Zephaniah 1–2

1¹Verbum Domini quod factum est ad Sophoniam, filium Chusi, filii Godoliæ, filii Amariæ, filii Ezeciæ, in diebus Josiæ, filii Amon, regis Judæ.

²Congregans congregabo omnia a facie terræ, dicit Dominus:

³congregans hominem et pecus,

congregans volatilia cæli et pisces maris:

et ruinæ impiorum erunt,

et disperdam homines a facie terræ, dicit Dominus.

⁴Et extendam manum meam super Judam

et super omnes habitantes Jerusalem:

et disperdam de loco hoc reliquias Baal,

et nomina ædituorum cum sacerdotibus;

⁵et eos qui adorant super tecta militiam cæli,

et adorant et jurant in Domino,

et jurant in Melchom;

⁶et qui avertuntur de post tergum Domini,

et qui non quæsierunt Dominum,

nec investigaverunt eum.

⁷Silete a facie Domini Dei,

quia juxta est dies Domini:

quia præparavit Dominus hostiam;

sanctificavit vocatos suos.

⁸Et erit: in die hostiæ Domini,

visitabo super principes,

et super filios regis,

et super omnes qui induti sunt veste peregrina;

⁹et visitabo super omnem qui arroganter ingreditur super limen in die illa,

qui complent domum Domini Dei sui iniquitate et dolo.

¹⁰Et erit in die illa, dicit Dominus,

vox clamoris a porta piscium,

et ululatus a Secunda,

et contritio magna a collibus.

¹¹Ululate, habitatores Pilæ:

conticuit omnis populus Chanaan,

disperierunt omnes involuti argento.

¹²Et erit in tempore illo:

scrutabor Jerusalem in lucernis,

et visitabo super viros defixos in fæcibus suis,

qui dicunt in cordibus suis:

Non faciet bene Dominus, et non faciet male.

¹³Et erit fortitudo eorum in direptionem,

et domus eorum in desertum:

et ædificabunt domos, et non habitabunt;

et plantabunt vineas, et non bibent vinum earum.

¹⁴Juxta est dies Domini magnus:

juxta est, et velox nimis.

Vox diei Domini amara:

tribulabitur ibi fortis.

¹⁵Dies iræ dies illa,

dies tribulationis et angustiæ,

dies calamitatis et miseriæ,

dies tenebrarum et caliginis,

dies nebulæ et turbinis,

¹⁶dies tubæ et clangoris super civitates munitas,

et super angulos excelsos.

¹⁷Et tribulabo homines, et ambulabunt ut cæci,

quia Domino peccaverunt;

et effundetur sanguis eorum sicut humus,

et corpora eorum sicut stercora.

¹⁸Sed et argentum eorum et aurum eorum non poterit liberare eos

in die iræ Domini:

in igne zeli ejus devorabitur omnis terra,

quia consummationem cum festinatione faciet

cunctis habitantibus terram.

2¹Convenite, congregamini, gens non amabilis,

²priusquam pariat jussio quasi pulverem transeuntem diem,

antequam veniat super vos ira furoris Domini,

antequam veniat super vos dies indignationis Domini.

³Quærite Dominum, omnes mansueti terræ,

qui judicium ejus estis operati;

quærite justum, quærite mansuetum,

si quomodo abscondamini in die furoris Domini.

⁴Quia Gaza destructa erit,

et Ascalon in desertum:

Azotum in meridie ejicient,

et Accaron eradicabitur.

⁵Væ qui habitatis funiculum maris, gens perditorum!

verbum Domini super vos, Chanaan, terra Philisthinorum;

et disperdam te, ita ut non sit inhabitator.

⁶Et erit funiculus maris requies pastorum, et caulæ pecorum;

⁷et erit funiculus ejus qui remanserit de domo Juda: ibi pascentur,

in domibus Ascalonis ad vesperam requiescent,

quia visitabit eos Dominus Deus eorum,

et avertet captivitatem eorum.

⁸Audivi opprobrium Moab,

et blasphemias filiorum Ammon,

quæ exprobraverunt populo meo,

et magnificati sunt super terminos eorum.

⁹Propterea vivo ego, dicit Dominus exercituum, Deus Israël,

quia Moab ut Sodoma erit,

et filii Ammon quasi Gomorrha:

siccitas spinarum, et acervi salis,

et desertum usque in æternum:

reliquiæ populi mei diripient eos,

et residui gentis meæ possidebunt illos.

¹⁰Hoc eis eveniet pro superbia sua,

quia blasphemaverunt et magnificati sunt

super populum Domini exercituum.

¹¹Horribilis Dominus super eos,

et attenuabit omnes deos terræ:

et adorabunt eum viri de loco suo,

omnes insulæ gentium.

¹²Sed et vos, Æthiopes, interfecti gladio meo eritis.

¹³Et extendet manum suam super aquilonem, et perdet Assur,

et ponet speciosam in solitudinem,

et in invium, et quasi desertum.

¹⁴Et accubabunt in medio ejus greges, omnes bestiæ gentium;

et onocrotalus et ericius in liminibus ejus morabuntur:

vox cantantis in fenestra,

corvus in superliminari,

quoniam attenuabo robur ejus.

¹⁵Hæc est civitas gloriosa habitans in confidentia,

quæ dicebat in corde suo:

Ego sum, et extra me non est alia amplius:

quomodo facta est in desertum cubile bestiæ?

omnis qui transit per eam sibilabit,

et movebit manum suam.