2 Corinthians 6–7

6¹Adjuvantes autem exhortamur ne in vacuum gratiam Dei recipiatis. ²Ait enim: Tempore accepto exaudivi te, et in die salutis adjuvi te. Ecce nunc tempus acceptabile, ecce nunc dies salutis. ³Nemini dantes ullam offensionem, ut non vituperetur ministerium nostrum: ⁴sed in omnibus exhibeamus nosmetipsos sicut Dei ministros in multa patientia, in tribulationibus, in necessitatibus, in angustiis, ⁵in plagis, in carceribus, in seditionibus, in laboribus, in vigiliis, in jejuniis, ⁶in castitate, in scientia, in longanimitate, in suavitate, in Spiritu Sancto, in caritate non ficta, ⁷in verbo veritatis, in virtute Dei, per arma justitiæ a dextris et a sinistris, ⁸per gloriam, et ignobilitatem, per infamiam, et bonam famam: ut seductores, et veraces, sicut qui ignoti, et cogniti: ⁹quasi morientes, et ecce vivimus: ut castigati, et non mortificati: ¹⁰quasi tristes, semper autem gaudentes: sicut egentes, multos autem locupletantes: tamquam nihil habentes, et omnia possidentes.

¹¹Os nostrum patet ad vos, o Corinthii; cor nostrum dilatatum est. ¹²Non angustiamini in nobis: angustiamini autem in visceribus vestris: ¹³eamdem autem habentes remunerationem, tamquam filiis dico, dilatamini et vos.

¹⁴Nolite jugum ducere cum infidelibus. Quæ enim participatio justitiæ cum iniquitate? aut quæ societas luci ad tenebras? ¹⁵quæ autem conventio Christi ad Belial? aut quæ pars fideli cum infideli? ¹⁶qui autem consensus templo Dei cum idolis? vos enim estis templum Dei vivi, sicut dicit Deus:

Quoniam inhabitabo in illis, et inambulabo inter eos,

et ero illorum Deus, et ipsi erunt mihi populus.

¹⁷Propter quod exite de medio eorum,

et separamini, dicit Dominus,

et immundum ne tetigeritis:

¹⁸et ego recipiam vos:

et ero vobis in patrem,

et vos eritis mihi in filios et filias,

dicit Dominus omnipotens.

7¹Has ergo habentes promissiones, carissimi, mundemus nos ab omni inquinamento carnis et spiritus, perficientes sanctificationem in timore Dei. ²Capite nos. Neminem læsimus, neminem corrupimus, neminem circumvenimus. ³Non ad condemnationem vestram dico: prædiximus enim quod in cordibus nostris estis ad commoriendum et ad convivendum. ⁴Multa mihi fiducia est apud vos, multa mihi gloriatio pro vobis: repletus sum consolatione; superabundo gaudio in omni tribulatione nostra. ⁵Nam et cum venissemus in Macedoniam, nullam requiem habuit caro nostra, sed omnem tribulationem passi sumus: foris pugnæ, intus timores. ⁶Sed qui consolatur humiles, consolatus est nos Deus in adventu Titi. ⁷Non solum autem in adventu ejus, sed etiam in consolatione, qua consolatus est in vobis, referens nobis vestrum desiderium, vestrum fletum, vestram æmulationem pro me, ita ut magis gauderem.

⁸Quoniam etsi contristavi vos in epistola, non me pœnitet: etsi pœniteret, videns quod epistola illa (etsi ad horam) vos contristavit, ⁹nunc gaudeo: non quia contristati estis, sed quia contristati estis ad pœnitentiam. Contristati enim estis ad Deum, ut in nullo detrimentum patiamini ex nobis. ¹⁰Quæ enim secundum Deum tristitia est, pœnitentiam in salutem stabilem operatur: sæculi autem tristitia mortem operatur. ¹¹Ecce enim hoc ipsum, secundum Deum contristari vos, quantam in vobis operatur sollicitudinem: sed defensionem, sed indignationem, sed timorem, sed desiderium, sed æmulationem, sed vindictam: in omnibus exhibuistis vos incontaminatos esse negotio. ¹²Igitur, etsi scripsi vobis, non propter eum qui fecit injuriam, nec propter eum qui passus est: sed ad manifestandam sollicitudinem nostram, quam habemus pro vobis ¹³coram Deo: ideo consolati sumus. In consolatione autem nostra, abundantius magis gavisi sumus super gaudio Titi, quia refectus est spiritus ejus ab omnibus vobis: ¹⁴et si quid apud illum de vobis gloriatus sum, non sum confusus: sed sicut omnia vobis in veritate locuti sumus, ita et gloriatio nostra, quæ fuit ad Titum, veritas facta est, ¹⁵et viscera ejus abundantius in vobis sunt, reminiscentis omnium vestrum obedientiam: quomodo cum timore et tremore excepistis illum. ¹⁶Gaudeo quod in omnibus confido in vobis.