2 Corinthians 2–3

2¹Statui autem hoc ipsum apud me, ne iterum in tristitia venirem ad vos. ²Si enim ego contristo vos: et quis est, qui me lætificet, nisi qui contristatur ex me? ³Et hoc ipsum scripsi vobis, ut non cum venero, tristitiam super tristitiam habeam, de quibus oportuerat me gaudere: confidens in omnibus vobis, quia meum gaudium, omnium vestrum est. ⁴Nam ex multa tribulatione et angustia cordis scripsi vobis per multas lacrimas: non ut contristemini, sed ut sciatis, quam caritatem habeam abundantius in vobis.

⁵Si quis autem contristavit, non me contristavit: sed ex parte, ut non onerem omnes vos. ⁶Sufficit illi, qui ejusmodi est, objurgatio hæc, quæ fit a pluribus: ⁷ita ut e contrario magis donetis, et consolemini, ne forte abundantiori tristitia absorbeatur qui ejusmodi est. ⁸Propter quod obsecro vos, ut confirmetis in illum caritatem. ⁹Ideo enim et scripsi, ut cognoscam experimentum vestrum, an in omnibus obedientes sitis. ¹⁰Cui autem aliquid donastis, et ego: nam et ego quod donavi, si quid donavi, propter vos in persona Christi, ¹¹ut non circumveniamur a Satana: non enim ignoramus cogitationes ejus.

¹²Cum venissem autem Troadem propter Evangelium Christi, et ostium mihi apertum esset in Domino, ¹³non habui requiem spiritui meo, eo quod non invenerim Titum fratrem meum, sed valefaciens eis, profectus sum in Macedoniam. ¹⁴Deo autem gratias, qui semper triumphat nos in Christo Jesu, et odorem notitiæ suæ manifestat per nos in omni loco: ¹⁵quia Christi bonus odor sumus Deo in iis qui salvi fiunt, et in his qui pereunt: ¹⁶aliis quidem odor mortis in mortem: aliis autem odor vitæ in vitam. Et ad hæc quis tam idoneus? ¹⁷non enim sumus sicut plurimi, adulterantes verbum Dei, sed ex sinceritate, sed sicut ex Deo, coram Deo, in Christo loquimur.

3¹Incipimus iterum nosmetipsos commendare? aut numquid egemus (sicut quidam) commendatitiis epistolis ad vos, aut ex vobis? ²Epistola nostra vos estis, scripta in cordibus nostris, quæ scitur, et legitur ab omnibus hominibus: ³manifestati quod epistola estis Christi, ministrata a nobis, et scripta non atramento, sed Spiritu Dei vivi: non in tabulis lapideis, sed in tabulis cordis carnalibus.

⁴Fiduciam autem talem habemus per Christum ad Deum: ⁵non quod sufficientes simus cogitare aliquid a nobis, quasi ex nobis: sed sufficientia nostra ex Deo est: ⁶qui et idoneos nos fecit ministros novi testamenti: non littera, sed Spiritu: littera enim occidit, Spiritus autem vivificat. ⁷Quod si ministratio mortis litteris deformata in lapidibus fuit in gloria, ita ut non possent intendere filii Israël in faciem Moysi propter gloriam vultus ejus, quæ evacuatur: ⁸quomodo non magis ministratio Spiritus erit in gloria? ⁹Nam si ministratio damnationis gloria est: multo magis abundat ministerium justitiæ in gloria. ¹⁰Nam nec glorificatum est, quod claruit in hac parte, propter excellentem gloriam. ¹¹Si enim quod evacuatur, per gloriam est: multo magis quod manet, in gloria est.

¹²Habentes igitur talem spem, multa fiducia utimur: ¹³et non sicut Moyses ponebat velamen super faciem suam, ut non intenderent filii Israël in faciem ejus, quod evacuatur, ¹⁴sed obtusi sunt sensus eorum. Usque in hodiernum enim diem, idipsum velamen in lectione veteris testamenti manet non revelatum (quoniam in Christo evacuatur), ¹⁵sed usque in hodiernum diem, cum legitur Moyses, velamen positum est super cor eorum. ¹⁶Cum autem conversus fuerit ad Dominum, auferetur velamen. ¹⁷Dominus autem Spiritus est: ubi autem Spiritus Domini, ibi libertas. ¹⁸Nos vero omnes, revelata facie gloriam Domini speculantes, in eamdem imaginem transformamur a claritate in claritatem, tamquam a Domini Spiritu.