¹Sectamini caritatem, æmulamini spiritualia: magis autem ut prophetetis. ²Qui enim loquitur lingua, non hominibus loquitur, sed Deo: nemo enim audit. Spiritu autem loquitur mysteria. ³Nam qui prophetat, hominibus loquitur ad ædificationem, et exhortationem, et consolationem. ⁴Qui loquitur lingua, semetipsum ædificat: qui autem prophetat, ecclesiam Dei ædificat. ⁵Volo autem omnes vos loqui linguis: magis autem prophetare. Nam major est qui prophetat, quam qui loquitur linguis; nisi forte interpretetur ut ecclesia ædificationem accipiat. ⁶Nunc autem, fratres, si venero ad vos linguis loquens: quid vobis prodero, nisi vobis loquar aut in revelatione, aut in scientia, aut in prophetia, aut in doctrina? ⁷Tamen quæ sine anima sunt vocem dantia, sive tibia, sive cithara; nisi distinctionem sonituum dederint, quomodo scietur id quod canitur, aut quod citharizatur? ⁸Etenim si incertam vocem det tuba, quis parabit se ad bellum? ⁹Ita et vos per linguam nisi manifestum sermonem dederitis: quomodo scietur id quod dicitur? eritis enim in aëra loquentes. ¹⁰Tam multa, ut puta genera linguarum sunt in hoc mundo: et nihil sine voce est. ¹¹Si ergo nesciero virtutem vocis, ero ei, cui loquor, barbarus: et qui loquitur, mihi barbarus. ¹²Sic et vos, quoniam æmulatores estis spirituum, ad ædificationem ecclesiæ quærite ut abundetis. ¹³Et ideo qui loquitur lingua, oret ut interpretetur. ¹⁴Nam si orem lingua, spiritus meus orat, mens autem mea sine fructu est. ¹⁵Quid ergo est? Orabo spiritu, orabo et mente: psallam spiritu, psallam et mente. ¹⁶Ceterum si benedixeris spiritu, qui supplet locum idiotæ, quomodo dicet: Amen, super tuam benedictionem? quoniam quid dicas, nescit. ¹⁷Nam tu quidem bene gratias agis, sed alter non ædificatur.

Read in Logos

Public Domain