erunt in medio terræ

in medio populorum,

quomodo si paucæ olivæ quæ remanserunt

excutiantur ex olea et racemi,

cum fuerit finita vindemia.

¹⁴Hi levabunt vocem suam, atque laudabunt:

cum glorificatus fuerit Dominus, hinnient de mari.

¹⁵Propter hoc in doctrinis glorificate Dominum;

in insulis maris

nomen Domini Dei Israël.

¹⁶A finibus terræ laudes audivimus,

gloriam Justi.

Et dixi: Secretum meum mihi,

secretum meum mihi.

Væ mihi!

prævaricantes prævaricati sunt,

et prævaricatione transgressorum prævaricati sunt.

¹⁷Formido, et fovea, et laqueus

super te, qui habitator es terræ.

¹⁸Et erit: qui fugerit a voce formidinis cadet in foveam;

et qui se explicaverit de fovea tenebitur laqueo;

quia cataractæ de excelsis apertæ sunt

et concutientur fundamenta terræ.

¹⁹Confractione confringetur terra,

contritione conteretur terra,

commotione commovebitur terra;

²⁰agitatione agitabitur terra sicut ebrius,

et auferetur quasi tabernaculum unius noctis;

et gravabit eam iniquitas sua,

et corruet, et non adjiciet ut resurgat.

²¹Et erit: in die illa visitabit Dominus

super militiam cæli in excelso,

et super reges terræ qui sunt super terram;

²²et congregabuntur in congregatione unius fascis in lacum,

et claudentur ibi in carcere,

et post multos dies visitabuntur.

²³Et erubescet luna, et confundetur sol,

cum regnaverit Dominus exercituum

in monte Sion et in Jerusalem

et in conspectu senum suorum fuerit glorificatus.

25¹Domine, Deus meus es tu;

exaltabo te, et confitebor nomini tuo:

quoniam fecisti mirabilia,

cogitationes antiquas fideles. Amen.

²Quia posuisti civitatem in tumulum,

urbem fortem in ruinam, domum alienorum:

ut non sit civitas,

et in sempiternum non ædificetur.

³Super hoc laudabit te populus fortis;

civitas gentium robustarum timebit te:

⁴quia factus es fortitudo pauperi,

fortitudo egeno in tribulatione sua,

spes a turbine,

umbraculum ab æstu;

spiritus enim robustorum

quasi turbo impellens parietem.

⁵Sicut æstus in siti,

tumultum alienorum humiliabis;

et quasi calore sub nube torrente,

propaginem fortium marcescere facies.

⁶Et faciet Dominus exercituum

omnibus populis in monte hoc

convivium pinguium,

convivium vindemiæ,

pinguium medullatorum,

vindemiæ defæcatæ.

⁷Et præcipitabit in monte isto

faciem vinculi colligati super omnes populos,

et telam quam orditus est super omnes nationes.

⁸Præcipitabit mortem in sempiternum;

et auferet Dominus Deus

lacrimam ab omni facie,

et opprobrium populi sui auferet

de universa terra:

quia Dominus locutus est.

⁹Et dicet in die illa:

Ecce Deus noster iste;

exspectavimus eum, et salvabit nos;

iste Dominus, sustinuimus eum:

exsultabimus, et lætabimur in salutari ejus.

¹⁰Quia requiescet manus Domini

in monte isto;

et triturabitur Moab sub eo,

sicuti teruntur paleæ in plaustro.

¹¹Et extendet manus suas sub eo

sicut extendit natans ad natandum;

et humiliabit gloriam ejus

cum allisione manuum ejus.

¹²Et munimenta sublimium murorum tuorum

concident, et humiliabuntur,

et detrahentur in terram usque ad pulverem.