Ezekiel 31–32

31¹Et factum est in anno undecimo, tertio mense, una mensis: factum est verbum Domini ad me, dicens: ²Fili hominis, dic Pharaoni regi Ægypti et populo ejus:

Cui similis factus es in magnitudine tua?

³ecce Assur quasi cedrus in Libano,

pulcher ramis, et frondibus nemorosus, excelsusque altitudine,

et inter condensas frondes elevatum est cacumen ejus.

⁴Aquæ nutrierunt illum;

abyssus exaltavit illum:

flumina ejus manabant in circuitu radicum ejus,

et rivos suos emisit ad universa ligna regionis.

⁵Propterea elevata est altitudo ejus super omnia ligna regionis,

et multiplicata sunt arbusta ejus,

et elevati sunt rami ejus præ aquis multis.

⁶Cumque extendisset umbram suam,

in ramis ejus fecerunt nidos omnia volatilia cæli:

et sub frondibus ejus genuerunt omnes bestiæ saltuum,

et sub umbraculo illius habitabat cœtus gentium plurimarum.

⁷Eratque pulcherrimus in magnitudine sua,

et in dilatatione arbustorum suorum:

erat enim radix illius juxta aquas multas.

⁸Cedri non fuerunt altiores illo in paradiso Dei;

abietes non adæquaverunt summitatem ejus,

et platani non fuerunt æquæ frondibus illius:

omne lignum paradisi Dei non est assimilatum illi,

et pulchritudini ejus.

⁹Quoniam speciosum feci eum,

et multis condensisque frondibus,

et æmulata sunt eum omnia ligna voluptatis

quæ erant in paradiso Dei.

¹⁰Propterea hæc dicit Dominus Deus:

Pro eo quod sublimatus est in altitudine,

et dedit summitatem suam virentem atque condensam,

et elevatum est cor ejus in altitudine sua:

¹¹tradidi eum in manu fortissimi gentium:

faciens faciet ei:

juxta impietatem ejus ejeci eum.

¹²Et succident eum alieni,

et crudelissimi nationum,

et projicient eum super montes:

et in cunctis convallibus corruent rami ejus,

et confringentur arbusta ejus in universis rupibus terræ:

et recedent de umbraculo ejus omnes populi terræ,

et relinquent eum.

¹³In ruina ejus habitaverunt omnia volatilia cæli,

et in ramis ejus fuerunt universæ bestiæ regionis.

¹⁴Quam ob rem non elevabuntur in altitudine sua omnia ligna aquarum,

nec ponent sublimitatem suam inter nemorosa atque frondosa,

nec stabunt in sublimitate sua omnia quæ irrigantur aquis:

quia omnes traditi sunt in mortem ad terram ultimam,

in medio filiorum hominum,

ad eos qui descendunt in lacum.

¹⁵Hæc dicit Dominus Deus:

In die quando descendit ad inferos, induxi luctum:

operui eum abysso,

et prohibui flumina ejus,

et coërcui aquas multas:

contristatus est super eum Libanus,

et omnia ligna agri concussa sunt.

¹⁶A sonitu ruinæ ejus commovi gentes

cum deducerem eum ad infernum

cum his qui descendebant in lacum:

et consolata sunt in terra infima

omnia ligna voluptatis egregia atque præclara in Libano,

universa quæ irrigabantur aquis.

¹⁷Nam et ipsi cum eo descendent in infernum ad interfectos gladio:

et brachium uniuscujusque sedebit sub umbraculo ejus

in medio nationum.

¹⁸Cui assimilatus es, o inclyte atque sublimis inter ligna voluptatis?

ecce deductus es cum lignis voluptatis ad terram ultimam:

in medio incircumcisorum dormies,

cum eis qui interfecti sunt gladio:

ipse est Pharao, et omnis multitudo ejus,

dicit Dominus Deus.

32¹Et factum est, duodecimo anno, in mense duodecimo, in una mensis: factum est verbum Domini ad me, dicens: ²Fili hominis, assume lamentum super Pharaonem regem Ægypti, et dices ad eum:

Leoni gentium assimilatus es,

et draconi qui est in mari:

et ventilabas cornu in fluminibus tuis,

et conturbabas aquas pedibus tuis,

et conculcabas flumina earum.

³Propterea hæc dicit Dominus Deus:

Expandam super te rete meum in multitudine populorum multorum,

et extraham te in sagena mea.

⁴Et projiciam te in terram;

super faciem agri abjiciam te:

et habitare faciam super te omnia volatilia cæli,

et saturabo de te bestias universæ terræ.

⁵Et dabo carnes tuas super montes,

et implebo colles tuos sanie tua.

⁶Et irrigabo terram fœtore sanguinis tui super montes,

et valles implebuntur ex te.

⁷Et operiam, cum extinctus fueris, cælum,

et nigrescere faciam stellas ejus:

solem nube tegam,

et luna non dabit lumen suum.

⁸Omnia luminaria cæli mœrere faciam super te,

et dabo tenebras super terram tuam,

dicit Dominus Deus,

cum ceciderint vulnerati tui in medio terræ,

ait Dominus Deus.

⁹Et irritabo cor populorum multorum,

cum induxero contritionem tuam in gentibus super terras quas nescis.

¹⁰Et stupescere faciam super te populos multos,

et reges eorum horrore nimio formidabunt super te,

cum volare cœperit gladius meus super facies eorum:

et obstupescent repente singuli pro anima sua in die ruinæ tuæ.

¹¹Quia hæc dicit Dominus Deus:

Gladius regis Babylonis veniet tibi.

¹²In gladiis fortium dejiciam multitudinem tuam:

inexpugnabiles omnes gentes hæ,

et vastabunt superbiam Ægypti,

et dissipabitur multitudo ejus.

¹³Et perdam omnia jumenta ejus,

quæ erant super aquas plurimas:

et non conturbabit eas pes hominis ultra,

neque ungula jumentorum turbabit eas.

¹⁴Tunc purissimas reddam aquas eorum,

et flumina eorum quasi oleum adducam,

ait Dominus Deus,

¹⁵cum dedero terram Ægypti desolatam:

deseretur autem terra a plenitudine sua

quando percussero omnes habitatores ejus:

et scient quia ego Dominus.

¹⁶Planctus est, et plangent eum:

filiæ gentium plangent eum:

super Ægyptum et super multitudinem ejus plangent eum,

ait Dominus Deus.

¹⁷Et factum est in duodecimo anno, in quintadecima mensis: factum est verbum Domini ad me, dicens:

¹⁸Fili hominis, cane lugubre super multitudinem Ægypti:

et detrahe eam ipsam, et filias gentium robustarum, ad terram ultimam,

cum his qui descendunt in lacum.

¹⁹Quo pulchrior es?

descende, et dormi cum incircumcisis.

²⁰In medio interfectorum gladio cadent;

gladius datus est:

attraxerunt eam et omnes populos ejus.

²¹Loquentur ei potentissimi robustorum de medio inferni,

qui cum auxiliatoribus ejus descenderunt,

et dormierunt incircumcisi interfecti gladio.

²²Ibi Assur, et omnis multitudo ejus:

in circuitu illius sepulchra ejus,

omnes interfecti, et qui ceciderunt gladio.

²³Quorum data sunt sepulchra in novissimis laci,

et facta est multitudo ejus per gyrum sepulchri ejus:

universi interfecti, cadentesque gladio,

qui dederant quondam formidinem in terra viventium.

²⁴Ibi Ælam, et omnis multitudo ejus per gyrum sepulchri sui:

omnes hi interfecti, ruentesque gladio,

qui descenderunt incircumcisi ad terram ultimam;

qui posuerunt terrorem suum in terra viventium,

et portaverunt ignominiam suam cum his qui descendunt in lacum.

²⁵In medio interfectorum

posuerunt cubile ejus in universis populis ejus:

in circuitu ejus sepulchrum illius:

omnes hi incircumcisi, interfectique gladio.

Dederunt enim terrorem suum in terra viventium,

et portaverunt ignominiam suam cum his qui descendunt in lacum:

in medio interfectorum positi sunt.

²⁶Ibi Mosoch et Thubal, et omnis multitudo ejus:

in circuitu ejus sepulchra illius:

omnes hi incircumcisi, interfectique et cadentes gladio,

quia dederunt formidinem suam in terra viventium.

²⁷Et non dormient cum fortibus,

cadentibusque, et incircumcisis,

qui descenderunt ad infernum cum armis suis,

et posuerunt gladios suos sub capitibus suis,

et fuerunt iniquitates eorum in ossibus eorum:

quia terror fortium facti sunt in terra viventium.

²⁸Et tu ergo in medio incircumcisorum contereris,

et dormies cum interfectis gladio.

²⁹Ibi Idumæa, et reges ejus, et omnes duces ejus,

qui dati sunt cum exercitu suo cum interfectis gladio,

et qui cum incircumcisis dormierunt,

et cum his qui descendunt in lacum.

³⁰Ibi principes aquilonis omnes, et universi venatores,

qui deducti sunt cum interfectis, paventes,

et in sua fortitudine confusi:

qui dormierunt incircumcisi

cum interfectis gladio,

et portaverunt confusionem suam

cum his qui descendunt in lacum.

³¹Vidit eos Pharao, et consolatus est

super universa multitudine sua,

quæ interfecta est gladio:

Pharao, et omnis exercitus ejus,

ait Dominus Deus.

³²Quia dedi terrorem meum in terra viventium,

et dormivit in medio incircumcisorum cum interfectis gladio:

Pharao, et omnis multitudo ejus,

ait Dominus Deus.