Ecclesiastes 10–12

10¹Muscæ morientes perdunt suavitatem unguenti.

Pretiosior est sapientia et gloria,

parva et ad tempus stultitia.

²Cor sapientis in dextera ejus,

et cor stulti in sinistra illius.

³Sed et in via stultus ambulans,

cum ipse insipiens sit,

omnes stultos æstimat.

⁴Si spiritus potestatem habentis ascenderit super te,

locum tuum ne demiseris,

quia curatio faciet cessare peccata maxima.

⁵Est malum quod vidi sub sole,

quasi per errorem egrediens a facie principis:

⁶positum stultum in dignitate sublimi,

et divites sedere deorsum.

⁷Vidi servos in equis,

et principes ambulantes super terram quasi servos.

⁸Qui fodit foveam incidet in eam,

et qui dissipat sepem mordebit eum coluber.

⁹Qui transfert lapides affligetur in eis,

et qui scindit ligna vulnerabitur ab eis.

¹⁰Si retusum fuerit ferrum,

et hoc non ut prius, sed hebetatum fuerit,

multo labore exacuetur,

et post industriam sequetur sapientia.

¹¹Si mordeat serpens in silentio,

nihil eo minus habet qui occulte detrahit.

¹²Verba oris sapientis gratia,

et labia insipientis præcipitabunt eum;

¹³initium verborum ejus stultitia,

et novissimum oris illius error pessimus.

¹⁴Stultus verba multiplicat.

Ignorat homo quid ante se fuerit;

et quid post se futurum sit, quis ei poterit indicare?

¹⁵Labor stultorum affliget eos,

qui nesciunt in urbem pergere.

¹⁶Væ tibi, terra, cujus rex puer est,

et cujus principes mane comedunt.

¹⁷Beata terra cujus rex nobilis est,

et cujus principes vescuntur in tempore suo,

ad reficiendum, et non ad luxuriam.

¹⁸In pigritiis humiliabitur contignatio,

et in infirmitate manuum perstillabit domus.

¹⁹In risum faciunt panem et vinum

ut epulentur viventes;

et pecuniæ obediunt omnia.

²⁰In cogitatione tua regi ne detrahas,

et in secreto cubiculi tui ne maledixeris diviti:

quia et aves cæli portabunt vocem tuam,

et qui habet pennas annuntiabit sententiam.

11¹Mitte panem tuum super transeuntes aquas,

quia post tempora multa invenies illum.

²Da partem septem necnon et octo,

quia ignoras quid futurum sit mali super terram.

³Si repletæ fuerint nubes,

imbrem super terram effundent.

Si ceciderit lignum ad austrum aut ad aquilonem,

in quocumque loco ceciderit, ibi erit.

⁴Qui observat ventum non seminat;

et qui considerat nubes numquam metet.

⁵Quomodo ignoras quæ sit via spiritus,

et qua ratione compingantur ossa in ventre prægnantis,

sic nescis opera Dei,

qui fabricator est omnium.

⁶Mane semina semen tuum,

et vespere ne cesset manus tua:

quia nescis quid magis oriatur, hoc aut illud;

et si utrumque simul, melius erit.

⁷Dulce lumen,

et delectabile est oculis videre solem.

⁸Si annis multis vixerit homo,

et in his omnibus lætatus fuerit,

meminisse debet tenebrosi temporis, et dierum multorum,

qui cum venerint, vanitatis arguentur præterita.

⁹Lætare ergo, juvenis, in adolescentia tua,

et in bono sit cor tuum in diebus juventutis tuæ:

et ambula in viis cordis tui,

et in intuitu oculorum tuorum,

et scito quod pro omnibus his adducet te Deus in judicium.

¹⁰Aufer iram a corde tuo,

et amove malitiam a carne tua:

adolescentia enim et voluptas vana sunt.

12¹Memento Creatoris tui in diebus juventutis tuæ,

antequam veniat tempus afflictionis,

et appropinquent anni de quibus dicas:

Non mihi placent;

²antequam tenebrescat sol, et lumen, et luna, et stellæ,

et revertantur nubes post pluviam;

³quando commovebuntur custodes domus,

et nutabunt viri fortissimi,

et otiosæ erunt molentes in minuto numero,

et tenebrescent videntes per foramina;

⁴et claudent ostia in platea,

in humilitate vocis molentis,

et consurgent ad vocem volucris,

et obsurdescent omnes filiæ carminis:

⁵excelsa quoque timebunt, et formidabunt in via.

Florebit amygdalus, impinguabitur locusta,

et dissipabitur capparis,

quoniam ibit homo in domum æternitatis suæ,

et circuibunt in platea plangentes.

⁶Antequam rumpatur funiculus argenteus,

et recurrat vitta aurea,

et conteratur hydria super fontem,

et confringatur rota super cisternam,

⁷et revertatur pulvis in terram suam unde erat,

et spiritus redeat ad Deum, qui dedit illum.

⁸Vanitas vanitatum, dixit Ecclesiastes,

et omnia vanitas.

⁹Cumque esset sapientissimus Ecclesiastes,

docuit populum, et enarravit quæ fecerat;

et investigans composuit parabolas multas.

¹⁰Quæsivit verba utilia,

et conscripsit sermones rectissimos ac veritate plenos.

¹¹Verba sapientium sicut stimuli,

et quasi clavi in altum defixi,

quæ per magistrorum consilium data sunt a pastore uno.

¹²His amplius, fili mi, ne requiras.

Faciendi plures libros nullus est finis;

frequensque meditatio, carnis afflictio est.

¹³Finem loquendi pariter omnes audiamus.

Deum time, et mandata ejus observa:

hoc est enim omnis homo,

¹⁴et cuncta quæ fiunt adducet Deus in judicium

pro omni errato, sive bonum, sive malum illud sit.