1 Corinthians 14

14¹Sectamini caritatem, æmulamini spiritualia: magis autem ut prophetetis. ²Qui enim loquitur lingua, non hominibus loquitur, sed Deo: nemo enim audit. Spiritu autem loquitur mysteria. ³Nam qui prophetat, hominibus loquitur ad ædificationem, et exhortationem, et consolationem. ⁴Qui loquitur lingua, semetipsum ædificat: qui autem prophetat, ecclesiam Dei ædificat. ⁵Volo autem omnes vos loqui linguis: magis autem prophetare. Nam major est qui prophetat, quam qui loquitur linguis; nisi forte interpretetur ut ecclesia ædificationem accipiat. ⁶Nunc autem, fratres, si venero ad vos linguis loquens: quid vobis prodero, nisi vobis loquar aut in revelatione, aut in scientia, aut in prophetia, aut in doctrina? ⁷Tamen quæ sine anima sunt vocem dantia, sive tibia, sive cithara; nisi distinctionem sonituum dederint, quomodo scietur id quod canitur, aut quod citharizatur? ⁸Etenim si incertam vocem det tuba, quis parabit se ad bellum? ⁹Ita et vos per linguam nisi manifestum sermonem dederitis: quomodo scietur id quod dicitur? eritis enim in aëra loquentes. ¹⁰Tam multa, ut puta genera linguarum sunt in hoc mundo: et nihil sine voce est. ¹¹Si ergo nesciero virtutem vocis, ero ei, cui loquor, barbarus: et qui loquitur, mihi barbarus. ¹²Sic et vos, quoniam æmulatores estis spirituum, ad ædificationem ecclesiæ quærite ut abundetis. ¹³Et ideo qui loquitur lingua, oret ut interpretetur. ¹⁴Nam si orem lingua, spiritus meus orat, mens autem mea sine fructu est. ¹⁵Quid ergo est? Orabo spiritu, orabo et mente: psallam spiritu, psallam et mente. ¹⁶Ceterum si benedixeris spiritu, qui supplet locum idiotæ, quomodo dicet: Amen, super tuam benedictionem? quoniam quid dicas, nescit. ¹⁷Nam tu quidem bene gratias agis, sed alter non ædificatur. ¹⁸Gratias ago Deo meo, quod omnium vestrum lingua loquor. ¹⁹Sed in ecclesia volo quinque verba sensu meo loqui, ut et alios instruam: quam decem millia verborum in lingua. ²⁰Fratres, nolite pueri effici sensibus, sed malitia parvuli estote: sensibus autem perfecti estote. ²¹In lege scriptum est: Quoniam in aliis linguis et labiis aliis loquar populo huic: et nec sic exaudient me, dicit Dominus. ²²Itaque linguæ in signum sunt non fidelibus, sed infidelibus: prophetiæ autem non infidelibus, sed fidelibus. ²³Si ergo conveniat universa ecclesia in unum, et omnes linguis loquantur, intrent autem idiotæ, aut infideles: nonne dicent quod insanitis? ²⁴Si autem omnes prophetent, intret autem quis infidelis, vel idiota, convincitur ab omnibus, dijudicatur ab omnibus: ²⁵occulta cordis ejus manifesta fiunt: et ita cadens in faciem adorabit Deum, pronuntians quod vere Deus in vobis sit.

²⁶Quid ergo est, fratres? Cum convenitis, unusquisque vestrum psalmum habet, doctrinam habet, apocalypsim habet, linguam habet, interpretationem habet: omnia ad ædificationem fiant. ²⁷Sive lingua quis loquitur, secundum duos, aut ut multum tres, et per partes, et unus interpretetur. ²⁸Si autem non fuerit interpres, taceat in ecclesia: sibi autem loquatur, et Deo. ²⁹Prophetæ autem duo, aut tres dicant, et ceteri dijudicent. ³⁰Quod si alii revelatum fuerit sedenti, prior taceat. ³¹Potestis enim omnes per singulos prophetare: ut omnes discant, et omnes exhortentur: ³²et spiritus prophetarum prophetis subjecti sunt. ³³Non enim est dissensionis Deus, sed pacis: sicut et in omnibus ecclesiis sanctorum doceo. ³⁴Mulieres in ecclesiis taceant, non enim permittitur eis loqui, sed subditas esse, sicut et lex dicit. ³⁵Si quid autem volunt discere, domi viros suos interrogent. Turpe est enim mulieri loqui in ecclesia. ³⁶An a vobis verbum Dei processit? aut in vos solos pervenit? ³⁷Si quis videtur propheta esse, aut spiritualis, cognoscat quæ scribo vobis, quia Domini sunt mandata. ³⁸Si quis autem ignorat, ignorabitur. ³⁹Itaque fratres æmulamini prophetare: et loqui linguis nolite prohibere. ⁴⁰Omnia autem honeste, et secundum ordinem fiant.