Hebrews 8–10

8¹Capitulum autem super ea quæ dicuntur: Talem habemus pontificem, qui consedit in dextera sedis magnitudinis in cælis, ²sanctorum minister, et tabernaculi veri, quod fixit Dominus, et non homo. ³Omnis enim pontifex ad offerendum munera, et hostias constituitur: unde necesse est et hunc habere aliquid, quod offerat. ⁴Si ergo esset super terram, nec esset sacerdos: cum essent qui offerrent secundum legem munera, ⁵qui exemplari, et umbræ deserviunt cælestium. Sicut responsum est Moysi, cum consummaret tabernaculum: Vide (inquit) omnia facito secundum exemplar, quod tibi ostensum est in monte. ⁶Nunc autem melius sortitus est ministerium, quanto et melioris testamenti mediator est, quod in melioribus repromissionibus sancitum est. ⁷Nam si illud prius culpa vacasset, non utique secundi locus inquireretur. ⁸Vituperans enim eos dicit: Ecce dies venient, dicit Dominus: et consummabo super domum Israël, et super domum Juda, testamentum novum, ⁹non secundum testamentum quod feci patribus eorum in die qua apprehendi manum eorum ut educerem illos de terra Ægypti: quoniam ipsi non permanserunt in testamento meo: et ego neglexi eos, dicit Dominus. ¹⁰Quia hoc est testamentum quod disponam domui Israël post dies illos, dicit Dominus: dando leges meas in mentem eorum, et in corde eorum superscribam eas: et ero eis in Deum, et ipsi erunt mihi in populum: ¹¹et non docebit unusquisque proximum suum, et unusquisque fratrem suum, dicens: Cognosce Dominum: quoniam omnes scient me a minore usque ad majorem eorum: ¹²quia propitius ero iniquitatibus eorum, et peccatorum eorum jam non memorabor. ¹³Dicendo autem novum: veteravit prius. Quod autem antiquatur, et senescit, prope interitum est.

9¹Habuit quidem et prius justificationes culturæ, et Sanctum sæculare. ²Tabernaculum enim factum est primum, in quo erant candelabra, et mensa, et propositio panum, quæ dicitur Sancta. ³Post velamentum autem secundum, tabernaculum, quod dicitur Sancta sanctorum: ⁴aureum habens thuribulum, et arcam testamenti circumtectam ex omni parte auro, in qua urna aurea habens manna, et virga Aaron, quæ fronduerat, et tabulæ testamenti, ⁵superque eam erant cherubim gloriæ obumbrantia propitiatorium: de quibus non est modo dicendum per singula. ⁶His vero ita compositis, in priori quidem tabernaculo semper introibant sacerdotes, sacrificiorum officia consummantes: ⁷in secundo autem semel in anno solus pontifex non sine sanguine, quem offert pro sua et populi ignorantia: ⁸hoc significante Spiritu Sancto, nondum propalatam esse sanctorum viam, adhuc priore tabernaculo habente statum: ⁹quæ parabola est temporis instantis: juxta quam munera, et hostiæ offeruntur, quæ non possunt juxta conscientiam perfectum facere servientem, solummodo in cibis, et in potibus, ¹⁰et variis baptismatibus, et justitiis carnis usque ad tempus correctionis impositis.

¹¹Christus autem assistens pontifex futurorum bonorum, per amplius et perfectius tabernaculum, non manufactum, id est, non hujus creationis: ¹²neque per sanguinem hircorum aut vitulorum, sed per proprium sanguinem introivit semel in Sancta, æterna redemptione inventa. ¹³Si enim sanguis hircorum et taurorum, et cinis vitulæ aspersus inquinatos sanctificat ad emundationem carnis: ¹⁴quanto magis sanguis Christi, qui per Spiritum Sanctum semetipsum obtulit immaculatum Deo, emundabit conscientiam nostram ab operibus mortuis, ad serviendum Deo viventi?

¹⁵Et ideo novi testamenti mediator est: ut morte intercedente, in redemptionem earum prævaricationum, quæ erant sub priori testamento, repromissionem accipiant qui vocati sunt æternæ hæreditatis. ¹⁶Ubi enim testamentum est, mors necesse est intercedat testatoris. ¹⁷Testamentum enim in mortuis confirmatum est: alioquin nondum valet, dum vivit qui testatus est. ¹⁸Unde nec primum quidem sine sanguine dedicatum est. ¹⁹Lecto enim omni mandato legis a Moyse universo populo, accipiens sanguinem vitulorum et hircorum cum aqua, et lana coccinea, et hyssopo, ipsum quoque librum, et omnem populum aspersit, ²⁰dicens: Hic sanguis testamenti, quod mandavit ad vos Deus. ²¹Etiam tabernaculum et omnia vasa ministerii sanguine similiter aspersit. ²²Et omnia pene in sanguine secundum legem mundantur: et sine sanguinis effusione non fit remissio. ²³Necesse est ergo exemplaria quidem cælestium his mundari: ipsa autem cælestia melioribus hostiis quam istis. ²⁴Non enim in manufacta Sancta Jesus introivit exemplaria verorum: sed in ipsum cælum, ut appareat nunc vultui Dei pro nobis: ²⁵neque ut sæpe offerat semetipsum, quemadmodum pontifex intrat in Sancta per singulos annos in sanguine alieno: ²⁶alioquin oportebat eum frequenter pati ab origine mundi: nunc autem semel in consummatione sæculorum, ad destitutionem peccati, per hostiam suam apparuit. ²⁷Et quemadmodum statutum est hominibus semel mori, post hoc autem judicium: ²⁸sic et Christus semel oblatus est ad multorum exhaurienda peccata: secundo sine peccato apparebit exspectantibus se, in salutem.

10¹Umbram enim habens lex futurorum bonorum, non ipsam imaginem rerum: per singulos annos, eisdem ipsis hostiis quas offerunt indesinenter, numquam potest accedentes perfectos facere: ²alioquin cessassent offerri: ideo quod nullam haberent ultra conscientiam peccati, cultores semel mundati: ³sed in ipsis commemoratio peccatorum per singulos annos fit. ⁴Impossibile enim est sanguine taurorum et hircorum auferri peccata. ⁵Ideo ingrediens mundum dicit: Hostiam et oblationem noluisti: corpus autem aptasti mihi: ⁶holocautomata pro peccato non tibi placuerunt. ⁷Tunc dixi: Ecce venio: in capite libri scriptum est de me: Ut faciam, Deus, voluntatem tuam. ⁸Superius dicens: Quia hostias, et oblationes, et holocautomata pro peccato noluisti, nec placita sunt tibi, quæ secundum legem offeruntur, ⁹tunc dixi: Ecce venio, ut faciam, Deus, voluntatem tuam: aufert primum, ut sequens statuat. ¹⁰In qua voluntate sanctificati sumus per oblationem corporis Jesu Christi semel. ¹¹Et omnis quidem sacerdos præsto est quotidie ministrans, et easdem sæpe offerens hostias, quæ numquam possunt auferre peccata: ¹²hic autem unam pro peccatis offerens hostiam, in sempiternum sedet in dextera Dei, ¹³de cetero exspectans donec ponantur inimici ejus scabellum pedum ejus. ¹⁴Una enim oblatione, consummavit in sempiternum sanctificatos. ¹⁵Contestatur autem nos et Spiritus Sanctus. Postquam enim dixit: ¹⁶Hoc autem testamentum, quod testabor ad illos post dies illos, dicit Dominus, dando leges meas in cordibus eorum, et in mentibus eorum superscribam eas: ¹⁷et peccatorum, et iniquitatum eorum jam non recordabor amplius. ¹⁸Ubi autem horum remissio: jam non est oblatio pro peccato.

¹⁹Habentes itaque, fratres, fiduciam in introitu sanctorum in sanguine Christi, ²⁰quam initiavit nobis viam novam, et viventem per velamen, id est, carnem suam, ²¹et sacerdotem magnum super domum Dei: ²²accedamus cum vero corde in plenitudine fidei, aspersi corda a conscientia mala, et abluti corpus aqua munda, ²³teneamus spei nostræ confessionem indeclinabilem (fidelis enim est qui repromisit), ²⁴et consideremus invicem in provocationem caritatis, et bonorum operum: ²⁵non deserentes collectionem nostram, sicut consuetudinis est quibusdam, sed consolantes, et tanto magis quanto videritis appropinquantem diem. ²⁶Voluntarie enim peccantibus nobis post acceptam notitiam veritatis, jam non relinquitur pro peccatis hostia, ²⁷terribilis autem quædam exspectatio judicii, et ignis æmulatio, quæ consumptura est adversarios. ²⁸Irritam quis faciens legem Moysi, sine ulla miseratione duobus vel tribus testibus moritur: ²⁹quanto magis putatis deteriora mereri supplicia qui Filium Dei conculcaverit, et sanguinem testamenti pollutum duxerit, in quo sanctificatus est, et spiritui gratiæ contumeliam fecerit? ³⁰Scimus enim qui dixit: Mihi vindicta, et ego retribuam. Et iterum: Quia judicabit Dominus populum suum. ³¹Horrendum est incidere in manus Dei viventis. ³²Rememoramini autem pristinos dies, in quibus illuminati, magnum certamen sustinuistis passionum: ³³et in altero quidem opprobriis et tribulationibus spectaculum facti: in altero autem socii taliter conversantium effecti. ³⁴Nam et vinctis compassi estis, et rapinam bonorum vestrorum cum gaudio suscepistis, cognoscentes vos habere meliorem et manentem substantiam. ³⁵Nolite itaque amittere confidentiam vestram, quæ magnam habet remunerationem. ³⁶Patientia enim vobis necessaria est: ut voluntatem Dei facientes, reportetis promissionem. ³⁷Adhuc enim modicum aliquantulum, qui venturus est, veniet, et non tardabit. ³⁸Justus autem meus ex fide vivit: quod si subtraxerit se, non placebit animæ meæ. ³⁹Nos autem non sumus subtractionis filii in perditionem, sed fidei in acquisitionem animæ.